PERIKATAN NASIONAL DAN PEMBENTUKAN KERAJAAN BAHARU YANG KREDIBEL

PERIKATAN NASIONAL DAN PEMBENTUKAN KERAJAAN BAHARU YANG KREDIBEL


Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English Version at the bottom)

“Perikatan Nasional kini tidak lagi bergantung semata-mata kepada gelombang penolakan terhadap kerajaan. Ia sedang cuba membina legitimasi baharu sebagai sebuah gabungan yang bersedia mengambil alih pentadbiran negara.”

1. Perikatan Nasional kini sedang memasuki fasa konsolidasi yang paling penting sejak penubuhannya. Apa yang sedang berlaku bukan lagi sekadar penyusunan kerusi pilihan raya atau percaturan politik jangka pendek.

2. PN kini sedang melalui proses transformasi daripada sebuah blok pembangkang kepada sebuah kerajaan menunggu (government-in-waiting) yang cuba membuktikan bahawa ia mampu mentadbir negara secara stabil, berfungsi dan berwibawa.

3. Konsolidasi ini bukan lagi semata-mata soal electoral arithmetic. Ia kini melibatkan tiga perkara yang jauh lebih besar: peralihan kepimpinan, pembentukan semula legitimasi politik Melayu-Muslim, dan ujian kredibiliti untuk mentadbir Malaysia di luar pengaruh teras penyokong tradisionalnya.

4. PN tidak lagi mahu dilihat sekadar sebagai “blok pembangkang”. 

5. Sebaliknya, PN sedang cuba memposisikan dirinya sebagai alternatif kerajaan yang mempunyai struktur kepimpinan yang jelas, disiplin organisasi, hala tuju ekonomi, penghormatan terhadap institusi Raja-Raja Melayu serta kemampuan pentadbiran yang lebih tersusun.

6. Kekuatan elektoral PN sememangnya nyata. Dalam PRU15, PN memenangi 74 kerusi Parlimen dengan lebih 30 peratus undi popular nasional, manakala PAS muncul sebagai parti tunggal terbesar di Dewan Rakyat dengan 43 kerusi.

7. Momentum itu diteruskan dalam Pilihan Raya Negeri 2023 apabila PN memenangi 146 daripada 245 kerusi negeri, mempertahankan Kedah, Kelantan dan Terengganu, serta menembusi kawasan bandar dan separa bandar di Selangor, Pulau Pinang dan Negeri Sembilan.

8. Namun apa yang lebih penting daripada kemenangan angka ialah perubahan struktur kuasa di dalam PN sendiri.

9. Pengunduran Tan Sri Muhyiddin Yassin sebagai Pengerusi PN berkuat kuasa Januari 2026 membuka ruang kepada PAS untuk mengambil peranan kepimpinan yang lebih dominan selaras dengan kedudukannya sebagai parti paling kuat dalam gabungan tersebut.

10. Kenaikan Dr Ahmad Samsuri Mokhtar atau lebih dikenali sebagai Dr Sam sebagai Pengerusi PN dan Ketua Pembangkang menandakan permulaan fasa baharu dalam evolusi politik PN.

11. Dr Sam membawa imej yang berbeza daripada stereotaip politik pembangkang sebelum ini. Beliau dilihat mempunyai gabungan elemen teknokrat, pentadbiran negeri yang stabil, pendekatan sederhana serta kredibiliti profesional yang lebih mudah diterima oleh kelas menengah, penjawat awam dan komuniti perniagaan.

12. Atas sebab itu, PN kini sedang memperluaskan naratifnya daripada “Green Wave” kepada “proposisi governans nasional”.

13. Gabungan ini kini sedang berusaha mengubah ‘Green Wave’ daripada sekadar fenomena elektoral kepada sebuah proposisi governans nasional yang lebih matang, tersusun dan berorientasikan pentadbiran negara.

14. Matlamatnya ialah untuk membina keyakinan dalam kalangan pengundi bandar, penjawat awam, pelabur, komuniti bukan Melayu, blok Sabah dan Sarawak serta institusi Raja-Raja Melayu bahawa PN mempunyai keupayaan untuk mentadbir negara secara stabil, profesional dan berfungsi, tanpa mengabaikan asas sokongan Melayu-Muslim yang menjadi tunjang utama kekuatan politik PN.

15. Gerakan penyatuan di bawah konsep ‘Payung Besar Melayu’ pula semakin berkembang sebagai usaha menyatukan semula kekuatan politik Melayu yang sebelum ini terpecah kepada pelbagai blok dan kepentingan.

16. Pendekatan ini bertujuan mewujudkan satu konsensus baharu dalam kalangan pengundi Melayu untuk memberikan mandat kepada kepimpinan Melayu yang dilihat lebih kredibel, stabil, bersih dan mempunyai keupayaan sebenar untuk mentadbir negara dengan berkesan.

17. Realiti politik semasa juga menunjukkan bahawa penyatuan kuasa politik Melayu bukan lagi sekadar slogan sentimental, tetapi telah menjadi keperluan strategik dalam landskap pilihan raya pelbagai penjuru.

18. Pengalaman PRN Melaka 2021 dan PRN Johor 2022 sering dijadikan hujah untuk mempertahankan keperluan kerjasama Muafakat Nasional ketika itu. Namun pola pengundian selepas PRU15 pada November 2022 menunjukkan landskap politik Melayu telah berubah secara signifikan.

19. PRU15 memperlihatkan bagaimana BN sendiri akhirnya kehilangan dominasi tradisionalnya di negeri seperti Melaka dan Johor apabila berlaku peralihan besar undi Melayu kepada PN.

20. Perkembangan ini menunjukkan bahawa persaingan sesama parti Melayu dalam keadaan landskap politik yang semakin terpecah bukan sahaja melemahkan kuasa politik Melayu secara keseluruhan, malah berpotensi memberikan kelebihan strategik kepada PH dan DAP di banyak kerusi campuran dan separa bandar.

21. Atas sebab itu, gerakan penyatuan di bawah konsep Payung Besar Melayu kini dilihat semakin penting, bukan sekadar untuk menyatukan sentimen politik Melayu, tetapi untuk mengelakkan perpecahan undi yang boleh mengubah keseimbangan kuasa politik nasional dalam jangka panjang.

22. Langkah memperkukuhkan Gerakan, MIPP serta usaha mendekati MIC menunjukkan bahawa PN memahami hakikat bahawa laluan ke Putrajaya memerlukan pembinaan keyakinan rentas kaum dan bukan hanya mobilisasi sentimen Melayu-Muslim.

23. Ini sangat penting kerana cabaran sebenar PN bukan lagi untuk menguasai pengundi Melayu semata-mata. Cabaran sebenar ialah meyakinkan pelabur, komuniti bukan Melayu, Sabah dan Sarawak, institusi diraja serta kelas pentadbiran negara bahawa PN mampu mentadbir Malaysia secara matang dan stabil.

24. Pada masa yang sama, pembentukan jawatankuasa portfolio atau “shadow cabinet” sejak 2023 menunjukkan bahawa PN sedang cuba membina imej sebuah kerajaan alternatif yang mempunyai kepakaran dasar dan disiplin pentadbiran.

25. Walaupun usaha tersebut masih menerima kritikan dari sudut keterangkuman, ia merupakan langkah awal penting dalam memperlihatkan bahawa PN bukan sekadar coalition of protest, tetapi coalition preparing to govern.

26. Perubahan pendekatan PN ini berlaku ketika keyakinan terhadap kerajaan perpaduan semakin mula mengalami hakisan. Ketegangan dalaman parti-parti kerajaan, kelembapan reformasi institusi, tekanan kos sara hidup serta ketidaktentuan ekonomi telah mula mewujudkan ruang politik baharu yang sedang cuba diisi oleh PN.

27. Lebih penting, peluang terbesar PN sebenarnya datang daripada ketidakstabilan dalaman kerajaan sendiri.

28. Kemelut dalaman PKR, ketegangan antara parti-parti dalam kerajaan perpaduan, kontroversi institusi, serta kemerosotan prestasi PH di Sabah menunjukkan bahawa naratif “kerajaan stabil” yang dibina selepas PRU15 semakin mula dipersoalkan.

29. Dalam keadaan ini, PN sedang cuba mengambil kesempatan daripada krisis keyakinan politik yang semakin membesar dalam landskap politik negara.

30. Strategi baharu PN kini semakin jelas. PAS menyediakan kekuatan akar umbi Melayu-Muslim, manakala Bersatu serta parti-parti bersekutu pula menyediakan jentera politik nasional dan pengalaman pentadbiran pusat. 

31. Dalam masa yang sama, Dr Sam sedang dibentuk sebagai wajah baharu yang lebih moderat, teknokratik dan boleh diterima oleh spektrum pengundi yang lebih luas.

32. PN juga sedang bekerja ke arah membentuk manifesto bersama yang lebih berdisiplin, pasukan ekonomi yang lebih serius, strategi Sabah dan Sarawak yang lebih realistik, jaminan kepada komuniti minoriti serta naratif governans bersih yang lebih meyakinkan.

33. Untuk benar-benar muncul sebagai kerajaan yang kredibel, PN akan mempersembahkan pelan ekonomi nasional yang benar-benar meyakinkan rakyat mengenai kos sara hidup, peluang pekerjaan, keselamatan makanan, reformasi subsidi, ketirisan perolehan kerajaan, kestabilan tarif tenaga, dan kelangsungan perusahaan kecil dan sederhana.

34. PN juga akan menunjukkan bahawa kerajaan yang bakal dibentuk bukan kerajaan eksklusif PAS semata-mata, tetapi kerajaan yang turut melibatkan teknokrat, profesional, bekas penjawat awam, pakar ekonomi, tokoh bukan partisan serta representasi pelbagai kaum yang mempunyai kredibiliti.

35. Dalam jangka panjang, pembinaan jambatan politik yang lebih kukuh dengan GPS, GRS, Warisan serta blok politik Sabah dan Sarawak akan menjadi faktor penting untuk membuka laluan kepada PN membentuk majoriti Parlimen yang lebih stabil dan mampan.

36. Namun apa yang semakin jelas hari ini ialah Malaysia mungkin sedang memasuki fasa awal realignment politik nasional yang baharu.

37. Buat pertama kali sejak PRU15, PN tidak lagi sekadar dilihat sebagai pembangkang yang kuat, tetapi sebagai sebuah gabungan yang sedang bersedia untuk mengambil alih pentadbiran negara.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

ENGLISH

PERIKATAN NASIONAL AND THE MAKING OF A CREDIBLE NEW GOVERNMENT

By: Dr Armin Baniaz Pahamin

*"Perikatan Nasional no longer relies solely on the wave of public rejection towards the government. It is now attempting to build a new legitimacy as a coalition prepared to take over the administration of the country."*

1. Perikatan Nasional (PN) is now entering the most critical phase of consolidation since its establishment. What is taking place is no longer merely about electoral seat arrangements or short-term political manoeuvring.

2. PN is currently undergoing a transformation from an opposition bloc into a government-in-waiting that seeks to demonstrate its ability to govern the country in a stable, functional, and credible manner.

3. This consolidation is no longer simply a matter of electoral arithmetic. It now involves three far greater dimensions: leadership transition, the restructuring of Malay-Muslim political legitimacy, and the credibility test of governing Malaysia beyond its traditional support base.

4. PN no longer wishes to be perceived merely as an “opposition bloc”.

5. Instead, it is attempting to position itself as a governing alternative with a clear leadership structure, organisational discipline, economic direction, respect for the institution of the Malay Rulers, and a more structured administrative capability.

6. PN’s electoral strength is undeniable. In GE15, PN won 74 parliamentary seats with more than 30 percent of the national popular vote, while PAS emerged as the single largest party in Parliament with 43 seats.

7. That momentum continued in the 2023 state elections when PN secured 146 out of 245 state seats, retained Kedah, Kelantan, and Terengganu, and made major inroads into urban and semi-urban constituencies in Selangor, Penang, and Negeri Sembilan.

8. More important than the numerical victories, however, is the internal shift in PN’s power structure itself.

9. Tan Sri Muhyiddin Yassin’s resignation as PN chairman, effective January 2026, created space for PAS to assume a more dominant leadership role in line with its position as the coalition’s strongest component party.

10. The rise of Dr Ahmad Samsuri Mokhtar, better known as Dr Sam, as PN chairman and Opposition Leader marks the beginning of a new phase in PN’s political evolution.

11. Dr Sam projects a markedly different image from traditional opposition stereotypes. He is seen as combining technocratic credentials, stable state-level administration, a moderate approach, and professional credibility that is more readily accepted by the middle class, civil servants, and the business community.

12. For this reason, PN is now expanding its narrative from the “Green Wave” towards a broader “national governance proposition”.

13. The coalition is attempting to transform the “Green Wave” from merely an electoral phenomenon into a more mature, organised, and governance-oriented national proposition.

14. Its objective is to build confidence among urban voters, civil servants, investors, non-Malay communities, the Sabah and Sarawak political blocs, and the institution of the Malay Rulers that PN possesses the capability to govern the country in a stable, professional, and functional manner, without neglecting the Malay-Muslim support base that remains the core foundation of PN’s political strength.

15. At the same time, the unification movement under the concept of the “Big Malay Umbrella” is gaining traction as an effort to reunify Malay political strength that had previously fragmented into multiple blocs and competing interests.

16. This approach seeks to establish a new consensus among Malay voters to give their mandate to a Malay leadership perceived as more credible, stable, clean, and genuinely capable of governing the country effectively.

17. Current political realities also demonstrate that the consolidation of Malay political power is no longer merely a sentimental slogan, but has become a strategic necessity within an increasingly fragmented multi-cornered electoral landscape.

18. The experiences of the 2021 Melaka state election and the 2022 Johor state election are often used to justify the necessity of Muafakat Nasional cooperation at that time. However, voting patterns following GE15 in November 2022 demonstrated that the Malay political landscape had shifted significantly.

19. GE15 showed how Barisan Nasional itself eventually lost its traditional dominance in states such as Melaka and Johor following a major transfer of Malay votes towards PN.

20. This development demonstrates that competition among Malay-based parties within an increasingly fragmented political environment not only weakens overall Malay political strength, but also creates strategic advantages for PH and DAP in many mixed and semi-urban constituencies.

21. For this reason, the unification movement under the “Big Malay Umbrella” concept is increasingly viewed as important not merely to consolidate Malay political sentiment, but also to prevent vote fragmentation that could alter the national political balance in the long term.

22. The efforts to strengthen Gerakan, MIPP, and outreach towards MIC demonstrate that PN understands that the path to Putrajaya requires the building of cross-ethnic confidence, and not merely the mobilisation of Malay-Muslim sentiment alone.

23. This is critically important because PN’s real challenge is no longer simply dominating the Malay vote. The real challenge lies in convincing investors, non-Malay communities, Sabah and Sarawak, the royal institution, and the national administrative class that PN is capable of governing Malaysia in a mature and stable manner.

24. At the same time, the formation of portfolio committees or a “shadow cabinet” since 2023 demonstrates that PN is attempting to build the image of an alternative government equipped with policy expertise and administrative discipline.

25. Although these efforts continue to face criticism in terms of inclusivity, they nevertheless represent an important early step in demonstrating that PN is not merely a coalition of protest, but a coalition preparing to govern.

26. This shift in PN’s approach is taking place at a time when confidence in the unity government is gradually eroding. Internal tensions among ruling coalition parties, the slow pace of institutional reform, rising cost-of-living pressures, and economic uncertainty have begun creating a new political space that PN is now attempting to occupy.

27. More importantly, PN’s greatest opportunity arguably stems from the internal instability within the government itself.

28. Internal tensions within PKR, strains among parties within the unity government, institutional controversies, and PH’s declining performance in Sabah all suggest that the “stable government” narrative constructed after GE15 is increasingly being questioned.

29. Under such circumstances, PN is seeking to capitalise on the growing crisis of political confidence within the national political landscape.

30. PN’s new strategic direction is becoming increasingly clear. PAS provides the grassroots Malay-Muslim strength, while Bersatu and its allied parties contribute national political machinery and federal administrative experience.

31. At the same time, Dr Sam is being positioned as a more moderate, technocratic, and broadly acceptable figure capable of appealing to a wider spectrum of voters.

32. PN is also moving towards developing a more disciplined common manifesto, a more serious economic team, a more realistic Sabah and Sarawak strategy, stronger reassurances to minority communities, and a more convincing clean governance narrative.

33. To truly emerge as a credible government, PN will need to present a national economic plan capable of convincingly addressing issues such as the cost of living, employment opportunities, food security, subsidy reforms, procurement leakages, energy tariff stability, and the sustainability of small and medium enterprises.

34. PN must also demonstrate that the government it seeks to form will not be an exclusively PAS-dominated administration, but one that includes technocrats, professionals, former civil servants, economists, non-partisan figures, and credible multi-ethnic representation.

35. In the long term, building stronger political bridges with GPS, GRS, Warisan, and the wider Sabah and Sarawak political blocs will be a critical factor in enabling PN to secure a more stable and sustainable parliamentary majority.

36. What is becoming increasingly clear today is that Malaysia may be entering the early phase of a new national political realignment.

37. For the first time since GE15, PN is no longer viewed merely as a strong opposition coalition, but as a bloc increasingly preparing itself to take over the administration of the country.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

PENGIKTIRAFAN UEC: DI MANAKAH RASIONAL DASAR DAN KEUTAMAAN NEGARA?

PENGIKTIRAFAN UEC: DI MANAKAH RASIONAL DASAR DAN KEUTAMAAN NEGARA?


Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

“Apabila kerajaan mula mengubah asas pendidikan negara tanpa penjelasan yang jelas kepada rakyat, persoalannya bukan lagi sekadar soal kemasukan universiti. Ia menjadi persoalan tentang identiti nasional, keutamaan negara, dan hala tuju masa depan Malaysia sendiri.”

1. Semakan terhadap Hansard Dewan Rakyat Januari 2026 dan kenyataan rasmi berkaitan isu UEC menunjukkan bahawa penekanan sebenar Yang di-Pertuan Agong adalah terhadap sistem pendidikan yang berteraskan Dasar Pendidikan Kebangsaan, menjadikan Bahasa Melayu sebagai bahasa utama serta memahami sejarah Malaysia sebagai asas pembentukan negara bangsa.

2. Namun perkembangan yang berlaku hari ini menimbulkan persoalan yang jauh lebih besar daripada sekadar isu kemasukan universiti.

3. Rakyat memahami semangat titah tersebut sebagai penegasan bahawa mana-mana sistem pendidikan yang mahu mendapat pengiktirafan rasmi negara perlu benar-benar berteraskan Bahasa Melayu dan sejarah Malaysia sebagai komponen utama pembentukan identiti nasional.

4. Sebaliknya, naratif yang dibawa sebahagian pemimpin kerajaan khususnya daripada DAP kini dilihat cuba mengecilkan skop semangat titah tersebut sekadar pelajar UEC mengambil dan lulus subjek Bahasa Melayu serta Sejarah di peringkat SPM untuk melayakkan kemasukan ke IPTA.

5. Keadaan ini turut menimbulkan persepsi bahawa semangat titah institusi diraja sedang ditafsirkan secara terlalu sempit demi memenuhi pertimbangan politik tertentu.

6. Perdebatan ini tidak boleh dilihat semata-mata sebagai isu pentadbiran pendidikan, tetapi sebagai persoalan dasar negara yang menyentuh asas pembentukan Malaysia.

7. Ini bukan isu teknikal semata-mata. Ia menyentuh persoalan siapa yang menentukan identiti pendidikan nasional Malaysia pada masa hadapan.

8. Persoalannya, adakah kerajaan sedang mengubah semangat asal dasar pendidikan negara melalui tafsiran politik yang berbeza daripada apa yang difahami rakyat?

9. Dalam keadaan kerajaan sendiri mengurangkan peruntukan pendidikan tinggi dan universiti awam terus berdepan tekanan kewangan, rakyat berhak mempersoalkan bagaimana kapasiti IPTA boleh diperluaskan secara signifikan. 

10. Anggaran kapasiti pengambilan IPTA sekitar 180,000 hingga 220,000 pelajar setahun termasuk politeknik dan diploma, manakala kapasiti kemasukan ijazah sarjana muda universiti awam melalui UPU dianggarkan sekitar 110,000 tempat sahaja setahun. 

11. Dalam masa yang sama, lebih 370,000 pelajar menduduki SPM setiap tahun, sedangkan kapasiti kemasukan universiti awam kekal terhad.

12. Dalam keadaan pelajar daripada sistem pendidikan kebangsaan sendiri masih berdepan persaingan sengit untuk mendapatkan tempat, kerajaan perlu menjelaskan apakah mekanisme sebenar untuk memastikan peluang mereka tidak semakin terjejas.

13. Pendidikan bukan sekadar soal peperiksaan, kelayakan akademik atau penghasilan tenaga kerja. Ia ialah instrumen utama pembinaan negara bangsa, pembentukan identiti nasional, dan penyatuan masyarakat dalam sebuah negara berbilang kaum.

14. Apabila kerajaan mula memberikan pengiktirafan lebih luas kepada sistem pendidikan yang tidak sepenuhnya berpaksikan kurikulum kebangsaan, rakyat berhak bertanya: apakah sebenarnya identiti pendidikan nasional Malaysia selepas ini?

15. Malaysia dibina atas asas Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, sejarah negara sebagai teras kenegaraan, dan sistem pendidikan kebangsaan sebagai alat integrasi nasional.

16. Jika sistem pendidikan luar yang berorientasikan silibus dan kerangka budaya asing mula diberikan kedudukan setara tanpa integrasi menyeluruh dengan falsafah pendidikan negara, maka sedikit demi sedikit identiti nasional itu sendiri akan menjadi kabur.

17. Ini bukan soal kebencian terhadap mana-mana kaum atau komuniti.

18. Ini soal mempertahankan asas pembentukan negara Malaysia.

19. Negara yang gagal mempertahankan asas pendidikan nasional akhirnya akan melahirkan generasi yang membesar dengan kerangka bahasa, sejarah dan identiti yang semakin berbeza. 

20. Apabila jurang itu semakin melebar, perpaduan nasional akhirnya bukan lagi realiti yang hidup, tetapi sekadar slogan politik yang diulang setiap kali pilihan raya.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

HIMPUNAN SOLIDARITI DAULAT TUANKU BUKAN SOAL POLITIK KEPARTIAN, TETAPI SOAL MEMPERTAHANKAN TIANG UTAMA NEGARA

HIMPUNAN SOLIDARITI DAULAT TUANKU BUKAN SOAL POLITIK KEPARTIAN, TETAPI SOAL MEMPERTAHANKAN TIANG UTAMA NEGARA

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

“Apabila institusi Raja mula dipersoalkan secara terbuka selepas sesuatu titah dibuat dengan jelas dan tegas, rakyat tidak lagi boleh berdiam diri. Dalam sistem Raja Berperlembagaan Malaysia, mempertahankan institusi diraja bermaksud mempertahankan kestabilan negara itu sendiri.”

1. Himpunan Solidariti Daulat Tuanku yang bakal berlangsung di Selangor bukan sekadar satu perhimpunan politik biasa. Ia merupakan manifestasi kebimbangan rakyat terhadap trend yang semakin membimbangkan apabila titah institusi diraja mula dipolemikkan, dicabar dan dipersoalkan secara terbuka oleh pihak tertentu.

2.Titah Sultan Selangor telah dizahirkan dengan amat jelas dan tegas. Pendirian baginda berkaitan isu penternakan babi dibuat atas pertimbangan kepentingan rakyat, sumber air, alam sekitar dan keharmonian negeri.

3. Namun malangnya, selepas titah tersebut dizahirkan, masih wujud suara-suara dalam kerajaan yang terus mempolemikkan isu ini seolah-olah titah Sultan boleh diperdebatkan menurut selera politik mereka.

4. Inilah bahaya sebenar politik hari ini. 

5. DAP dan beberapa pimpinan dalam Kerajaan Madani kini semakin dilihat bukan sahaja gagal memahami sempadan sensitiviti dalam sistem Raja Berperlembagaan, malah semakin berani menguji had kesabaran rakyat terhadap perkara-perkara yang menyentuh institusi diraja, agama Islam dan asas Perlembagaan negara.

6. Ironinya, UMNO sebagai satu-satunya parti Melayu terbesar dalam Kerajaan Madani, yang selama puluhan tahun mendakwa dirinya benteng orang Melayu dan pelindung institusi Raja-Raja Melayu, kini kelihatan hampir sepenuhnya membisu ketika institusi tersebut dipolemikkan secara terbuka.

7. Sebab itu rakyat perlu hadir berhimpun secara aman dan tertib untuk menyatakan solidariti kepada Sultan Selangor.

8. Rakyat tidak boleh terus berdiam diri apabila institusi utama negara mula dipersoalkan secara terbuka.

9. Ini bukan bermaksud rakyat menolak demokrasi, tetapi ia menunjukkan bahawa rakyat masih memahami asas pembentukan negara ini dan masih menghormati institusi yang menjadi tunjang kestabilan Malaysia sejak merdeka.

10. Lebih penting, himpunan seperti ini perlu dilihat sebagai mesej bahawa rakyat tidak mahu budaya penghinaan terhadap institusi negara menjadi normal dalam masyarakat.

11. Kita boleh berbeza parti politik. Kita boleh berbeza ideologi. Tetapi apabila melibatkan kedaulatan institusi Raja, kestabilan negeri dan keharmonian masyarakat, seluruh rakyat Malaysia harus berdiri bersama mempertahankannya.

12. Perhimpunan ini juga penting untuk menunjukkan bahawa rakyat Malaysia masih mampu bersolidariti secara aman di bawah lunas Perlembagaan Persekutuan dan semangat Rukun Negara.

13. Dalam keadaan politik negara yang semakin tegang, berpecah dan kehilangan titik persefahaman bersama, institusi diraja kekal menjadi antara benteng terakhir kestabilan yang masih dihormati merentasi parti politik dan kaum.

14. Sebab itu rakyat perlu menyokong himpunan ini.

15. Bukan kerana kebencian terhadap mana-mana kaum atau parti politik.

16. Tetapi kerana negara ini tidak akan kekal stabil apabila penghormatan terhadap institusi Raja mula dipandang ringan, dipersoalkan secara terbuka dan dijadikan bahan polemik politik.

17. Apabila benteng penghormatan terhadap institusi utama negara mula runtuh, yang akan menyusul selepas itu ialah perpecahan, ketegangan dan hilangnya keseimbangan yang selama ini menjadi asas kestabilan Malaysia.

18. Daulat Tuanku.
Daulat Institusi Raja-Raja Melayu.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

POTONGAN RM5.4 BILION PERUNTUKAN KESIHATAN DAN PENDIDIKAN BUKTI KEGAGALAN MENGURUS KRISIS EKONOMI

POTONGAN RM5.4 BILION PERUNTUKAN KESIHATAN DAN PENDIDIKAN BUKTI KEGAGALAN MENGURUS KRISIS EKONOMI

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English version at the bottom)

“Apabila sebuah kerajaan mula mengurangkan peruntukan kesihatan dan pendidikan ketika rakyat sedang bergelut dengan tekanan ekonomi, itu bukan tanda disiplin fiskal. Itu tanda kerajaan sudah mula kehabisan keupayaan untuk mengurus krisis.”

1. Cadangan pemotongan RM5.4 bilion terhadap sektor kesihatan dan pendidikan tinggi oleh Perbendaharaan di bawah seliaan Perdana Menteri, Datuk Seri Anwar Ibrahim selaku Menteri Kewangan mendedahkan kelemahan asas dalam cara kerajaan mengurus ekonomi negara di bawah tekanan global semasa.

2. Dalam mana-mana negara yang matang ekonominya, sektor kesihatan dan pendidikan bukan dianggap sebagai beban kewangan semata-mata. Ia dianggap pelaburan strategik negara.

3. Sebab itu ketika dunia berdepan ketidaktentuan ekonomi, negara-negara Asia yang lebih tersusun tidak menjadikan hospital dan universiti sebagai mangsa pertama penjimatan fiskal.

4. Singapura misalnya mengekalkan disiplin fiskal yang ketat tanpa perlu mengorbankan sistem kesihatan dan pendidikan awam mereka. Mereka membina rizab negara, mengawal ketirisan, memperkukuhkan produktiviti dan memastikan perbelanjaan kerajaan benar-benar menghasilkan nilai ekonomi.

5. Korea Selatan pula memilih untuk meningkatkan daya saing ekonomi melalui inovasi, teknologi dan pembangunan modal insan, bukan dengan melemahkan universiti serta sistem kesihatan awam ketika rakyat sedang tertekan.

6. Malah Indonesia yang turut bergelut dengan tekanan subsidi dan kelembapan ekonomi juga lebih berhati-hati dalam menyusun semula fiskal negara. Mereka melaksanakan rasionalisasi subsidi secara berperingkat sambil memperkukuhkan perlindungan sosial bagi mengurangkan kesan terhadap rakyat.

7. Tetapi di Malaysia, ketika kos sara hidup meningkat, hospital kerajaan semakin sesak, graduan berdepan ketidakpastian pekerjaan dan tekanan ekonomi rakyat semakin memuncak, kerajaan memilih untuk mengurangkan peruntukan kepada sektor yang paling penting untuk masa depan negara.

8. Jika pendidikan dan kesihatan sendiri tidak lagi dilindungi ketika krisis, maka apakah sebenarnya keutamaan pentadbiran kerajaan hari ini?

9. Kenyataan susulan kerajaan bahawa pemotongan hanya melibatkan “perbelanjaan tidak kritikal” gagal meredakan kebimbangan rakyat kerana masyarakat memahami realiti sebenar pentadbiran kerajaan.

10. Apabila operasi dikurangkan, latihan akan terjejas, penyelenggaraan akan ditangguhkan, pengambilan akan diperlahankan dan pembangunan infrastruktur akhirnya akan tertangguh. Sedikit demi sedikit, mutu perkhidmatan kepada rakyat tetap akan merosot.

11. Inilah yang berlaku apabila sebuah kerajaan terlalu bergantung kepada langkah jangka pendek untuk menampung tekanan fiskal.

12. Hakikatnya, negara tidak boleh berjimat dengan mengorbankan modal insan.

13. Kerajaan sepatutnya tidak menjadikan sektor kesihatan dan pendidikan sebagai antara pilihan utama dalam langkah penjimatan fiskal.

14. Negara yang memotong bajet pendidikan dan kesihatan untuk meredakan tekanan fiskal ibarat seorang petani yang memakan benih simpanannya sendiri demi bertahan sehari lagi. 

15. Tekanan jangka pendek mungkin dapat dikurangkan, tetapi masa depan negara akhirnya akan menjadi semakin lemah.

16. Apa yang rakyat perlukan sekarang bukan sekadar “pemotongan bajet”.

17. Rakyat mahu melihat ketirisan dibanteras secara serius, pembaziran dikurangkan, kecekapan pentadbiran dipertingkat, dan ekonomi diperkukuhkan melalui produktiviti sebenar.

18. Kerana krisis ekonomi bukan hanya menguji kekuatan kewangan sesebuah kerajaan.

19. Ia menguji kebijaksanaan kepimpinan negara dalam menentukan apa yang mesti dipertahankan walaupun ketika keadaan paling sukar.

20. Cadangan pemotongan ini memperlihatkan bahawa kerajaan masih belum mempunyai strategi fiskal jangka panjang yang benar-benar mampan untuk mengurus tekanan ekonomi negara tanpa menjejaskan sektor paling kritikal kepada masa depan rakyat. 

~ Dr Armin Baniaz Pahamin - Presiden Gerakan Ekonomi Malaysia

ENGLISH

RM5.4 BILLION CUTS TO HEALTHCARE AND EDUCATION PROVE FAILURE IN MANAGING THE ECONOMIC CRISIS

By: Dr Armin Baniaz Pahamin

“When a government begins cutting healthcare and education funding while its people are already struggling under mounting economic pressure, it ceases to be a sign of fiscal discipline. It becomes a sign that the government is running out of capacity, options, and strategic direction in managing the crisis.”

1. The proposed RM5.4 billion cuts to the healthcare and higher education sectors by the Treasury under the supervision of Prime Minister Datuk Seri Anwar Ibrahim in his capacity as Finance Minister expose a fundamental weakness in the government’s management of the economy amid current global pressures.

2. In any economically mature nation, healthcare and education are not treated merely as financial burdens. They are regarded as strategic national investments.

3. That is why, during periods of global economic uncertainty, more structured Asian economies do not make hospitals and universities the first victims of fiscal tightening.

4. Singapore, for example, maintains strict fiscal discipline without sacrificing its public healthcare and education systems. It built national reserves, reduced leakages, strengthened productivity, and ensured that government spending generated real economic value.

5. South Korea, meanwhile, chose to strengthen economic competitiveness through innovation, technology, and human capital development instead of weakening universities and public healthcare systems while the people were under pressure.

6. Even Indonesia, which continues to struggle with subsidy burdens and economic slowdown, has been more cautious in restructuring its fiscal position. The country implemented subsidy rationalisation gradually while strengthening social protection mechanisms to reduce the impact on the rakyat.

7. Yet in Malaysia, at a time when the cost of living continues to rise, public hospitals are increasingly overcrowded, graduates face growing job uncertainty, and economic pressure on ordinary citizens continues to intensify, the government has chosen to reduce allocations to the very sectors most critical to the nation’s future.

8. If education and healthcare themselves are no longer protected during times of crisis, then what exactly are the priorities of the government today?

9. The government’s subsequent explanation that the cuts only involve “non-critical expenditure” has failed to ease public concern because the rakyat understand the realities of how government administration functions.

10. When operational spending is reduced, training will be affected, maintenance will be postponed, recruitment will slow down, and infrastructure development will eventually be delayed. Gradually, the quality of public services will inevitably deteriorate.

11. This is what happens when a government relies too heavily on short-term measures to manage fiscal pressure.

12. The reality is simple: a nation cannot save itself financially by sacrificing its human capital.

13. Healthcare and education should never become among the primary targets of fiscal austerity measures.

14. A country that cuts education and healthcare spending merely to relieve fiscal pressure is like a farmer consuming his own seed reserves just to survive another day.

15. Short-term pressure may be temporarily reduced, but the nation’s future will ultimately become weaker.

16. What the rakyat need today is not merely “budget cuts.”

17. The rakyat want to see leakages addressed seriously, wastage reduced, administrative efficiency strengthened, and the economy reinforced through genuine productivity growth.

18. Because an economic crisis does not merely test the financial strength of a government.

19. It tests the wisdom of national leadership in determining what must continue to be protected even during the most difficult times.

20. This proposed cut demonstrates that the government still lacks a truly sustainable long-term fiscal strategy capable of managing economic pressure without undermining the sectors most critical to the future of the rakyat.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

President, Gerakan Ekonomi Malaysia

PERPADUAN MELAYU YANG DIGAGALKAN: BAGAIMANA ZAHID MENGUBAH HALA TUJU UMNO.

PERPADUAN MELAYU YANG DIGAGALKAN: BAGAIMANA ZAHID MENGUBAH HALA TUJU UMNO.
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

“Perpaduan Melayu tidak runtuh secara semula jadi. Ia dilemahkan sedikit demi sedikit melalui percaturan politik yang mengutamakan kelangsungan kuasa berbanding penyatuan bangsa.”

1. Satu ketika dahulu, UMNO berdiri sebagai tunjang utama kuasa politik Melayu. UMNO bertindak sebagai institusi politik yang menjadi benteng dominasi Melayu dalam pemerintahan negara.

2. Namun selepas PRU15 dan pembentukan kerajaan perpaduan, landskap itu berubah sepenuhnya.

3. Di bawah kepimpinan Presiden UMNO, Ahmad Zahid Hamidi, UMNO bukan lagi dilihat sebagai parti yang memperjuangkan penyatuan kuasa politik Melayu secara menyeluruh. 

4. Sebaliknya, UMNO semakin dilihat sebagai instrumen politik untuk memastikan kelangsungan kerajaan pimpinan Anwar Ibrahim dan DAP.

5. Ironinya, keadaan inilah yang suatu ketika dahulu paling kuat ditentang oleh UMNO sendiri.

6. Sebelum PRU15, slogan dan sumpah laknat “No Anwar, No DAP” digunakan secara terbuka dan meluas oleh Ahmad Zahid Hamidi serta kepimpinan UMNO sebagai reaksi terhadap dakwaan penganalisis dan pemerhati politik mengenai kewujudan kerjasama politik atau electoral pact antara Zahid dan Anwar Ibrahim.

7. Dakwaan tersebut akhirnya dilihat menjadi kenyataan apabila Zahid membawa UMNO menyertai kerajaan bersama Pakatan Harapan dan DAP selepas PRU15.

8. Langkah ini bukan sekadar perubahan strategi politik biasa. Ia mengubah keseluruhan orientasi perjuangan UMNO.

9. Rekod politik Ahmad Zahid Hamidi memperlihatkan corak yang semakin jelas bahawa kelangsungan kedudukan politik peribadi sering mengatasi kepentingan strategik UMNO sendiri. 

10. Hakikatnya, UMNO berada dalam kedudukan yang jauh lebih stabil ketika Dato’ Seri Ismail Sabri Yaakob menjadi Perdana Menteri. 

11. Ketika Ismail Sabri Yaakob menjadi Perdana Menteri, UMNO sebenarnya berada dalam kedudukan paling kuat sejak kejatuhan BN pada PRU14. Namun peluang untuk memulihkan dominasi politik Melayu akhirnya bertukar menjadi perebutan kuasa dalaman.

12. Rakyat tidak lupa bagaimana Ismail Sabri, seorang Perdana Menteri daripada UMNO sendiri, akhirnya dilemahkan oleh Zahid dan tekanan dalaman dalam partinya. 

13. Ironinya, UMNO tidak kehilangan jawatan Perdana Menteri kerana ditewaskan oleh lawan politik semata-mata. Dalam pandangan ramai akar umbi, jawatan itu terlepas akibat percaturan dalaman parti sendiri.

14. Yang akhirnya rugi bukan sekadar Ismail Sabri, tetapi UMNO sendiri.

15. Selepas Ismail Sabri dijatuhkan dan kerjasama politik antara Ahmad Zahid Hamidi dan Anwar Ibrahim terbentuk selepas PRU15, Zahid dan UMNO memperoleh jawatan Timbalan Perdana Menteri.

16. Kes Yayasan Akalbudi yang membabitkan 47 pertuduhan pecah amanah, rasuah dan pengubahan wang haram terhadap Zahid diberikan pelepasan tanpa pembebasan (DNAA). Matlamat Zahid dilihat tercapai.

17. Namun apabila kedudukan politik Zahid mula dilihat berpotensi menggugat kestabilan kerajaan pimpinan Anwar, kes tersebut kembali menjadi perhatian apabila proses perundangan dan semakan kehakiman terhadap keputusan DNAA itu dibuka semula.

18. Sebab itu ramai melihat Zahid dan UMNO kini berada dalam keadaan yang semakin terkompromi dari sudut politik, kerana kelangsungan kedudukan mereka dilihat terlalu bergantung kepada survival kerajaan pimpinan Anwar Ibrahim.

19. Zahid juga pernah dipelawa oleh Dato’ Seri Hamzah Zainudin untuk bersama membentuk ‘payung besar Melayu’ anjuran Tun Dr Mahathir. 

20. Pada peringkat awal, Zahid dikatakan bersikap terbuka dan menerima idea tersebut. Namun akhirnya, sekali lagi beliau memilih haluan berbeza.

21. Daripada membawa UMNO kembali ke arah penyatuan politik Melayu, beliau sekali lagi mengikat parti itu kepada kerajaan perpaduan pimpinan Anwar Ibrahim dan DAP, sambil memperkenalkan naratif ‘Rumah Bangsa’ dan secara tidak langsung menggagalkan inisiatif payung besar melayu.

22. Apakah makna sebenar ‘Rumah Bangsa’ jika pada masa yang sama Zahid terus memberi jaminan bahawa UMNO akan pertahankan kerajaan Anwar-DAP?

23. Penyatuan Melayu tidak boleh berlaku sekadar melalui slogan baharu jika struktur politik yang memecahkan kuasa Melayu terus dikekalkan.

24. Sebab itu ramai melihat ‘Rumah Bangsa’ bukan sebagai platform penyatuan Melayu, tetapi sebagai naratif alternatif yang akhirnya melemahkan momentum pembentukan payung besar Melayu.

25. Hakikat yang semakin jelas hari ini ialah ancaman terbesar kepada dominasi politik Pakatan Harapan dan DAP bukanlah UMNO secara bersendirian, tetapi penyatuan blok Melayu-Islam secara menyeluruh melibatkan UMNO, PAS, Bersatu dan pelbagai kumpulan nasionalis Melayu lain.

26. Sebab itu apabila Muafakat Nasional muncul pada tahun 2019, gabungan UMNO dan PAS berjaya mencetuskan kebangkitan semula sokongan Melayu selepas kejatuhan Barisan Nasional pada PRU14. 

27. Ketika itu, buat pertama kali dalam tempoh lama, wujud potensi penyatuan politik Melayu dalam skala besar.

Namun perpaduan itu akhirnya gagal.

28. Dan titik perpecahan itu bermula dari dalam UMNO sendiri.

29. Ia gagal kerana Zahid dan kepimpinan UMNO sendiri yang memilih jalan berbeza.

30. Masalahnya, politik Malaysia masih sangat dipengaruhi realiti demografi dan keseimbangan kuasa kaum. Dalam keadaan parti-parti bukan Melayu semakin tersusun dan strategik, perpecahan kuasa politik Melayu hanya melemahkan kedudukan Melayu sendiri dalam menentukan hala tuju negara.

31. Inilah paradoks besar yang sedang berlaku.

32. Di hadapan akar umbi Melayu, UMNO masih bercakap tentang agenda Melayu dan Islam. Tetapi dalam realiti politik kuasa, UMNO adalah sebahagian daripada struktur politik yang bergantung kepada sokongan DAP untuk kekal berkuasa.

33. Lebih memburukkan keadaan, ramai pemimpin UMNO yang kritikal terhadap hala tuju ini disingkirkan atau dipinggirkan. Tokoh seperti Khairy Jamaluddin, Noh Omar dipecat, manakala beberapa pemimpin lain seperti Hishammuddin Hussein, Shahril Hamdan digantung selepas mengkritik kepimpinan Zahid. 

34. Ini memperlihatkan bagaimana ruang perbahasan dalaman UMNO semakin tertutup selepas parti itu memasuki kerajaan perpaduan.

35. Akibatnya, UMNO mula kehilangan identiti ideologinya sendiri.

36. Dahulu DAP digambarkan sebagai ancaman kepada agenda Melayu. Hari ini istilah ‘UMDAP’ pula semakin digunakan secara meluas oleh pengkritik politik bagi menggambarkan hubungan rapat antara UMNO dan DAP dalam kerajaan perpaduan. 

37. Malah ia digunakan dengan megah oleh pimpinan UMNO dan DAP sendiri.  

38. Dahulu Anwar Ibrahim digambarkan sebagai ancaman kepada kestabilan politik Melayu. Hari ini Zahid menjadi antara penyokong paling penting kepada kelangsungan kuasa Anwar.

39. Sebab itu ramai pengundi Melayu mula beralih kepada PAS dan Bersatu. Mereka mungkin tidak melihat parti-parti itu sempurna, tetapi mereka melihat UMNO sudah terlalu jauh terkompromi dan terpesong demi kuasa.

40. Pilihan raya negeri 2023 menjadi petunjuk jelas apabila sokongan Melayu terhadap UMNO merosot dengan ketara. Banyak analisis politik menunjukkan faktor terbesar penolakan itu ialah kegagalan akar umbi menerima kerjasama UMNO dengan DAP dan Pakatan Harapan.

41. Dalam usaha mempertahankan survival politik jangka pendek UMNO dan kepimpinan Zahid sendiri, beliau secara tidak langsung telah membantu menjayakan strategi politik paling penting DAP sejak sekian lama iaitu memastikan kuasa politik Melayu terus berpecah dan tidak kembali bersatu sebagai satu blok dominan.

42. Selagi Melayu terpecah kepada UMNO, PAS, Bersatu dan pelbagai serpihan lain, selagi itulah tiada satu blok dominan Melayu yang cukup kuat untuk menentukan keseluruhan arah politik negara secara bersendirian.

43. Apa yang berlaku hari ini bukan lagi sekadar soal strategi pilihan raya. Ia melibatkan arah masa depan politik Melayu sendiri. Sama ada Melayu mahu kekal sebagai kuasa politik dominan yang bersatu, atau terus berpecah kepada blok-blok kecil yang akhirnya bergantung kepada percaturan pihak lain untuk membentuk kerajaan.

44. Dalam persepsi sebahagian besar pengundi Melayu hari ini, sokongan kepada UMNO semakin dilihat sebagai sokongan tidak langsung kepada kelangsungan dominasi politik Pakatan Harapan dan DAP.

45. Orang Melayu akhirnya perlu membuat keputusan besar tentang masa depan politik kita sendiri.

46. Sama ada terus berpecah kepada blok-blok kecil yang saling melemahkan, atau kembali membina satu gagasan besar Melayu yang mampu menyatukan kekuatan politik, ekonomi dan institusi bangsa secara lebih tersusun.

47. Perpaduan Melayu gagal bukan kerana rakyat Melayu menolaknya, tetapi kerana elit politik Melayu sendiri memilih survival kuasa.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

Naratif Kemiskinan yang Tersasar Menghakis Keyakinan Terhadap Kepimpinan

Naratif Kemiskinan yang Tersasar Menghakis Keyakinan Terhadap Kepimpinan
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

Standfirst:
Pengumuman bahawa kemiskinan tegar telah dinoktahkan di Selangor bercanggah dengan realiti di lapangan yang diakui sendiri oleh institusi negeri. Jurang antara naratif rasmi dan keadaan sebenar berisiko menghakis kepercayaan terhadap kepimpinan negara.

1. Apabila Perdana Menteri Anwar Ibrahim mengumumkan bahawa “miskin tegar di Selangor telah dinoktahkan” pada 29 April 2026, ia bukan sekadar satu kenyataan dasar, ia adalah satu deklarasi politik bahawa kerajaan telah berjaya menyelesaikan isu kemiskinan paling kritikal.

2. Namun, realiti tidak menunggu lama untuk membetulkan naratif tersebut.

3. Pada 6 Mei 2026, DYMM Sultan Sharafuddin Idris Shah menegaskan bahawa masih terdapat pertambahan kemiskinan baharu melibatkan kira-kira 14,000 keluarga fakir dan miskin di Selangor. 

4. Lebih 75,000 keluarga pula masih bergantung kepada agihan zakat untuk kelangsungan hidup.

5. Titah Baginda jelas: jangan ada pihak yang salah faham atau keliru dengan kenyataan bahawa tiada lagi kemiskinan di Selangor. 

6. Ini bukan sekadar perbezaan tafsiran. Ini adalah percanggahan yang nyata antara kenyataan Perdana Menteri dan realiti yang diakui oleh institusi negeri sendiri.

7. Apabila kenyataan Perdana Menteri terpaksa diperbetulkan oleh institusi tertinggi negeri, maka persoalan asas kepimpinan mesti ditanya: adakah kerajaan benar-benar memahami realiti di lapangan, atau sekadar membina persepsi kejayaan?

8. Kemiskinan tidak boleh dinoktahkan melalui pengumuman politik. Ia hanya boleh dihapuskan melalui perubahan struktur yang nyata dan berterusan.

9. Selagi puluhan ribu keluarga masih bergantung kepada bantuan asas untuk kelangsungan hidup, maka dakwaan bahawa kemiskinan telah “ditamatkan” bukan sahaja pramatang, malah berisiko mengelirukan dasar dan keutamaan negara.

10. Titah Sultan Selangor secara tidak langsung mencerminkan jurang antara naratif kerajaan dan realiti rakyat. Apabila institusi istana sendiri perlu memperingatkan bahawa fakir miskin masih wujud, ini menandakan bahawa keyakinan terhadap naratif rasmi kerajaan sedang terhakis.

11. Kegagalan ini bukan sekadar kegagalan data. Ia merupakan kegagalan kepimpinan dalam membaca realiti rakyat dengan jujur dan bertanggungjawab.

12. Malaysia tidak memerlukan kepimpinan yang terlalu cepat mengisytiharkan kemenangan. Malaysia memerlukan kepimpinan yang berani berdepan kebenaran, walaupun ia tidak popular.

13. Dan apabila jurang antara kenyataan dan realiti menjadi terlalu besar, persoalan kebertanggungjawaban tidak lagi boleh dielakkan.

14. Dalam keadaan ini, kepercayaan ialah mata wang paling penting dalam kepimpinan. 

15. Dan apabila kepercayaan itu mula runtuh baik di kalangan rakyat mahupun institusi, maka persoalan tentang kelayakan untuk terus memimpin bukan lagi sekadar persoalan politik, tetapi persoalan kepercayaan negara.

Nota: AI generated poster. 

ILUSI KEJAYAAN: MENGAPA ANGKA SEMATA-MATA TIDAK MENJADIKAN SESEORANG MENTERI PELANCONGAN YANG HEBAT

ILUSI KEJAYAAN: MENGAPA ANGKA SEMATA-MATA TIDAK MENJADIKAN SESEORANG MENTERI PELANCONGAN YANG HEBAT
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

English article at the bottom.

“Angka pelancongan mungkin kelihatan memberangsangkan di bawah Tiong King Sing, namun penelitian yang lebih mendalam mendedahkan kelemahan struktur, salah tafsir dasar, dan kekeliruan antara pemulihan kitaran dengan kepimpinan sebenar.”

1. Terdapat satu kesilapan berterusan dalam menilai prestasi menteri di Malaysia. Ia berpunca daripada kecenderungan menyamakan hasil yang kelihatan baik dengan keberkesanan tadbir urus.

2. Naratif yang mengangkat Tiong King Sing sebagai menteri pelancongan terbaik negara hampir sepenuhnya bersandarkan angka-angka permukaan.

3. Angka tersebut kelihatan meyakinkan. Hakikatnya, tidak.

4. Lonjakan sektor pelancongan antara tahun 2023 hingga 2025 perlu difahami dalam konteks pembukaan semula global selepas COVID-19 pandemic.

5. Perjalanan antarabangsa tidak pulih kerana seorang menteri. Ia pulih kerana sempadan dibuka semula, permintaan terpendam dilepaskan, dan mobiliti global kembali berfungsi pada skala besar.

6. Corak pemulihan yang sama turut berlaku di seluruh Asia Tenggara, termasuk Thailand, Indonesia dan Vietnam.

7. Apabila hampir semua negara mencatatkan trajektori peningkatan yang serupa, adalah tidak munasabah dari sudut analisis untuk mengaitkan pemulihan tersebut dengan kepimpinan individu.

8. Ini bukan kejayaan dasar. Ini adalah normalisasi pasca pandemik yang disalah tafsir sebagai kepimpinan.

9. Angka hampir RM900 bilion sumbangan pelancongan kepada KDNK yang sering dipetik turut menggambarkan masalah salah tafsir ini.

10. Anggaran oleh World Travel & Tourism Council bersifat menyeluruh secara metodologi, merangkumi kesan langsung, tidak langsung dan kesan teraruh dalam ekonomi.

11. Apa yang dipersembahkan sebagai pencapaian dasar sebenarnya adalah pemulihan makroekonomi yang dipakejkan sebagai prestasi menteri.

12. Angka tersebut mencerminkan aktiviti ekonomi secara keseluruhan yang berkaitan dengan pelancongan, bukannya nilai tambah baharu hasil intervensi dasar semasa.

13. Menjadikan angka agregat ini sebagai bukti kehebatan kepimpinan adalah mengelirukan.

14. Ia lebih menggambarkan saiz ekonomi dan pemulihan penggunaan, bukannya transformasi yang digerakkan oleh strategi yang tersusun.

15. Lebih penting, penekanan terhadap jumlah ketibaan pelancong menutup satu metrik yang jauh lebih kritikal, iaitu kualiti hasil pelancongan.

16. Peningkatan jumlah pelancong tidak semestinya menghasilkan nilai ekonomi yang lebih tinggi. Tanpa peningkatan perbelanjaan per kapita, Malaysia berisiko terperangkap dalam model pelancongan hasil rendah.

17. Model ini memberi tekanan kepada infrastruktur, menjejaskan kelestarian alam sekitar, dan mengehadkan penangkapan nilai dalam ekonomi domestik.

18. Strategi pelancongan yang berkesan sepatutnya memberi tumpuan kepada segmen bernilai tinggi seperti pelancongan mewah, pelancongan perubatan dan acara perniagaan, di samping memperkukuh kedudukan budaya untuk membolehkan penetapan harga premium.

19. Setakat ini, bukti terhadap penstrukturan semula sedemikian secara sistematik adalah terhad.

20. Dakwaan berkaitan peluasan laluan penerbangan dan pengiktirafan Kuala Lumpur sebagai hab penerbangan utama juga perlu dinilai dengan lebih berhati-hati.

21. Pengembangan laluan udara didorong terutamanya oleh pertimbangan komersial syarikat penerbangan. Syarikat bertindak balas terhadap permintaan, mengoptimumkan rangkaian, dan bersaing dalam pasaran serantau.

22. Dinamik ini lebih dipengaruhi oleh pemulihan makroekonomi dan persaingan industri berbanding intervensi kementerian semata-mata.

23. Mengaitkan perkembangan ini secara langsung dengan kepimpinan dasar adalah keterlaluan dan mengabaikan autonomi pemain industri.

24. Pembelaan terhadap acara hiburan tertentu atas nama keterbukaan masyarakat majmuk pula membuka satu lagi persoalan dasar yang penting.

25. Persoalannya bukan sama ada Malaysia harus menerima kepelbagaian, tetapi bagaimana negara mendefinisikan dan memproyeksikan identiti budayanya dalam landskap pelancongan global yang kompetitif.

26. Ekonomi pelancongan yang berjaya tidak bergantung kepada keterbukaan tanpa arah atau acara semata-mata. Ia dibina atas jenama nasional yang jelas, yang mengimbangi tarikan global dengan keaslian tempatan.

27. Tanpa kerangka yang tersusun, dasar berisiko menjadi reaktif, sekali gus menghakis identiti yang membezakan Malaysia daripada pesaing serantau.

28. Perbandingan dengan Thailand turut menonjolkan kelemahan naratif semasa. Thailand tidak bersaing semata-mata dari segi jumlah, tetapi dari segi nilai, pulangan, dan kekuatan jenama global.

29. Kejayaannya disokong oleh ekuiti jenama yang kukuh, perbelanjaan pelancong yang lebih tinggi, serta ekosistem pelancongan yang menyeluruh merangkumi sektor kesihatan, mewah dan budaya.

30. Menilai prestasi berdasarkan jumlah tanpa mengambil kira kualiti ekonomi akan membawa kepada kesimpulan yang mengelirukan.

31. Akhirnya, persoalannya bukan sama ada sektor pelancongan Malaysia sedang pulih. Ia sememangnya pulih.

32. Persoalan sebenar ialah sama ada pemulihan tersebut mencerminkan kepimpinan luar biasa atau sekadar didorong oleh faktor luaran yang menggalakkan.

33. Penilaian yang teliti menunjukkan ia lebih kepada yang kedua. Perbezaan ini penting kerana ia menentukan bagaimana kejayaan dasar ditakrifkan dan bagaimana strategi masa depan dirangka.

34. Seorang menteri pelancongan yang hebat tidak diukur melalui angka semata-mata.

35. Ukuran sebenar terletak pada keupayaan melaksanakan reformasi struktur, meningkatkan nilai ekonomi, memperkukuh institusi, dan meletakkan negara pada kedudukan yang kompetitif untuk jangka panjang.

36. Tanpa elemen-elemen ini, pertumbuhan kekal bersifat kitaran dan bukannya transformasi.

37. Mengangkat Tiong King Sing sebagai menteri pelancongan terbaik pada tahap ini adalah terlalu awal.

38. Lebih membimbangkan ialah arah dasar semasa yang dilihat menghakis identiti budaya dan ekonomi Malaysia pada teras kempen pelancongan negara.

39. Pengintegrasian rasmi Starbucks ke dalam inisiatif Visit Malaysia 2026 bukanlah kebetulan, tetapi bersifat institusional. Melalui kerangka kerjasama rasmi, sebuah jenama global asing telah diserap ke dalam struktur promosi utama kempen tersebut.

40. Ini menimbulkan persoalan dasar yang mendasar. Pelancongan pada tahap tertinggi bukan sekadar menarik jumlah, tetapi mengeksport identiti.

41. Apabila kempen nasional mengangkat jenama global berbanding perusahaan tempatan, produk warisan dan industri kreatif domestik, ia mencerminkan ketidaksejajaran antara promosi ekonomi dan pembinaan jenama negara.

42. Malaysia memiliki khazanah budaya yang luas, daripada kraf tradisional dan masakan serantau kepada jenama tempatan dengan naratif yang autentik.

43. Namun aset ini kelihatan kurang dimanfaatkan berbanding kerjasama yang mudah secara komersial tetapi bersifat generik.

44. Kesannya, Malaysia berisiko menjadi destinasi yang tidak dapat dibezakan daripada bandar global lain, sekali gus melemahkan kedudukan kompetitif dan kesan pengganda ekonominya.

45. Strategi pelancongan yang berwibawa harus meletakkan identiti Malaysia di tengah, dan kerjasama global di pinggir.

46. Menterbalikkan susunan ini bukan memodenkan sektor. Ia mengkomersialkannya tanpa arah.

47. Lebih penting, ia mencerminkan masalah yang lebih besar dalam wacana tadbir urus, iaitu kecenderungan meraikan hasil tanpa menyoal punca sebenar.

48. Dalam dasar awam, kekeliruan antara pemulihan dan kepimpinan bukan sekadar kesilapan analisis.
Ia adalah bagaimana sesebuah negara tersilap menafsirkan momentum sebagai strategi, lalu ketinggalan tanpa disedari.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

ENGLISH

THE ILLUSION OF SUCCESS: WHY NUMBERS ALONE DO NOT MAKE A GREAT TOURISM MINISTER
By: Dr Armin Baniaz Pahamin

"Headline tourism figures may appear impressive under Tiong King Sing, but a deeper examination reveals structural weaknesses, policy misattribution, and a conflation of cyclical recovery with genuine leadership."

1. There is a persistent error in how ministerial performance is assessed in Malaysia. It lies in mistaking favorable outcomes for effective governance. 

2. The recent portrayal of Tiong King Sing as the country’s greatest tourism minister rests almost entirely on headline statistics. 

3. The numbers appear compelling. They are not. 

4. The surge in tourism between 2023 and 2025 must first be understood within the context of the global reopening cycle following the COVID-19 pandemic. 

5. International travel did not recover because of a single minister. It recovered because borders reopened worldwide, suppressed demand was released, and global mobility resumed at scale. 

6. Comparable rebounds were observed across Southeast Asia, including Thailand, Indonesia, and Vietnam. 

7. When every country experiences a similar upward trajectory, it becomes analytically untenable to attribute that recovery to individual leadership. 

8. This is not policy success. It is post-pandemic normalization mistaken for leadership.

9. The widely cited figure of nearly RM900 billion in tourism GDP contribution further illustrates the problem of misinterpretation. 

10. Estimates produced by institutions such as the World Travel & Tourism Council are comprehensive by design. They include direct, indirect, and induced economic effects. 

11. What is being presented as policy achievement is, in reality, macroeconomic recovery dressed up as ministerial performance.

12. This means the figure captures broad economic activity associated with tourism, not the incremental value created by recent policy interventions. 

13. Presenting this aggregated number as evidence of exceptional ministerial performance is misleading. 

14. It reflects the scale of the economy and the recovery of consumption rather than a transformation driven by strategic governance.

15. More importantly, the focus on arrival numbers obscures a more critical metric, which is the quality of tourism revenue. 

16. An increase in tourist volume does not automatically translate into higher economic value. Without a corresponding rise in per capita spending, Malaysia risks entrenching a low yield tourism model. 

17. Such a model places pressure on infrastructure, dilutes environmental sustainability, and limits value capture within the domestic economy. 

18. A genuinely effective tourism strategy would prioritise high value segments such as luxury travel, medical tourism, and business events, while strengthening cultural positioning to command premium pricing. 

19. There is little evidence that such structural repositioning has taken place in a systematic manner.

20. Claims regarding expanded air connectivity and global recognition of Kuala Lumpur as a major aviation hub also warrant a more measured interpretation. 

21. Airline route expansion is primarily driven by commercial considerations. Carriers respond to demand, optimise network efficiency, and compete regionally for market share. 

22. These dynamics are influenced by macroeconomic recovery and industry competition rather than ministerial intervention alone. 

23. To attribute these developments directly to policy leadership overstates the role of government while understating the autonomy of market actors.

24. The defence of certain entertainment events as symbols of multicultural openness introduces a separate but equally important policy concern. 

25. The question is not whether Malaysia should embrace diversity, but how it defines and projects its cultural identity in a competitive global tourism landscape. 

26. Successful tourism economies do not rely solely on permissiveness or event based attraction. They build a coherent national brand that balances global appeal with local authenticity. 

27. Without a clear framework, policy risks becoming reactive rather than strategic, potentially diluting the very identity that differentiates Malaysia from its regional peers.

28. Comparisons with Thailand further illustrate the limitations of the current narrative. Thailand does not compete on volume alone. It competes on value, yield, and global brand strength.

29. It is underpinned by strong brand equity, higher spending per visitor, and a deeply integrated ecosystem spanning wellness, luxury, and cultural tourism. 

30. Evaluating performance purely on volume without considering economic quality leads to misleading conclusions about relative competitiveness.

31. Ultimately, the question is not whether Malaysia’s tourism sector is recovering. It clearly is. The real question is whether that recovery reflects exceptional leadership or favourable external conditions. 

32. A rigorous assessment suggests the latter. The distinction matters because it shapes how policy success is defined and how future strategies are formulated.

33. A great tourism minister is not measured by headline figures alone. 

34. The true test lies in the ability to introduce structural reforms, enhance economic value, strengthen institutional capacity, and position the country competitively for the long term. 

35. Without these elements, growth remains cyclical rather than transformative.

36. Declaring Tiong King Sing as the greatest tourism minister at this stage is therefore premature. 

37. A more troubling dimension of the current policy direction under Tiong King Sing is the apparent dilution of Malaysia’s cultural and economic identity at the very core of its national tourism campaign. 

38. The formal integration of Starbucks into the Visit Malaysia 2026 initiative was not incidental but institutional. Through an official partnership framework, a foreign-origin global chain was embedded within the campaign’s promotional architecture.

39. This raises a fundamental policy concern. Tourism, at its highest level, is not merely about attracting volume but about exporting identity. 

40. When a national campaign elevates globalised consumer brands over indigenous enterprises, heritage products, and local creative industries, it signals a strategic misalignment between economic promotion and nation branding. 

41. Malaysia possesses a deep reservoir of cultural capital, from traditional crafts and regional cuisines to locally built brands with authentic narratives. 

42. Yet these assets appear underleveraged in favour of commercially convenient but globally generic partnerships. 

43. The result is a tourism proposition that risks being indistinguishable from any other urban destination, thereby weakening both its competitive positioning and its economic multiplier effects. 

44. A credible tourism strategy should place Malaysian identity at the centre and global partnerships at the periphery. Reversing that hierarchy does not modernise the sector. It commodifies it.

45. More importantly, it reflects a broader issue in governance discourse, which is the tendency to celebrate outcomes without interrogating their underlying causes. In public policy, that is not merely an analytical oversight. It is a strategic risk.

46. In public policy, confusing recovery for leadership is not just an analytical error. It is how nations mistake momentum for strategy, and in doing so, fall behind without realising it.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

REUNION, LEGASI DAN KELANSUNGAN - PELANCARAN CIMB ALUMNI

English version at the bottom

Hari ini saya berpeluang menghadiri pelancaran CIMB Alumni di Wisma CIMB, yang disempurnakan oleh Tan Sri Nazir Razak, bekas Pengerusi dan Ketua Pegawai Eksekutif Kumpulan CIMB.

Saya bersama CIMB ketika ia dikenali sebagai Commerce International Merchant Bankers Berhad, sebuah Bank Saudagar. Ia bukan sekadar satu kerjaya tetapi satu fasa yang membentuk perjalanan hidup saya.

Ini bukan sekadar sebuah acara.

Ia adalah kembalinya saya kepada satu perjalanan yang membina asas diri.

Pada waktu itu, ia bukan hanya pekerjaan.

Di sinilah disiplin dibentuk, piawaian ditetapkan, dan hubungan jangka panjang terjalin.

Apa yang paling menyerlah bukanlah semata-mata majlis pelancaran, tetapi suasananya. Ia terasa kurang seperti acara korporat, dan lebih kepada pertemuan memori institusi himpunan individu yang dibentuk oleh budaya, disiplin dan pengalaman yang sama di dalam CIMB.

Saya berpeluang bertemu semula dengan rakan-rakan yang hampir 30 tahun tidak bersua, sambil mengimbau kembali nostalgia zaman terdahulu.

Bertemu semula dengan bekas mentor dan rakan sekerja, termasuk Dato’ Robert Cheim dan Tan Choon Thye, mengingatkan bahawa ekosistem profesional tidak berakhir dengan tempoh perkhidmatan. Perbualan yang berlangsung sarat dengan refleksi, perspektif, dan kebijaksanaan yang hanya dapat lahir daripada pengalaman masa.

Satu ungkapan daripada Nazir Razak yang meninggalkan kesan: Setiap warga CIMB pasti melalui tiga perkara 1 kematian, percukaian dan alumni.

Ungkapan yang santai, namun membawa makna yang mendalam: bahawa sesebuah institusi tidak hanya dinilai melalui prestasi semasa, tetapi melalui jaringan hubungan yang kekal merentasi masa.

Tidak kurang istimewanya ialah pertemuan dengan Mary, yang telah berkhidmat selama 43 tahun dan masih bersama CIMB hingga hari ini. Satu lambang kesetiaan, kesinambungan dan ketahanan institusi yang jarang ditemui. Beliau dijadualkan menyertai alumni pada tahun hadapan, menutup satu bab yang sukar ditandingi.

Acara seperti ini mengingatkan kita akan satu hakikat penting: institusi akan terus kekal apabila hubungan mengatasi peranan.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

ENGLISH

REUNION, LEGACY AND CONTINUITY - CIMB ALUMBI LAUNCH

Today, I had the privilege of attending the launch of CIMB Alumni at Wisma CIMB, officiated by Tan Sri Nazir Razak, former Chairman and CEO of CIMB Group.

I was with CIMB in the mid 1990s when CIMB was the Commerce International Merchant Bankers Berhad, a merchant Bank. It was more than just a career, it was a defining chapter of my life.

This was not merely an event.
It was a return to a formative journey.

Back then, it wasn’t just a job.
It was where discipline was forged, standards were set, and lifelong relationships were built.

What stood out most was not merely the formal launch, but the atmosphere. It felt less like a corporate event and more like a convergence of institutional memory. A gathering of individuals shaped by a shared culture, discipline, and formative experiences within CIMB.

I had the opportunity to reconnect with friends I had not seen for nearly 30 years, reminiscing about the memories of earlier times.

Reconnecting with former mentors and colleagues, including Dato’ Robert Cheim and Tan Choon Thye, was a reminder of how professional ecosystems extend far beyond tenure. The conversations were rich with reflection, perspective, and the kind of insight that only time can produce.

One remark from Nazir resonated deeply: “There are three things that every CIMBian must go through - Death, Taxation, and Alumni.” 

A light-hearted line, but with a deeper institutional truth: that organisations are not defined only by current performance, but by the enduring networks they create.

Equally remarkable was meeting Mary, who has served CIMB for 43 years and remains with the institution today. A rare embodiment of loyalty, continuity, and institutional resilience. She is set to join the alumni next year, closing a chapter few can replicate.

Events like this reinforce an important idea: institutions endure when relationships outlast roles.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin