Semoga setiap langkah hijrah kita mendekatkan diri kepada Allah SWT, menguatkan iman, memperelokkan akhlak dan membawa keberkatan kepada keluarga, masyarakat serta negara.
1. Kenyataan Tun Dr Mahathir Mohamad mengenai kewujudan “feel of fear” dalam negara tidak boleh dipandang ringan. Sebagai seorang negarawan yang telah menyaksikan perjalanan politik Malaysia selama lebih enam dekad, kebimbangan yang beliau suarakan wajar diberi perhatian serius.
2. Apa yang dibangkitkan Tun bukan semestinya ketakutan fizikal semata-mata. Ia lebih berkaitan dengan persepsi bahawa institusi yang sepatutnya melindungi rakyat semakin dilihat tidak bebas, tidak konsisten, atau terdedah kepada pengaruh politik.
3. Dalam mana-mana demokrasi, keyakinan rakyat terhadap institusi penguatkuasaan undang-undang, badan kehakiman dan agensi penyiasatan merupakan asas kestabilan negara. Apabila keyakinan itu mula terhakis, rakyat akan mula mempersoalkan sama ada undang-undang dilaksanakan secara sama rata kepada semua.
4. Kebelakangan ini, pelbagai kes berprofil tinggi telah mencetuskan perdebatan mengenai keputusan pendakwaan, pengguguran pertuduhan, DNAA, serta layanan yang dilihat berbeza terhadap individu tertentu. Sama ada persepsi tersebut tepat atau tidak, hakikatnya keadilan bukan sahaja perlu dilaksanakan, tetapi juga perlu dilihat dilaksanakan.
5. Bagi sesetengah pihak, kes Yusoff Rawther turut menjadi antara contoh yang sering dikaitkan dengan persepsi bahawa wujudnya suasana ketakutan dalam negara. Apabila seorang rakyat Malaysia merasakan dirinya perlu mendapatkan perlindungan di luar negara kerana bimbang terhadap keselamatannya, ia secara tidak langsung menimbulkan persoalan mengenai tahap keyakinan terhadap institusi yang sepatutnya melindungi rakyat.
6. Perdebatan awam mengenai beberapa kes berprofil tinggi, termasuk keputusan pendakwaan dan siasatan terhadap pengkritik kerajaan, turut menyumbang kepada persepsi bahawa keyakinan terhadap institusi negara sedang diuji.
7. Perasaan takut ini juga boleh terbentuk apabila rakyat melihat ahli politik pembangkang, aktivis, wartawan, pempengaruh media sosial dan rakyat biasa disiasat berhubung pandangan yang mereka kemukakan. Walaupun setiap tindakan mempunyai asas undang-undang tersendiri, persepsi yang terbentuk ialah ruang kebebasan bersuara semakin sempit dan prinsip kesamarataan di sisi undang-undang semakin diuji.
8. Malaysia dibina atas prinsip kedaulatan undang-undang, kebebasan institusi dan keluhuran Perlembagaan. Sebab itu, kenyataan Tun Dr Mahathir perlu dilihat sebagai satu amaran bahawa keyakinan rakyat terhadap institusi negara mesti dipelihara dengan bersungguh-sungguh.
9. Sejarah menunjukkan bahawa krisis sebenar sesebuah negara bukan bermula apabila ekonomi merosot atau kerajaan bertukar. Krisis sebenar bermula apabila rakyat hilang kepercayaan bahawa sistem negara akan melindungi mereka secara adil.
10. Kestabilan negara tidak boleh dibina atas rasa takut. Ia hanya boleh dibina atas kepercayaan, keadilan dan keyakinan rakyat terhadap institusi negara. Sama ada seseorang bersetuju atau tidak dengan Tun Dr Mahathir, persoalan yang beliau bangkitkan adalah persoalan yang menyentuh asas demokrasi itu sendiri: adakah rakyat masih yakin bahawa undang-undang akan melindungi mereka tanpa mengira kedudukan, pengaruh atau pegangan politik?
11. Apabila rakyat mula takut kepada institusi yang sepatutnya melindungi mereka, maka yang terancam bukan sekadar kerajaan yang memerintah, tetapi asas kepercayaan yang menyatukan sebuah negara.
~ Dr Armin Baniaz Pahamin
(English version at the bottom)
"Apabila sesuatu bangsa mempunyai terlalu banyak ketua tetapi tiada arah yang dipersetujui bersama, maka kekuatan angka akhirnya tidak lagi diterjemahkan menjadi kekuatan politik."
Malaysia mungkin satu-satunya negara di dunia di mana kaum majoriti mempunyai begitu banyak parti politik yang mendakwa memperjuangkan kepentingan bangsa mereka, namun pada masa yang sama gagal membentuk satu konsensus politik yang kukuh dan berkekalan.
Orang Melayu mewakili kira-kira 60 peratus daripada penduduk Malaysia. Secara teori, angka ini sepatutnya menjadikan orang Melayu kelompok politik paling dominan dan paling stabil dalam menentukan hala tuju negara.
Namun realitinya berlaku sebaliknya.
Baru-baru ini, sebuah lagi parti Melayu diumumkan penubuhannya, iaitu Parti Wawasan Negara. Dengan kemunculan parti baharu ini, jumlah parti politik Melayu di peringkat nasional yang berdaftar dengan ROS kini mencecah sekurang-kurangnya 15 parti, termasuk UMNO, PAS, Bersatu, Pejuang, Putra, Amanah, Berjasa, IMAN, IKATAN, PCM, PBM, Gagasan, Aspirasi, PKN dan GIMMA.
Jika definisi diperluaskan kepada parti-parti Melayu dan Bumiputera yang diasaskan, dipimpin atau berteraskan agenda Melayu-Muslim termasuk di Sabah dan Sarawak, jumlahnya boleh melebihi 30 platform politik yang berasingan.
Ini bermaksud orang Melayu dan Bumiputera mempunyai lebih banyak saluran politik berbanding mana-mana kelompok etnik lain di Malaysia. Namun, kepelbagaian tersebut tidak semestinya menghasilkan kekuatan politik yang lebih besar.
Dalam banyak keadaan, ia menghasilkan perpecahan pengaruh, pertindihan agenda dan persaingan yang melemahkan kedudukan kolektif mereka sendiri.
Hakikatnya, lebih 30 platform politik Melayu dan Bumiputera ini bertanding secara berasingan dalam PRU16, kadar keluar mengundi Melayu mungkin tidak berubah dengan ketara. Yang berubah hanyalah bagaimana undi tersebut dipecahkan kepada begitu banyak saluran sehingga gagal diterjemahkan kepada kemenangan yang signifikan.
Daripada 222 kerusi Parlimen Malaysia, sekitar 128 kerusi di Semenanjung mempunyai lebih daripada 50 peratus pengundi Melayu berdaftar.
Secara matematik politik, jumlah ini sudah melepasi ambang 112 kerusi yang diperlukan untuk membentuk Kerajaan Persekutuan. Ini bermakna masalah politik Melayu bukanlah kekurangan pengundi atau kekurangan kerusi. Orang Melayu sebenarnya mempunyai kekuatan demografi yang mencukupi untuk menentukan kerajaan.
Persoalan sebenar ialah mengapa kelebihan tersebut masih gagal diterjemahkan kepada satu kekuatan politik yang lebih tersusun dan stabil.
Ironinya, orang Melayu mungkin merupakan satu-satunya kaum majoriti di Malaysia yang mempunyai lebih daripada 128 kerusi majoriti pengundi Melayu untuk menentukan kerajaan, tetapi pada masa yang sama mempunyai lebih 15 parti nasional yang saling bersaing untuk merebut pengundi yang sama.
Masalah politik Melayu hari ini bukan kekurangan pengundi, bukan kekurangan kerusi dan bukan kekurangan parti. Masalah sebenar ialah kekurangan konsensus.
Jika terdapat sekurang-kurangnya 15 parti Melayu nasional yang aktif dan lebih 30 platform politik Melayu serta Bumiputera secara keseluruhan, maka sebahagian besar parti tersebut sebenarnya sedang bersaing untuk kumpulan pengundi yang hampir sama, memperjuangkan isu yang hampir sama dan menyasarkan kerusi yang hampir sama.
Keadaan ini menjadikan pertandingan sesama sendiri lebih sengit daripada usaha memperluaskan pengaruh politik Melayu secara keseluruhan.
Dalam sistem First-Past-The-Post, pihak yang paling mendapat manfaat daripada perpecahan lawan tidak semestinya parti yang paling kuat, tetapi parti yang mempunyai blok pengundi yang paling tersusun dan konsisten.
Dalam banyak kerusi campuran dan bandar, keadaan ini akhirnya boleh memberi kelebihan kepada DAP atau mana-mana parti yang mempunyai sokongan pengundi yang lebih terkonsolidasi.
Masalah Melayu Bukan Kekurangan Parti, Tetapi Terlalu Banyak Parti
Sejak merdeka, orang Melayu tidak pernah kekurangan parti politik. Apa yang berlaku ialah setiap kali muncul perbezaan pendapat, perebutan kuasa atau krisis kepimpinan, sebuah parti baharu akan muncul.
Daripada UMNO lahir PAS.
Daripada UMNO lahir Semangat 46.
Daripada UMNO juga lahir PKR yang pada peringkat awal dipimpin dan didokong oleh ramai tokoh Melayu.
Daripada PAS lahir Amanah.
Daripada UMNO lahir Bersatu.
Daripada Bersatu lahir Pejuang.
Daripada Bersatu lahir Wawasan.
Setiap perpecahan menghasilkan organisasi baharu.
Akhirnya jumlah parti semakin bertambah, tetapi kekuatan politik Melayu semakin berpecah.
Bangsa lain lazimnya menyelesaikan perbezaan pandangan di dalam organisasi yang sama. Sebahagian pemimpin Melayu pula cenderung menyelesaikan konflik melalui penubuhan parti baharu.
Politik Melayu Terlalu Dipengaruhi Personaliti
Salah satu kelemahan terbesar politik Melayu ialah pergantungan yang terlalu besar kepada tokoh.
Apabila tokoh berselisih, penyokong turut berpecah. Apabila tokoh meninggalkan parti, sebahagian ahli mengikut jejak yang sama.
Apabila tokoh bersara atau tidak lagi berpengaruh, parti yang dibina di sekeliling tokoh tersebut turut menjadi lemah.
Akibatnya, banyak parti gagal berkembang menjadi institusi yang lebih besar daripada individu yang menubuhkannya.
Sedangkan parti yang kukuh sepatutnya dipacu oleh idea, dasar dan visi jangka panjang, bukannya semata-mata bergantung kepada karisma seseorang pemimpin.
Dalam banyak keadaan, politik Melayu cenderung memilih tokoh yang paling popular berbanding tokoh yang paling berkaliber.
Populariti sering dianggap ukuran kepimpinan, sedangkan kepimpinan sebenar memerlukan keupayaan mentadbir, membina konsensus, menyelesaikan konflik dan merancang masa depan.
Akibatnya, parti menjadi terlalu bergantung kepada individu tertentu dan sukar berkembang menjadi institusi yang matang.
Orang Melayu Semakin Hilang Keyakinan Terhadap Kepimpinan Politik Melayu
Perpecahan yang berpanjangan menyebabkan sebahagian masyarakat Melayu mula hilang keyakinan terhadap keseluruhan ekosistem politik Melayu.
Mereka melihat pertelingkahan yang tidak berkesudahan.
Mereka melihat budaya cantas-mencantas.
Mereka melihat perebutan jawatan dan kedudukan.
Mereka melihat isu bangsa dan negara sering diketepikan apabila bertembung dengan kepentingan politik jangka pendek.
Akibatnya, semakin ramai rakyat mula bersikap sinikal terhadap semua parti Melayu tanpa mengira ideologi atau latar belakang.
PRU16 Memerlukan Konsensus Baharu
Menjelang PRU16, persoalan yang lebih besar bukan lagi parti mana yang paling kuat.
Persoalan sebenar ialah sama ada orang Melayu mampu mencapai sekurang-kurangnya satu konsensus minimum mengenai masa depan bangsa dan negara.
Konsensus itu tidak semestinya bermaksud semua parti bergabung menjadi satu parti.
Tetapi sekurang-kurangnya terdapat persetujuan mengenai beberapa perkara asas:
Jika perkara-perkara asas ini dapat dipersetujui, maka persaingan politik boleh diteruskan tanpa mengorbankan kepentingan jangka panjang bangsa dan negara.
Payung Besar Melayu Bukan Tentang Satu Parti
Ramai yang salah faham bahawa gagasan Payung Besar Melayu bermaksud mewujudkan satu parti tunggal Melayu.
Hakikatnya, apa yang diperlukan bukan semestinya penyatuan melalui parti politik. Kesedaran terhadap keperluan mencari titik persamaan inilah yang melahirkan pelbagai inisiatif seperti Rumah Bangsa, Ikatan Prihatin Rakyat - IPR, RESET dan pelbagai platform lain.
Apa yang diperlukan ialah satu platform bersama yang membolehkan semua orang melayu tanpa mengira parti, pertubuhan, golongan bergerak di atas prinsip-prinsip asas yang dipersetujui bersama.
Dalam dunia yang semakin mencabar, kekuatan sebenar bukan terletak pada jumlah parti yang dimiliki oleh sesuatu bangsa, atau jumlah NGO, atau jumlah professional dan lain-lain. Kekuatan sebenar terletak pada kemampuan bangsa tersebut mencari titik persamaan yang lebih besar daripada perbezaan mereka.
Jika orang Melayu yang merupakan kaum majoriti masih gagal mencapai konsensus minimum walaupun mempunyai puluhan parti yang mendakwa memperjuangkan kepentingan mereka, maka persoalannya bukan lagi tentang kekurangan pemimpin.
Persoalannya ialah sama ada pemimpin-pemimpin tersebut benar-benar bersedia meletakkan kepentingan bangsa dan negara mengatasi kepentingan parti, kedudukan dan ego politik masing-masing.
Kerana sejarah membuktikan bahawa sesuatu bangsa jarang menjadi lemah kerana kekurangan bilangan. Sebaliknya, bangsa menjadi lemah apabila terlalu berpecah sehingga tidak lagi mampu bertindak sebagai satu kekuatan politik yang mempunyai tujuan dan arah yang sama.
Hakikatnya, orang Melayu sudah mempunyai angka, pengundi, kerusi dan institusi yang diperlukan untuk membentuk kekuatan politik yang besar.
Apa yang masih belum dimiliki ialah kesediaan untuk meletakkan persamaan mengatasi perbezaan dan mencapai konsensus politik.
Selagi itu tidak berlaku, jumlah parti yang semakin bertambah tidak akan menambah kekuatan politik Melayu, sebaliknya hanya menambah lagi perpecahan yang sedia ada. Parti politik hanyalah kenderaan untuk bertanding dalam pilihan raya. Namun kekuatan sesuatu bangsa tidak diukur melalui jumlah kenderaan yang dimilikinya, tetapi melalui keupayaannya menentukan destinasi yang ingin dituju bersama.
Masa depan politik Melayu bukan ditentukan oleh berapa banyak parti yang dapat ditubuhkan, tetapi sejauh mana parti-parti yang wujud mampu mencapai kesepakatan mengenai perkara-perkara yang benar-benar penting untuk bangsa dan negara.
~ Dr Armin Baniaz Pahamin
14 Jun 2026
ENGLISH
THE PARADOX OF MALAY POLITICS: 128 PARLIAMENTARY SEATS, YET NO POLITICAL CONSENSUS
By Dr Armin Baniaz Pahamin
"When a community has too many leaders but no shared direction, its numerical strength can no longer be translated into political strength."
Malaysia may be one of the few countries in the world where the majority ethnic community is represented by such a large number of political parties, all claiming to champion the interests of the same community, yet still struggling to build a durable political consensus.
The Malays constitute approximately 60 percent of Malaysia's population. In theory, this demographic advantage should make them the country's most politically dominant and stable electoral bloc.
Yet the reality appears to be quite different.
The recent emergence of Parti Wawasan Negara adds another name to an already crowded landscape of Malay-based political parties. At the national level alone, there are now at least 15 registered Malay-oriented political parties, including UMNO, PAS, Bersatu, Pejuang, Putra, Amanah, Berjasa, IMAN, IKATAN, PCM, PBM, Gagasan, Aspirasi, PKN and GIMMA.
If the definition is expanded to include Malay and Bumiputera parties in Sabah and Sarawak that are led by, founded by, or primarily represent Malay-Muslim and Bumiputera interests, the number of separate political platforms exceeds thirty.
This means that Malays and Bumiputeras possess more political vehicles than any other ethnic group in Malaysia. However, greater numbers do not necessarily translate into greater political influence.
In many cases, they produce overlapping agendas, fragmented leadership and intense competition for the same pool of voters.
If more than thirty Malay and Bumiputera political platforms were to contest independently in GE16, Malay voter turnout would likely remain largely unchanged. What would change is the distribution of votes across multiple competing parties, reducing the ability of those votes to be translated into meaningful electoral victories.
Of Malaysia's 222 parliamentary constituencies, approximately 128 seats in Peninsular Malaysia have more than 50 percent registered Malay voters.
From a purely electoral perspective, this number exceeds the 112 seats required to form the Federal Government.
This suggests that the challenge facing Malay politics is not a shortage of voters or parliamentary constituencies. The Malay community already possesses sufficient demographic strength to influence the formation of government.
The real question is why this advantage has yet to be translated into a more cohesive and sustainable political force.
Ironically, Malays may be the only majority community in Malaysia that possesses more than 128 Malay-majority parliamentary constituencies while simultaneously being represented by more than fifteen national political parties competing for the same electorate.
The problem facing Malay politics today is not a shortage of voters, parliamentary seats or political parties.
The real problem is a shortage of consensus.
With at least fifteen active national Malay-based parties and more than thirty Malay and Bumiputera political platforms overall, most are competing for the same voter base, advocating similar issues and targeting many of the same constituencies.
As a result, intra-Malay political competition often becomes more intense than efforts to expand collective political influence.
Under Malaysia's First-Past-The-Post electoral system, the greatest beneficiary of a divided opposition is not necessarily the strongest party, but the party with the most organised and consolidated voting bloc.
In many mixed and urban constituencies, such fragmentation may ultimately benefit parties with more disciplined and concentrated support bases, including DAP and other well-organised political actors.
The Problem Is Not Too Few Parties, But Too Many
Since independence, Malays have never suffered from a shortage of political parties.
Instead, political disagreements, leadership disputes, and internal power struggles have frequently led to the formation of new parties.
PAS emerged from the early Islamic movement within UMNO.
Semangat 46 emerged from UMNO's internal crisis.
PKR was born from the Reformasi movement, which was initially driven largely by Malay political figures.
Amanah emerged from PAS.
Bersatu emerged from UMNO.
Pejuang emerged from Bersatu.
More recently, Parti Wawasan Negara emerged from political developments involving former Bersatu leaders.
Each political split has produced another organisation.
The result is a growing number of parties but an increasingly fragmented political landscape.
While many communities resolve differences within existing institutions, Malay politics has often responded to differences by creating new institutions.
Malay Politics Remains Highly Personality-Driven
One of the enduring weaknesses of Malay politics is its heavy dependence on personalities.
When leaders disagree, supporters often divide.
When leaders leave, followers frequently leave with them.
When influential figures retire, the organisations built around them often weaken.
As a result, many political parties struggle to evolve into institutions that are larger than the individuals who founded them.
Strong political institutions should be driven by ideas, policy frameworks and long-term visions rather than personal charisma alone.
Too often, popularity is mistaken for leadership.
Yet effective leadership requires the ability to govern, build consensus, resolve conflicts and shape long-term national direction.
Declining Confidence in Political Leadership
Years of political fragmentation have contributed to declining public confidence in Malay political leadership.
Many voters observe endless political infighting, factional manoeuvring, leadership struggles and short-term political calculations.
They increasingly perceive national and community interests being subordinated to organisational interests.
As a consequence, political cynicism continues to grow across ideological lines.
GE16 Requires A New Consensus
As Malaysia approaches GE16, the most important question is no longer which party is strongest.
The more important question is whether Malays can achieve a minimum political consensus regarding the future direction of the nation.
Such a consensus does not require the creation of a single political party.
Instead, it requires agreement on several foundational principles:
• The constitutional position of Islam
• The institution of the Malay Rulers
• The role of Bahasa Melayu as the national language
• National education priorities
• Bumiputera economic development
• Good governance and institutional integrity
• Social justice for all Malaysians
If these fundamentals can be agreed upon, political competition can continue without undermining long-term national interests.
The "Payung Besar Melayu" Is Not About One Political Party
Many misunderstand the concept of a "Payung Besar Melayu" or Malay Big Tent as a call for a single unified political party.
That is not the central idea.
The growing recognition of the need for common ground has already inspired initiatives such as Rumah Bangsa, Ikatan Prihatin Rakyat (IPR), RESET and other platforms seeking broader engagement across political divides.
What is required is not necessarily another political party, but a shared platform that enables Malays from different parties, organisations, professions and social backgrounds to rally around common principles.
In an increasingly complex world, the true strength of a community is not measured by the number of parties, NGOs or organisations it possesses.
It is measured by its ability to identify common ground that is greater than its differences.
If the Malay community, despite being the majority and possessing significant demographic and electoral advantages, continues to struggle to achieve even a minimum political consensus, then the issue is no longer a shortage of leaders.
The real question is whether political leaders are willing to place the interests of the nation and community above party interests, positions and personal ambitions.
History demonstrates that communities rarely decline because they lack numbers.
They decline when they become so fragmented that they can no longer act with a common purpose.
The reality is that Malays already possess the numbers, the voters, the parliamentary seats and the institutions required to build substantial political influence.
What remains missing is the willingness to place common interests above differences and to build political consensus.
Until that happens, the creation of more political parties will not strengthen Malay politics. It will merely add another layer to an already fragmented landscape.
Political parties are simply vehicles for contesting elections. The strength of a community is not measured by the number of vehicles it owns, but by its ability to agree on a common destination.
Ultimately, the future of Malay politics will not be determined by how many political parties are created, but by how effectively existing political actors can reach consensus on matters that truly matter for the nation and its future.
~ Dr Armin Baniaz Pahamin
14 June 2026
