Penahanan Jorjet Myla: Luahan Hati Rakyat Bukan Jenayah

Penahanan Jorjet Myla: Luahan Hati Rakyat Bukan Jenayah

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English version at the bottom)

1. Penahanan seorang pengguna media sosial, Jorjet Myla, yang sekadar meluahkan ketidakpuasan hati terhadap Perdana Menteri dan Kerajaan Madani, bukanlah isu yang terpencil. Sebaliknya, ia membawa implikasi besar terhadap masa depan demokrasi negara.

2. Saya turut mengecam tindakan menahan seorang rakyat hanya kerana meluahkan pandangan kritikal terhadap kerajaan. Dalam negara demokrasi, perbezaan pandangan bukan ancaman — ia merupakan komponen penting dalam memastikan akauntabiliti dan keseimbangan kuasa.
 
3. Dalam sistem demokrasi yang matang, kritikan terhadap kerajaan bukan jenayah. Ia adalah asas kepada mekanisme semak dan imbang serta sumber legitimasi kepimpinan itu sendiri.

4. Namun apabila suara rakyat, walaupun dalam bentuk luahan emosi di platform digital, ditangani melalui penahanan di bawah undang-undang seperti Akta Hasutan 1948, satu persoalan besar timbul: adakah pendekatan ini mencerminkan keterbukaan demokrasi, atau kecenderungan untuk mengawal naratif?

5. Kita kini berada dalam era baharu di mana rakyat berkomunikasi secara langsung, spontan, dan tanpa penapisan melalui media sosial.

6. Menggunakan kerangka undang-undang lama yang suatu ketika dahulu ditentang habis-habisan oleh Perdana Menteri sendiri untuk mengawal realiti baharu ini bukan sahaja tidak lagi relevan, malah berisiko menghakis kepercayaan rakyat, mewujudkan ketakutan untuk bersuara, dan melemahkan kredibiliti institusi.

7. Lebih membimbangkan, tindakan seperti ini membentuk persepsi bahawa kritikan terhadap kerajaan semakin dianggap sebagai ancaman, bukannya sebagai maklum balas yang perlu diteliti secara terbuka.

8. Ini bukan soal mempertahankan individu. Ini soal mempertahankan prinsip yang menjadi asas kepada demokrasi itu sendiri.

9. Prinsip bahawa rakyat berhak bersuara, kerajaan wajib mendengar, dan undang-undang tidak boleh digunakan sebagai alat untuk membungkam perbezaan pandangan.

10. Jika kerajaan benar-benar komited kepada reformasi, maka ukuran sebenar bukanlah bagaimana ia bertindak ketika dipuji, tetapi bagaimana ia bertindak ketika dikritik.

11. Malaysia tidak memerlukan demokrasi yang hanya selesa dengan sokongan. Malaysia memerlukan demokrasi yang matang untuk menerima perbezaan pandangan, walaupun ia keras dan tidak menyenangkan.

12. Penahanan Jorjet Myla harus menjadi titik refleksi nasional. Hari ini mungkin seorang individu ditahan kerana bersuara, tetapi esok, ia boleh menjadi norma yang membungkam seluruh rakyat.

13. Isu sekarang bukan lagi tentang Jorjet Myla, tetapi tentang arah tuju pentadbiran negara yang secara perlahan-lahan menghakis ruang kebebasan rakyat.

Salam hormat,
Dr Armin Baniaz Pahamin

ENGLISH
The Detention of Jorjet Myla: Public Expression Is Not a Crime
By Dr Armin Baniaz Pahamin

1. The detention of a social media user, Jorjet Myla, for merely expressing dissatisfaction with the Prime Minister and the Madani government is not an isolated incident. Rather, it carries far-reaching implications for the future of democracy in Malaysia.

2. I strongly condemn the act of detaining a citizen solely for voicing critical views about the government. In a democratic society, differences in opinion are not a threat — they are an essential component of accountability and the balance of power.

3. In any mature democracy, criticism of the government is not a crime. It is the foundation of checks and balances, and a key source of leadership legitimacy.

4. However, when the voice of the people even in the form of emotional expression on digital platforms, is met with detention under laws such as the Sedition Act 1948, a fundamental question arises: does this approach reflect democratic openness, or a growing inclination to control the narrative?

5. We are now in a new era, one where citizens communicate directly, spontaneously, and without filters through social media. 

6. Applying outdated legal frameworks to regulate this new reality is not only increasingly irrelevant, but also risks eroding public trust, instilling fear in public expression, and undermining institutional credibility.

7. More concerning is the perception such actions create, that criticism of the government is increasingly treated as a threat, rather than as feedback to be examined openly and constructively.

8. This is not about defending an individual. This is about defending the principles that underpin democracy itself.

9. The principle that citizens have the right to speak. That governments have the duty to listen. And that laws must never be weaponised to silence differing views.

10. If the government is truly committed to reform, then the real test is not how it responds when praised, but how it responds when criticised.

11. Malaysia does not need a democracy that is comfortable only with support. Malaysia needs a democracy mature enough to embrace dissent even when it is sharp and uncomfortable.

12. The detention of Jorjet Myla must serve as a moment of national reflection. Today, it may be one individual detained for speaking out. Tomorrow, it risks becoming a norm that silences an entire society.

13. The question we must now ask is this: do we accept a model of governance that responds to dissent with coercion, or one that is confident enough to be held accountable?

14. This is no longer about Jorjet Myla; it is about the trajectory of national governance and the slow erosion of the space for citizens’ freedoms.

Kind regards,


Dr Armin Baniaz Pahamin

Kenaikan Diesel dan Beban Tersembunyi Kaum Ibu: Tanpa Pembelaan.

Kenaikan Diesel dan Beban Tersembunyi Kaum Ibu: Tanpa Pembelaan.

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English version is at the bottom)

"Lonjakan harga diesel bukan sekadar isu fiskal atau subsidi, tetapi ia adalah krisis pengurusan isi rumah yang ditanggung secara senyap oleh kaum ibu, tanpa respons dasar yang sewajarnya."

1. Lonjakan mendadak harga diesel di Semenanjung Malaysia sehingga mencecah lebih 70 peratus dalam tempoh yang singkat telah membebani rakyat dengan kos sara hidup yang melampau.

2. Namun, dalam kegawatan ini, satu kumpulan yang paling terdedah masih belum menerima pembelaan yang sewajarnya. Mereka adalah kaum ibu.

3. Apabila diesel naik, yang paling awal terkesan bukan sektor pengangkutan — tetapi ibu yang mengurus kelangsungan hidup sebuah keluarga.

4. Wacana awam mengenai kenaikan diesel sering memfokuskan kepada petani, nelayan dan pengusaha lori. Namun, beban yang ditanggung oleh kaum ibu bersifat berlapis dan lebih sukar dilihat dalam statistik.

5. Kaum ibu adalah pengurus utama perbelanjaan harian isi rumah. Apabila kos pengangkutan meningkat akibat lonjakan diesel, harga beras, ayam, ikan, sayur-sayuran dan minyak masak turut melonjak.

6. Ibu terpaksa membuat pilihan yang menyakitkan seperti mengurangkan kualiti makanan keluarga atau memotong perbelanjaan pendidikan anak-anak.

7. Ibu tunggal adalah golongan yang paling terkesan kerana terpaksa menanggung beban yang berganda dengan satu pendapatan. 

8. Dengan lebih 300,000 ibu tunggal di Malaysia dan purata pendapatan sekitar RM1,200 hingga RM1,500 sebulan, kebanyakan mereka tidak mempunyai penampan kewangan untuk menyerap kenaikan kos sara hidup yang mendadak ini.

9. Bantuan seperti STR dan SARA pula mudah terhakis dalam tempoh yang singkat apabila harga barangan asas meningkat.

10. Kesan kenaikan diesel turut dirasai dalam aspek mobiliti dan pengangkutan anak-anak. Pengusaha van sekolah yang bergantung kepada diesel secara langsung terpaksa menaikkan caj perkhidmatan apabila harga bahan api meningkat.

11. Kenaikan ini akhirnya jatuh ke atas bahu ibu yang perlu menanggung kos pengangkutan harian anak-anak.

12. Di kawasan luar bandar dan pinggir bandar yang kekurangan pengangkutan awam, ibu tidak mempunyai pilihan selain menerima kenaikan tersebut.

13. Selain itu, golongan ibu yang terlibat dalam perniagaan kecil turut terkesan secara langsung. Ramai wanita menjalankan perniagaan seperti katering, gerai makanan dan penjajaan. 

14. Apabila harga diesel meningkat, kos bahan mentah dan kos penghantaran turut melonjak. Mereka terpaksa membuat keputusan sukar antara menaikkan harga dan berisiko kehilangan pelanggan, atau menyerap kerugian sendiri.

15. Dalam keadaan margin keuntungan yang sedia nipis, tekanan ini boleh menjejaskan kelangsungan perniagaan mereka.

16. Kajian oleh UNICEF dan UNFPA menunjukkan bahawa majoriti isi rumah terkesan oleh kenaikan kos sara hidup, dengan ramai terpaksa bekerja lebih masa dan mengurangkan perbelanjaan. 

17. Dalam isi rumah berpendapatan rendah, tanggungjawab mengurus kewangan ini lebih berat ditanggung oleh ibu, sekali gus meningkatkan tekanan emosi dan kebimbangan yang berpanjangan.

18. Lebih membimbangkan, semakan menyeluruh terhadap dokumen rasmi, siaran akhbar, ucapan bajet dan program KPWKM dari Jun 2024 hingga April 2026 menunjukkan bahawa tiada kenyataan, program atau dasar yang secara langsung menangani kesan kenaikan harga diesel terhadap kaum ibu.

19. Ketiadaan respons ini menimbulkan persoalan serius mengenai keutamaan dasar dan sensitiviti gender dalam perancangan kerajaan.

20. Sehubungan itu, Menteri Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat, Nancy Shukri, tidak boleh terus berdiam diri dan perlu memberikan penjelasan dan penilaian kementerian terhadap kesan kenaikan diesel ke atas kaum ibu, khususnya dalam kalangan ibu tunggal dan ibu peniaga kecil. 

21. Rakyat juga ingin mengetahui mengapa kementerian tidak mengeluarkan sebarang kenyataan atau tindakan khusus sejak isu ini mula timbul pada Jun 2024, serta sama ada KPWKM terlibat dalam perbincangan dasar bahan api di peringkat Kabinet. 

22. Lebih penting, apakah langkah segera yang akan diambil untuk meringankan beban kaum ibu dalam menghadapi tekanan kos sara hidup ini.

23. Dalam masa yang sama, kerajaan perlu segera mengiktiraf bahawa kenaikan diesel bukan sekadar isu ekonomi, tetapi juga isu keadilan sosial. 

24. KPWKM perlu tampil mengakui kesan ini secara terbuka dan bekerjasama dengan Kementerian Kewangan Malaysia bagi memastikan dimensi gender dimasukkan dalam sebarang bentuk bantuan. 

25. Selain itu, keperluan untuk data yang lebih tepat juga amat kritikal, dan peranan Jabatan Perangkaan Malaysia serta Jabatan Pembangunan Wanita perlu diperkukuh untuk menjalankan kajian impak gender yang komprehensif.

26. Program sedia ada juga perlu disesuaikan dengan realiti semasa. Inisiatif seperti Kasihnita tidak boleh kekal dalam kerangka pembangunan kapasiti semata-mata, tetapi perlu diperluas kepada pengurusan kewangan dalam situasi krisis. 

27. Pada masa yang sama, satu mekanisme respons segera perlu diwujudkan di bawah KPWKM bagi melindungi kaum ibu apabila berlaku kejutan harga yang mendadak, setaraf dengan mekanisme yang sedia ada untuk sektor lain.

28. Hakikatnya, kaum ibu ialah tulang belakang isi rumah Malaysia. Mereka mengurus kewangan keluarga, membesarkan anak-anak dan dalam banyak keadaan menjadi penyara utama. Apabila kos bahan api meningkat secara mendadak, mereka adalah yang paling awal merasai kesannya di dapur, di pasar dan dalam pengurusan harian keluarga.

29. Sebuah kementerian yang membawa mandat pembangunan wanita tidak seharusnya berdiam diri ketika kaum ibu menanggung beban tersembunyi akibat krisis ini. Dalam krisis seperti ini, diam bukan lagi neutral, tetapi kegagalan untuk melindungi mereka yang paling terkesan.

30. Rakyat mendesak KPWKM untuk segera bangkit dan memainkan peranannya sebagai pelindung dan pembela utama kepentingan kaum ibu Malaysia.

Salam Hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

Presiden - Gerakan EKonomi Malaysia

ENGLISH

Rising Diesel Prices and the Hidden Burden on Mothers: Without Protection

By Dr Armin Baniaz Pahamin

“The surge in diesel prices is not merely a fiscal or subsidy issue — it is a household management crisis quietly borne by mothers, without adequate policy response.”

1. The sharp increase in diesel prices in Peninsular Malaysia, rising by more than 70 per cent within a short period, has placed immense pressure on the cost of living.

2. Yet, amid this crisis, one of the most vulnerable groups remains largely unprotected. They are mothers.

3. When diesel prices rise, the earliest and most immediate impact is not on the logistics sector, but on mothers who manage the daily survival of their families.

4. Public discourse on diesel price increases often focuses on farmers, fishermen, and logistics operators. However, the burden borne by mothers is layered, indirect, and far less visible in official statistics.

5. Mothers are the primary managers of household expenditure. As transport costs rise, the prices of essential goods such as rice, poultry, fish, vegetables, and cooking oil, inevitably increase.

6. This forces mothers into difficult and often painful decisions, such as compromising on the quality of family nutrition or reducing expenditure on their children’s education.

7. Single mothers are among the most severely affected, bearing a double burden on a single income.

With over 300,000 single mothers in Malaysia earning an average monthly income of RM1,200 to RM1,500, most lack the financial buffer to absorb sudden increases in the cost of living.

8. Financial assistance such as Sumbangan Tunai Rahmah (STR) and Sumbangan Asas Rahmah (SARA) is quickly eroded when the prices of essential goods rise.

9. The impact of rising diesel prices is also felt in mobility and transportation. School van operators, who depend directly on diesel, are compelled to increase their fees.

10. These increases are ultimately borne by mothers, who are responsible for ensuring their children’s daily commute to school.

11. In rural and peri-urban areas with limited public transport, mothers have little choice but to absorb these additional costs.

12. Women involved in small businesses are also directly affected. Many operate catering services, food stalls, and small-scale trading businesses.

13. As diesel prices rise, so do the costs of raw materials and delivery. These women are forced into difficult trade-offs — either increase prices and risk losing customers, or absorb the losses themselves.

14. With already thin profit margins, such pressures threaten the sustainability of their businesses.

15. Studies by UNICEF and UNFPA indicate that the majority of households are affected by rising living costs, with many resorting to longer working hours and reduced household spending.

16. In lower-income households, the responsibility of managing these financial pressures falls disproportionately on mothers, resulting in sustained emotional stress and anxiety.

17. More concerning is the absence of a clear policy response to this dimension. 

18. A comprehensive review of official documents, press statements, budget speeches, and programmes by the Ministry of Women, Family and Community Development (KPWKM) from June 2024 to April 2026 reveals no targeted initiative addressing the impact of rising diesel prices on mothers.

19. This absence raises serious questions about policy priorities and the extent to which gender sensitivity is incorporated into national economic planning.

20. In this context, the Minister of Women, Family and Community Development, Nancy Shukri, cannot remain silent and must provide a clear assessment of the impact of rising diesel prices on mothers, particularly among single mothers and women small-business owners.

21. The public also deserves to know why no specific statement or action has been taken since the issue emerged in June 2024, and whether KPWKM has been involved in fuel policy discussions at the Cabinet level.

22. More importantly, what immediate measures will be taken to alleviate the burden faced by mothers in navigating rising living costs?

23. At the same time, the government must recognise that rising diesel prices are not merely an economic issue, but a matter of social justice.

24. KPWKM must take the lead in acknowledging this impact and work closely with the Ministry of Finance to ensure that gender considerations are embedded in any form of assistance.

25. Furthermore, the need for accurate and comprehensive data is critical. The role of the Department of Statistics Malaysia and the Department of Women Development must be strengthened to conduct robust gender impact assessments.

26. Existing programs must also be adapted to current realities. Initiatives such as Kasihnita should be expanded beyond capacity building to include financial resilience and crisis management.

27. In parallel, an emergency response mechanism should be established under KPWKM to protect mothers during periods of sharp price shocks, comparable to mechanisms available in other sectors.

28. The reality is that mothers are the backbone of Malaysian households. They manage family finances, raise children, and in many cases serve as the primary breadwinners. When fuel prices surge, they are the first to feel the impact; in the kitchen, at the market, and in the daily management of family life.

29. A ministry mandated to advance women’s development cannot remain passive while mothers bear the hidden burden of this crisis. In times like this, silence is not neutral — it is a failure to protect those most affected.

30. The public calls on KPWKM to rise to its responsibility and act decisively as the primary defender of the interests of mothers in Malaysia.

Kind regards

Dr Armin Baniaz Pahamin

President – Gerakan Ekonomi Malaysia

KEKALAHAN YANG MEMALUKAN: AMERIKA SYARIKAT TERPAKSA AKUR KEPADA TERMA IRAN

KEKALAHAN YANG MEMALUKAN: AMERIKA SYARIKAT TERPAKSA AKUR KEPADA TERMA IRAN
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English version at the bottom)

1. Dunia hari ini menyaksikan satu episod yang mencerminkan kegagalan strategik yang amat ketara apabila Presiden Donald Trump dan Amerika Syarikat akhirnya terpaksa menerima kerangka gencatan senjata yang berpaksikan tuntutan yang terlebih dahulu dikemukakan oleh Iran.

2. Ini bukan sekadar soal diplomasi - ini adalah manifestasi kepada satu kekalahan geopolitik yang memalukan.

3. Peperangan yang dimulakan dengan retorik kekuatan dan dominasi akhirnya berakhir dengan kompromi yang memihak kepada pihak yang pada awalnya ditekan. 

4. Ia membuktikan bahawa pendekatan konfrontasi dengan sifat angkuh dan kecenderungan melebih-lebihkan keupayaan sendiri tanpa strategi jangka panjang yang jelas bukan sahaja gagal mencapai objektif, malah turut menghakis kredibiliti sesebuah kuasa besar di mata dunia.

5. Apa yang lebih signifikan, gencatan senjata ini tidak dicapai atas terma yang ditentukan oleh Amerika Syarikat, tetapi berasaskan kerangka yang dicadangkan oleh Iran sendiri. 

6. Beberapa laporan antarabangsa menunjukkan bahawa Iran telah mengemukakan pelan 10 perkara sebagai asas rundingan, yang antara lain merangkumi tuntutan berkaitan pengurangan sekatan ekonomi, penstrukturan semula kehadiran ketenteraan asing di rantau tersebut, serta pengiktirafan terhadap kepentingan strategik dan kedaulatan Iran.

7. Walaupun tidak semua butiran dimuktamadkan secara rasmi, penerimaan kerangka ini oleh pihak Amerika Syarikat sudah cukup untuk menggambarkan perubahan imbangan kuasa yang jelas; daripada dominasi unilateral kepada rundingan yang bersifat konsesi.

8. Lebih penting, tuntutan Iran untuk penamatan konflik serantau secara menyeluruh membawa implikasi yang jauh lebih besar daripada sekadar konflik dua hala. 

9. Ia secara tidak langsung merangkumi konflik berpanjangan di Palestin, termasuk penindasan berterusan oleh Israel terhadap rakyat Palestin.

10. Walaupun isu Palestin tidak dinyatakan secara spesifik dalam kerangka tuntutan tersebut, dimensi geopolitik yang dibawa oleh Iran jelas menunjukkan bahawa sebarang penyelesaian damai di rantau ini tidak boleh mengabaikan realiti penjajahan, pencerobohan dan ketidakadilan yang telah sekian lama berlaku di bumi Palestin.

11. Dalam konteks ini, konflik yang berlaku hari ini bukan lagi sekadar pertembungan antara negara, tetapi mencerminkan kegagalan sistem antarabangsa dalam menegakkan prinsip keadilan yang konsisten.

12. Namun dalam kita menilai kegagalan ini, pendirian kita sebagai sebuah masyarakat yang berpegang kepada prinsip kemanusiaan harus kekal jelas.

13. Kita tidak menginginkan peperangan. Kita tidak meraikan konflik. Peperangan sentiasa membawa penderitaan kepada rakyat biasa termasuk kehilangan nyawa, kemusnahan infrastruktur, dan trauma yang berpanjangan.

14. Tetapi apabila negara-negara Islam terus dicabar dan dizalimi seperti yang kita saksikan di Iran, Palestin, Lubnan, Syria dan wilayah-wilayah lain, maka solidariti kita tidak boleh bersifat neutral.

15. Solidariti ini bukan berasaskan sentimen semata-mata, tetapi berakar pada prinsip keadilan sejagat: bahawa setiap negara berdaulat berhak mempertahankan diri, dan setiap rakyat berhak hidup tanpa penindasan.

16. Dalam hal ini, harapan ummah adalah jelas dan tidak boleh lagi diselindungkan oleh retorik diplomasi agar Israel berundur daripada bumi Palestin dan memberi ruang kepada keamanan yang adil dan berkekalan untuk rakyat Palestin.

17. Apa yang berlaku hari ini harus menjadi pengajaran penting kepada semua pihak: kuasa ketenteraan bukan jaminan kemenangan, dan dominasi tidak semestinya membawa kepada keabsahan moral.

18. Sebaliknya, dunia memerlukan kepimpinan yang berasaskan kebijaksanaan, diplomasi yang berprinsip, dan komitmen terhadap keamanan yang tulen, bukan keamanan yang dipaksakan melalui kekuatan.

19. Dalam konteks ini, kita berdiri teguh bersama negara-negara Islam yang terus berdepan tekanan dan cabaran.

20. Doa dan sokongan kita sentiasa bersama Iran, Palestin, Syria dan seluruh dunia Islam.

21. Our prayers will always be with Iran, Palestine and all Muslim nations.

22. Akhirnya, sejarah akan mencatat bahawa peperangan ini bukan sahaja menguji kekuatan ketenteraan tetapi lebih penting, mendedahkan siapa yang benar-benar mempunyai ketahanan, prinsip dan maruah dalam menghadapi tekanan global.

Salam hormat, 

Dr Armin Baniaz Pahamin

ENGLISH

A HUMILIATING DEFEAT: THE UNITED STATES COMPELLED TO ACCEPT IRAN’S TERMS

By Dr Armin Baniaz Pahamin

1. The world today is witnessing an episode that reflects a profound strategic failure, as President Donald Trump and the United States of America appear to have accepted a ceasefire framework grounded in terms initially proposed by Iran.

2. This is not merely a matter of diplomacy - it represents what can be seen as a deeply consequential geopolitical setback.

3. A war initiated under the rhetoric of strength and dominance has ultimately ended in compromise, favouring the very party that was initially subjected to pressure. 

4. It demonstrates that a confrontational approach driven by arrogance and a tendency to overestimate one’s own capabilities in the absence of a coherent long-term strategy, not only fails to achieve its objectives, but also erodes the credibility of a major power on the global stage.

5. More significantly, the ceasefire does not appear to have been secured on terms dictated by the United States, but rather on a framework reportedly advanced by Iran itself. 

6. Several international reports indicate that Iran outlined a ten-point plan as the basis for negotiations, including proposals related to the easing of economic sanctions, the restructuring of foreign military presence in the region, and the recognition of Iran’s strategic interests and sovereignty.

7. Although not all elements have been formally finalised, the apparent acceptance of this framework by the United States is sufficient to signal a clear shift in the balance of power from unilateral dominance to negotiated concession.

8. More importantly, Iran’s call for a comprehensive cessation of regional conflicts carries implications far beyond a bilateral dispute. It implicitly encompasses the protracted conflict in Palestin, including the continued oppression of the Palestinian people by Israel.

9. While the issue of Palestine is not explicitly articulated within the framework, the broader geopolitical posture underscores a critical reality: any meaningful pathway towards regional peace cannot ignore the longstanding conditions of occupation, aggression, and structural injustice on Palestinian land.

10. In this context, the conflict we are witnessing today is no longer merely an inter-state confrontation; it reflects a deeper failure of the international system to consistently uphold principles of justice.

11. At the same time, our position as a society grounded in humanitarian values must remain clear.

12. We do not seek war.

       We do not celebrate conflict.

13. War inevitably brings suffering to ordinary people including loss of life, destruction of infrastructure, and prolonged trauma.

14. However, when Muslim nations continue to face pressure and injustice as seen in Iran, Palestin, Lebanon, Syria and beyond; our solidarity cannot remain neutral.

15. This solidarity is not driven by sentiment alone, but rooted in universal principles of justice: that every sovereign nation has the right to defend itself, and every people has the right to live free from oppression.

16. In this regard, the hope of the ummah is clear and can no longer be obscured by diplomatic rhetoric, that Israel should withdraw from Palestin, paving the way for a just and lasting peace for the Palestinian people.

17. What has unfolded should serve as an important lesson to all: military power does not guarantee victory, and dominance does not equate to moral legitimacy.

18. Instead, the world requires leadership grounded in wisdom, principled diplomacy, and a genuine commitment to peace — not peace imposed through force.

19. In this context, we stand firmly with nations that continue to face pressure and adversity.

20. Our prayers and support remain with Iran, Palestin, Syria and the wider Muslim world.

21. Our prayers will always be with Iran, Palestine, and all Muslim nations.

22. Ultimately, history may record that this conflict was not merely a test of military strength, but a revelation of who truly possessed resilience, principle, and dignity in the face of global pressure.

Kind regards,

Dr Armin Baniaz Pahamin