ADAKAH JOHOR MENDAPAT PULANGAN FISKAL YANG SETIMPAL?

ADAKAH JOHOR MENDAPAT PULANGAN FISKAL YANG SETIMPAL?

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

English version at the bottom

1. Titah Pemangku Sultan Johor, Tunku Mahkota Ismail bahawa "Kerajaan Persekutuan yang membocorkan Johor" telah membuka satu perbahasan penting mengenai hubungan fiskal antara Kerajaan Persekutuan dan kerajaan negeri dalam sistem Persekutuan Malaysia.

2. Isu yang dibangkitkan bukanlah sekadar persoalan politik atau hubungan antara Johor dan Putrajaya. Ia sebenarnya menyentuh persoalan yang lebih fundamental iaitu sama ada sistem federalisme fiskal Malaysia masih relevan, adil dan telus dalam memenuhi keperluan pembangunan negeri-negeri pada hari ini.

3. Menurut titah baginda, Johor menyumbang lebih RM40 bilion setahun kepada Kerajaan Persekutuan, namun hanya menerima sekitar RM2 hingga RM3 bilion untuk memenuhi keperluan hampir lima juta rakyat negeri itu. Persoalan yang dibangkitkan ialah sama ada pulangan yang diterima Johor setimpal dengan sumbangan ekonomi yang diberikan kepada negara. Jika angka tersebut tepat, Johor merupakan antara penyumbang hasil terbesar kepada Kerajaan Persekutuan bersama Selangor, Wilayah Persekutuan dan Sabah.

4. Dalam menilai isu ini, adalah penting untuk memahami bahawa Malaysia mengamalkan sistem federalisme di mana kuasa kutipan hasil utama seperti cukai pendapatan, cukai syarikat, SST, duti kastam dan pelbagai cukai lain tertumpu di bawah Kerajaan Persekutuan. Sebaliknya, kerajaan negeri mempunyai sumber hasil yang lebih terhad seperti premium tanah, cukai tanah, hasil hutan, sumber air dan beberapa fi berkaitan pentadbiran negeri.

5. Oleh sebab itu, Kerajaan Persekutuan menyalurkan pelbagai bentuk pemberian dan bantuan kewangan kepada negeri-negeri bagi mengimbangi jurang antara tanggungjawab pembangunan dengan keupayaan menjana hasil.

6. Dari sudut ekonomi awam dan tadbir urus fiskal, terdapat beberapa prinsip yang lazim digunakan dalam pengagihan peruntukan kepada negeri-negeri. 

7. Pertama ialah prinsip keperluan pembangunan, di mana negeri yang mempunyai jurang infrastruktur yang lebih besar atau tahap pembangunan yang lebih rendah diberikan keutamaan. Kedua ialah prinsip jumlah penduduk kerana negeri yang mempunyai penduduk yang ramai memerlukan peruntukan yang lebih besar untuk menyediakan perkhidmatan awam. Ketiga ialah prinsip kos penyampaian perkhidmatan yang mengambil kira faktor keluasan negeri, lokasi geografi dan cabaran logistik. Keempat ialah prinsip sumbangan ekonomi, iaitu negeri yang menjana hasil ekonomi yang besar sewajarnya menerima pulangan yang lebih setimpal bagi menyokong pertumbuhan yang berterusan.

8. Hakikatnya, sistem agihan peruntukan di Malaysia hari ini merupakan gabungan beberapa prinsip tersebut. Namun, tidak semua komponen agihan ini sama tahap ketelusannya, satu perkara yang akan dihuraikan lebih lanjut di bahagian akhir artikel ini.

9. Ahli ekonomi awam merujuk keadaan ini sebagai "Vertical Fiscal Imbalance", iaitu keadaan di mana kerajaan pusat menguasai sebahagian besar sumber hasil negara manakala kerajaan negeri memikul sebahagian besar tanggungjawab pembangunan dan penyampaian perkhidmatan awam. Fenomena ini bukan unik kepada Malaysia dan wujud dalam kebanyakan negara Persekutuan termasuk Australia, Kanada dan India.

Apa Yang Ditunjukkan Oleh Data Peruntukan 2026?

10. Berdasarkan Carta 21: Agihan Anggaran Pemberian Kerajaan Persekutuan Kepada Kerajaan Negeri Tahun 2026, jumlah keseluruhan pemberian dan bantuan kewangan kepada kerajaan negeri adalah sebanyak RM10.26 bilion. Daripada jumlah tersebut, Sarawak menerima RM2.003 bilion atau 19.5 peratus, diikuti Sabah RM1.828 bilion atau 17.8 peratus, Selangor RM1.027 bilion atau 10.0 peratus dan Johor RM1.018 bilion atau 9.9 peratus.

11. Sekilas pandang, Johor berada dalam kelompok negeri yang menerima peruntukan tertinggi. Namun begitu, perbandingan yang lebih bermakna perlu mengambil kira jumlah penduduk setiap negeri. Berdasarkan anggaran penduduk semasa Jabatan Perangkaan Malaysia (DOSM) bagi 2025, Selangor mempunyai 7.4 juta penduduk, Johor 4.2 juta, Sabah 3.8 juta dan Sarawak 2.5 juta.

12. Apabila peruntukan dibahagikan dengan jumlah penduduk, gambaran menjadi lebih jelas:

- Sarawak: kira-kira RM801 per kapita

- Sabah: kira-kira RM481 per kapita

- Johor: kira-kira RM242 per kapita

- Selangor: kira-kira RM139 per kapita

13. Data ini mendedahkan satu nuansa penting yang sering hilang dalam perbahasan awam. Johor sebenarnya menerima peruntukan sekapita yang lebih tinggi berbanding Selangor, negeri yang juga merupakan enjin ekonomi utama negara. Apa yang menonjol bukanlah jurang antara Johor dan negeri-negeri di Semenanjung, sebaliknya jurang antara Johor dengan Sabah dan Sarawak, yang menerima antara dua hingga tiga kali ganda peruntukan sekapita Johor. Jurang ini, seperti yang akan dihuraikan, berkait rapat dengan komitmen perlembagaan khusus kepada Sabah dan Sarawak, bukan semata-mata budi bicara politik.

14. Sebahagian besar perbezaan ini juga dipengaruhi oleh komitmen Persekutuan di bawah semangat Perjanjian Malaysia 1963 (MA63), yang memberikan pertimbangan fiskal tambahan kepada Sabah dan Sarawak yang tidak terpakai kepada negeri-negeri lain di Semenanjung.

Mengapa Perbandingan RM40 Bilion Berbanding RM2-3 Bilion Tidak Memberi Gambaran Penuh

15. Perbandingan yang dibangkitkan dalam titah, sumbangan RM40 bilion berbanding pulangan RM2 hingga RM3 bilion, adalah perbandingan yang kuat dari segi retorik, tetapi ia membandingkan dua perkara yang tidak setanding dari segi skop.

16. Angka RM2 hingga RM3 bilion itu merujuk khusus kepada pemberian dan bantuan kewangan terus kepada kerajaan negeri Johor, sebagaimana ditunjukkan dalam Carta 21. Ia tidak merangkumi jumlah sebenar perbelanjaan Kerajaan Persekutuan di Johor, yang disalurkan terus melalui kementerian dan agensi persekutuan tanpa melalui kerajaan negeri, termasuk hospital, sekolah, universiti awam, balai polis, kem tentera serta projek infrastruktur persekutuan.

17. Sejauh mana jurang ini ketara dapat dilihat menerusi kes Sabah dan Sarawak. Dalam Belanjawan 2026, Sabah menerima peruntukan perbelanjaan pembangunan persekutuan tersendiri sebanyak RM6.9 bilion dan Sarawak RM6 bilion, jumlah yang jauh melebihi angka RM1.828 bilion dan RM2.003 bilion yang ditunjukkan dalam Carta 21 bagi kedua-dua negeri itu. Dalam erti kata lain, jika hanya angka "pemberian" dalam carta itu yang dirujuk, jumlah sebenar pulangan persekutuan kepada Sabah dan Sarawak akan terkurang nilai sehingga tiga atau empat kali ganda.

18. Logik yang sama secara munasabah terpakai kepada Johor. Sebagai contoh, Belanjawan 2026 turut memperuntukkan RM710 juta khusus untuk projek infrastruktur di Johor, termasuk naik taraf persimpangan Seksyen 16 Johor Bahru, Kulai, Gelang Patah dan pembinaan jalan Parit Panjang ke Tol Sedenak, peruntukan yang juga tidak termasuk dalam angka RM1.018 bilion dalam Carta 21. Walau bagaimanapun, tidak seperti Sabah dan Sarawak, angka rasmi yang mudah diakses dan disiarkan secara konsolidasi mengenai jumlah keseluruhan perbelanjaan pembangunan Persekutuan di Johor masih terhad. Ketidaktersediaan data sebegini, lebih daripada angka itu sendiri, mungkin sebahagian daripada masalah yang cuba dibangkitkan oleh titah Tunku Mahkota Ismail.

19. Justeru, perbandingan yang lebih jujur bukanlah RM40 bilion sumbangan berbanding RM2-3 bilion pulangan, sebaliknya soalan yang lebih tepat: berapakah jumlah keseluruhan perbelanjaan Persekutuan, pemberian, pembangunan dan perkhidmatan kementerian, yang benar-benar disalurkan ke Johor setiap tahun, dan mengapa angka ini tidak disiarkan secara jelas seperti yang dilakukan bagi Sabah dan Sarawak?

Adakah Formula Agihan Benar-Benar Tidak Telus?

20. Dakwaan bahawa formula agihan peruntukan tidak telus perlu diperhalusi, kerana sebahagian daripada sistem ini sebenarnya berasaskan peruntukan perlembagaan yang jelas, manakala sebahagian lain bersifat budi bicara dan tidak disiarkan secara konsolidasi.

21. Di bawah Jadual Kesepuluh Perlembagaan Persekutuan, dua jenis pemberian utama, Pemberian Mengikut Kepala (Capitation Grant) berasaskan jumlah penduduk, dan Pemberian Jalan Negeri (State Road Grant) berasaskan panjang jalan yang diselenggara negeri, mempunyai formula yang ditetapkan secara perlembagaan. Pemberian Khas kepada Sabah dan Sarawak di bawah semangat Perjanjian Malaysia 1963 juga diumumkan secara terbuka; kadarnya dinaikkan daripada RM300 juta pada 2023 kepada RM600 juta bagi 2026, sebagaimana diumumkan sendiri oleh Perdana Menteri di Dewan Rakyat.

22. Namun, peruntukan perbelanjaan pembangunan tahunan bagi setiap negeri, iaitu komponen yang jauh lebih besar nilainya berbanding pemberian berformula tersebut, tidak diagihkan menurut satu formula tunggal yang disiarkan kepada orang ramai. Ia ditentukan menerusi proses perancangan pembangunan kementerian demi kementerian, projek demi projek, dengan pertimbangan dasar nasional, keperluan strategik dan rundingan antara kerajaan negeri dengan Kerajaan Persekutuan. Tiada dokumen tunggal yang menggabungkan jumlah penduduk, kadar kemiskinan, sumbangan KDNK dan kos logistik ke dalam satu formula pemberat yang boleh disemak oleh rakyat.

23. Justeru, tuduhan "tidak telus" lebih tepat diarahkan kepada komponen pembangunan budi bicara ini, bukan keseluruhan sistem federalisme fiskal. Ini juga bermakna penyelesaiannya lebih spesifik: bukan mencipta semula keseluruhan sistem, sebaliknya menerbitkan satu jadual tahunan yang menggabungkan kesemua bentuk perbelanjaan persekutuan, pemberian berformula, pemberian khas, dan perbelanjaan pembangunan kementerian, bagi setiap negeri, seperti yang telah dilakukan secara terhad untuk Sabah dan Sarawak menerusi pengumuman MA63.

Adakah Negeri Pembangkang Menerima Kurang, dan Apa Risikonya Jika Ketidakseimbangan Berterusan?

24. Dakwaan bahawa negeri yang ditadbir pembangkang menerima peruntukan lebih kecil bukan isu baharu, dan telah dibangkitkan oleh pelbagai negeri sejak beberapa dekad lalu tanpa mengira parti yang memerintah di peringkat Persekutuan. Walau bagaimanapun, dakwaan ini tidak boleh dibuktikan hanya melalui perbandingan jumlah peruntukan secara kasar; ia memerlukan analisis yang mengambil kira jumlah penduduk, kadar kemiskinan, keluasan negeri, tahap pembangunan sedia ada dan peruntukan sekapita, sebagaimana ditunjukkan oleh perbandingan Johor-Selangor-Sabah-Sarawak di atas, yang mencabar naratif mudah "negeri pembangkang vs negeri kerajaan".

25. Apa yang lebih penting berbanding membuktikan atau menafikan dakwaan ini ialah mewujudkan sistem yang mengurangkan ruang kepada persepsi ketidakadilan itu sendiri. Sekiranya ketidakseimbangan agihan terus berlaku, atau terus dilihat berlaku, walaupun tidak benar, implikasinya terhadap ekonomi negara boleh menjadi serius dalam jangka panjang. Negeri yang menjadi pemacu utama ekonomi negara mungkin merasakan sumbangan mereka tidak dihargai, sementara negeri yang kurang membangun terus bergantung kepada bantuan Persekutuan tanpa mencapai tahap pembangunan yang diharapkan. 

26. Ini boleh mewujudkan ketidakseimbangan pembangunan wilayah, mengurangkan daya saing ekonomi negeri tertentu, menjejaskan pelaburan swasta, dan akhirnya melemahkan semangat federalisme serta hubungan kerjasama antara Kerajaan Persekutuan dan kerajaan negeri.

27. Penyelesaian kepada kedua-dua risiko ini, tuduhan ketidakadilan dan ancaman kepada perpaduan federalisme, adalah sama: ketelusan. Kerajaan Persekutuan wajar mempertimbangkan penerbitan satu jadual tahunan komprehensif yang menggabungkan semua bentuk perbelanjaan persekutuan mengikut negeri, disertai penjelasan ringkas mengenai asas pertimbangan bagi setiap kategori peruntukan. Pendekatan ini bukan sahaja lebih adil, malah mampu meningkatkan keyakinan rakyat terhadap integriti sistem fiskal negara, tanpa memerlukan perubahan drastik kepada struktur perlembagaan sedia ada.

Penutup

28. Persoalan yang dibangkitkan oleh Tunku Mahkota Ismail akhirnya bukan sekadar tentang Johor. Ia adalah persoalan tentang masa depan federalisme Malaysia sendiri. Dalam sebuah negara yang semakin kompleks dan tidak seimbang dari segi pembangunan wilayah, rakyat berhak mengetahui bukan sahaja berapa banyak hasil yang dikutip daripada negeri mereka, tetapi juga bagaimana hasil tersebut diagihkan semula. Tanpa ketelusan itu, perdebatan mengenai keadilan fiskal akan terus berulang setiap kali timbul isu pembangunan antara negeri dan Persekutuan.

29. Malaysia memerlukan satu sistem agihan yang bukan sahaja adil, tetapi juga dilihat adil oleh rakyat. Ketelusan, akauntabiliti dan formula yang jelas akan menjadi asas penting bagi memastikan pembangunan yang lebih seimbang, mampan dan inklusif untuk semua negeri dalam Persekutuan.

30. Inilah masa untuk Malaysia membina semula federalisme fiskal yang lebih telus, adil dan diyakini oleh semua negeri. 

31. Federalisme yang berjaya bukanlah apabila semua negeri menerima jumlah yang sama, tetapi apabila semua negeri memahami mengapa mereka menerima jumlah yang berbeza.

Dr Armin Baniaz Pahamin

Presiden, Gerakan Ekonomi Malaysia (GEM)

ENGLISH

DOES JOHOR RECEIVE A FAIR FISCAL RETURN?

By Dr Armin Baniaz Pahamin

1. The recent remarks by the Regent of Johor, Tunku Mahkota Ismail, that "the Federal Government is the one leaking Johor" have sparked an important debate about the fiscal relationship between the Federal Government and the states within Malaysia's federal system.

2. This issue extends beyond the relationship between Johor and Putrajaya. It raises a broader and more fundamental question: whether Malaysia's fiscal federalism framework remains relevant, equitable, and transparent in meeting the development needs of its constituent states.

3. According to His Royal Highness, Johor contributes more than RM40 billion annually to the Federal Government, yet receives only RM2 billion to RM3 billion in return to meet the needs of nearly five million residents. If these figures are accurate, Johor ranks among the largest contributors of federal revenue, raising a legitimate question as to whether the state receives a fiscal return commensurate with its economic contribution.

4. To understand this issue, it is important to recognise that Malaysia operates under a federal system in which major revenue sources such as personal income tax, corporate income tax, sales and service tax (SST), customs duties, and other federal taxes are collected by the Federal Government. State governments, by contrast, rely on more limited revenue streams, including land premiums, land taxes, forestry revenues, water resources, and administrative fees.

5. Consequently, the Federal Government provides various forms of grants and financial assistance to state governments to bridge the gap between their development responsibilities and revenue-generating capacity.

6. From a public finance perspective, the allocation of federal transfers is generally influenced by several key considerations: development needs, population size, the cost of delivering public services, and the economic contribution of individual states. In practice, Malaysia's allocation system reflects a combination of these factors, although the level of transparency differs across various components of the system.

7. Economists refer to this phenomenon as **Vertical Fiscal Imbalance**, a situation in which the central government controls the majority of national revenues while state governments shoulder a significant share of development and service delivery responsibilities. This is not unique to Malaysia and can be observed in many federal countries, including Australia, Canada, and India.

What Do the 2026 Allocation Figures Reveal

8. According to Chart 21 of the 2026 Federal Grants Allocation to State Governments, total federal grants and assistance to state governments amount to RM10.26 billion.

Of this amount:

* Sarawak receives RM2.003 billion

* Sabah receives RM1.828 billion

* Selangor receives RM1.027 billion

* Johor receives RM1.018 billion

9. A more meaningful comparison, however, is on a per capita basis. Based on the Department of Statistics Malaysia (DOSM) population estimates for 2025:

* Sarawak: approximately RM801 per capita

* Sabah: approximately RM481 per capita

* Johor: approximately RM242 per capita

* Selangor: approximately RM139 per capita

10. These figures reveal an important nuance that is often overlooked in public discourse. Johor receives a higher per capita allocation than Selangor, another major economic engine of the country. At the same time, Sabah and Sarawak receive between two and three times more per capita than Johor.

11. This disparity is partly attributable to the special constitutional position of Sabah and Sarawak under the spirit of the Malaysia Agreement 1963 (MA63), as well as factors such as geographical size, logistical challenges, and higher development requirements.

Why the RM40 Billion versus RM2–3 Billion Comparison Does Not Tell the Full Story

12. The comparison between RM40 billion in contributions and RM2–3 billion in returns is rhetorically compelling, but it compares two fundamentally different categories.

13. The RM2–3 billion figure refers specifically to grants and financial transfers provided directly to the Johor state government. It does not include the Federal Government's total expenditure within Johor, such as spending on hospitals, schools, public universities, police stations, military facilities, and federally funded infrastructure projects.

14. This distinction is particularly evident in the cases of Sabah and Sarawak. While Chart 21 shows federal transfers of approximately RM1.8 billion to RM2 billion to these states, the 2026 Federal Budget separately allocates RM6.9 billion for development expenditure in Sabah and RM6 billion in Sarawak. This demonstrates that actual federal spending is substantially higher than the transfer figures alone would suggest.

15. A similar situation is likely to exist in Johor. For example, Budget 2026 allocated RM710 million for major infrastructure projects in the state, including road upgrades and transportation improvements. However, unlike Sabah and Sarawak, publicly accessible consolidated figures detailing total federal expenditure in Johor remain limited.

16. The more relevant question, therefore, is not whether Johor receives RM2 billion or RM3 billion, but rather: what is the total amount of federal expenditure that ultimately flows into Johor each year, and to what extent is that information readily available to the public?

Is the Allocation Formula Truly Opaque?

17. Not all components of Malaysia's fiscal transfer system lack transparency.

18. Under the Tenth Schedule of the Federal Constitution, several grants, including the Capitation Grant and the State Road Grant, are governed by clearly defined constitutional formulas.

19. However, annual development expenditure, which represents a substantially larger allocation, is determined through ministerial planning processes, national policy priorities, and negotiations between the Federal Government and state governments. There is no single publicly available formula that combines variables such as population, poverty levels, economic contribution, and logistical costs into a transparent allocation framework.

20. As such, concerns regarding transparency are more appropriately directed at the discretionary development expenditure component rather than the fiscal federalism system as a whole.

Do Opposition-Controlled States Receive Less?

21. Claims that opposition-controlled states receive smaller allocations have surfaced repeatedly over the years. However, such claims cannot be substantiated solely through comparisons of gross allocation figures.

22. A meaningful assessment must account for factors such as population size, poverty rates, geographical area, existing development levels, and per capita allocations.

23. More importantly, policymakers should focus on reducing the perception of unfairness itself. Whether actual or perceived, persistent disparities in resource allocation can undermine regional competitiveness, slow development, and weaken the cooperative spirit that underpins Malaysia's federal system.

24. One practical solution would be greater transparency. The Federal Government should consider publishing an annual consolidated report detailing all federal transfers and expenditures by state, together with the rationale underlying each allocation category.

Conclusion

25. Ultimately, the issue raised by Tunku Mahkota Ismail extends beyond Johor. It raises broader questions about the future of fiscal federalism in Malaysia.

26. In an increasingly complex and regionally diverse federation, citizens deserve to know not only how much revenue is generated from their states, but also how those resources are redistributed. Without greater transparency, debates over fiscal fairness will continue to resurface whenever questions arise regarding development disparities between the Federal Government and the states.

27. Malaysia requires a fiscal allocation framework that is not only fair, but is also perceived to be fair by the public. Greater transparency, accountability, and access to comprehensive fiscal data will be essential in ensuring more balanced and sustainable development across all states.

28. The time has come for Malaysia to strengthen its fiscal federalism framework so that it becomes more transparent, equitable, and trusted by all stakeholders.

29. A successful federal system is not one in which every state receives the same amount, but one in which every state understands why it receives a different amount.

Dr Armin Baniaz Pahamin

President, Gerakan Ekonomi Malaysia (GEM)

MELAYU HILANG NEGARA: AMARAN YANG TIDAK BOLEH DIABAIKAN

MELAYU HILANG NEGARA: AMARAN YANG TIDAK BOLEH DIABAIKAN

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

"Sebuah bangsa tidak kehilangan negaranya apabila sempadannya berubah. Sesebuah bangsa mula kehilangan negaranya apabila ia kehilangan penguasaan ekonomi, identiti, pengaruh politik, pemilikan aset strategik, keyakinan budaya dan kesatuan dalaman."

Perbincangan mengenai masa depan Melayu bukanlah soal ketuanan atau dominasi kaum. Ia adalah soal kestabilan nasional. Sebagai kumpulan majoriti yang menjadi tunjang kepada struktur politik dan sosial negara sejak merdeka, sebarang kelemahan yang berlaku kepada masyarakat Melayu akhirnya akan memberi kesan kepada kestabilan dan keseimbangan Malaysia secara keseluruhannya.

Malaysia dibina di atas kerangka Perlembagaan yang mengiktiraf kedudukan Islam, Bahasa Melayu, Raja-Raja Melayu dan hak-hak Bumiputera. Namun sejarah dunia menunjukkan bahawa tiada bangsa yang kekal kuat hanya kerana mempunyai majoriti penduduk. Kedudukan sesuatu bangsa hanya dapat dipertahankan melalui kekuatan ekonomi, kuasa politik, modal insan, pemilikan aset strategik dan kesatuan sosial.

Dalam konteks ini, kita kehilangan negara bukan setakat kehilangan kedaulatan secara fizikal, tetapi juga kehilangan keupayaan untuk mempengaruhi dan menentukan hala tuju ekonomi, politik dan pembangunan negara.

Tun Dr Mahathir Mohamad telah berkali-kali memberi amaran bahawa kedudukan ekonomi dan politik Melayu semakin terhakis. Kebimbangan yang sama turut disuarakan kepada pelbagai pihak termasuk institusi negara. Namun sehingga hari ini, perbahasan mengenai masa depan Melayu masih belum menghasilkan satu konsensus nasional yang jelas.

Berikut ialah lima cabaran utama yang wajar diberi perhatian serius.

1. Penguasaan Ekonomi Melayu Masih Belum Kukuh

Walaupun Bumiputera mewakili hampir 70 peratus daripada penduduk Malaysia, pemilikan ekuiti korporat Bumiputera masih sekitar 18.4 peratus. Pada masa yang sama, sumbangan syarikat Bumiputera kepada KDNK negara hanya sekitar 9.1 peratus.

Angka-angka ini menunjukkan bahawa penguasaan Bumiputera dalam sektor korporat dan ekonomi bernilai tinggi masih belum berada pada tahap yang memuaskan. Dalam era kecerdasan buatan (AI), ekonomi digital dan automasi, penguasaan ekonomi masa depan akan ditentukan oleh inovasi, teknologi dan modal intelektual. Jika generasi muda Melayu gagal menguasai sektor-sektor ini, jurang ekonomi sedia ada berpotensi menjadi lebih besar.

2. Kuasa Politik Melayu Semakin Terhakis

Buat pertama kali dalam sejarah moden Malaysia, kuasa politik Melayu terpecah kepada begitu banyak parti. UMNO, PAS, Bersatu, Amanah, Pejuang, Putra, Berjasa dan pelbagai lagi parti bersaing untuk kumpulan pengundi yang hampir sama.

Apabila undi Melayu berpecah, kuasa tawar-menawar politik Melayu turut berkurangan. Dalam sistem demokrasi berparlimen, kuasa ditentukan oleh bilangan kerusi yang dimenangi, bukan jumlah penduduk semata-mata.

Pada masa yang sama, pertumbuhan pesat kawasan bandar dan kemungkinan persempadanan semula pada masa hadapan berpotensi mengubah keseimbangan politik negara. Dalam keadaan undi Melayu terus berpecah, perubahan struktur kerusi yang mengikuti pola urbanisasi negara boleh mengurangkan pengaruh politik Melayu walaupun mereka masih kekal sebagai kumpulan majoriti penduduk.

3. Perubahan Demografi dan Modal Insan

Malaysia sedang mengalami perubahan demografi yang ketara. Data Jabatan Perangkaan Malaysia menunjukkan kadar kesuburan negara menurun kepada hanya 1.6 anak bagi setiap wanita pada tahun 2024, jauh di bawah paras penggantian penduduk sebanyak 2.1.

Pada masa yang sama, Malaysia dianggarkan mempunyai kira-kira satu juta rakyat yang menetap di luar negara, termasuk ratusan ribu tenaga kerja berkemahiran tinggi. Ramai profesional berhijrah kerana peluang kerjaya, pendapatan dan ekosistem inovasi yang lebih baik.

Cabaran ini menjadi lebih kritikal apabila dunia sedang bergerak pantas ke arah kecerdasan buatan, automasi, robotik dan ekonomi digital. Jika generasi Melayu gagal menguasai bidang-bidang ini, mereka akan menjadi pengguna teknologi, bukan penciptanya. Bangsa yang kehilangan bakat dan gagal melahirkan bakat baharu akhirnya akan kehilangan daya saing.

4. Pemilikan Aset dan Kekayaan Semakin Mencabar

Cabaran sebenar bukan setakat keluasan Tanah Rizab Melayu yang semakin terhakis dan mengecil, tetapi juga keupayaan generasi baharu untuk memiliki aset yang bernilai dan produktif.

Kenaikan harga rumah, kos sara hidup dan kepekatan aktiviti ekonomi di bandar-bandar utama menyebabkan semakin ramai anak muda berdepan kesukaran untuk memiliki rumah dan membina kekayaan jangka panjang.

Pada masa yang sama, data PuTERA35 menunjukkan nisbah gaji dan upah bulanan Bumiputera berbanding masyarakat Cina berada pada kadar sekitar 0.78:1. Jurang pendapatan ini mungkin kelihatan kecil pada pandangan kasar, namun dalam jangka panjang ia memberi kesan besar terhadap pembentukan kekayaan antara generasi.

Bangsa yang gagal membina pemilikan aset dan kekayaan produktif akan menghadapi kesukaran mengekalkan kekuatan ekonomi.

5. Musuh Terbesar Melayu Adalah Perpecahan Melayu Sendiri

Sejarah menunjukkan bahawa tiada bangsa yang mampu bertahan apabila pemimpinnya saling bermusuhan, partinya saling menjatuhkan dan masyarakatnya lebih mementingkan kepentingan kelompok daripada kepentingan bersama.

Ancaman terbesar kepada Melayu bukanlah bangsa lain. Ancaman terbesar ialah kegagalan Melayu untuk mencapai kesepakatan dalam perkara-perkara asas yang melibatkan masa depan ekonomi, pendidikan, modal insan, agama dan negara.

Bangsa yang berpecah dalam perkara-perkara asas akhirnya akan kehilangan keupayaan untuk menentukan masa depannya sendiri.

6. Mengapa Melayu Memerlukan Payung Besar Melayu?

Bukan semua Melayu perlu berada dalam satu parti politik. Namun sejarah menunjukkan bahawa suatu bangsa sukar mempertahankan kepentingannya apabila terlalu banyak parti dan pemimpin bersaing tanpa suatu agenda bersama.

Hari ini, orang Melayu berpecah kepada pelbagai parti politik, NGO dan kumpulan kepentingan yang sering bertembung antara satu sama lain. Akibatnya, banyak isu strategik seperti pendidikan, pemilikan ekonomi, pembangunan modal insan dan masa depan generasi muda gagal diberikan tumpuan secara konsisten.

Atas sebab itu, orang Melayu memerlukan satu platform penyatuan atau "Payung Besar Melayu" yang mampu menghimpunkan pelbagai kelompok Melayu tanpa mengira parti politik, latar belakang atau ideologi. Tujuannya bukan untuk menghapuskan perbezaan politik, tetapi untuk mewujudkan kesepakatan minimum mengenai perkara-perkara asas yang melibatkan masa depan bangsa, agama dan negara.

Payung Besar Melayu bukanlah matlamat akhir. Ia hanyalah wadah untuk menyatukan kekuatan Melayu supaya agenda pemerkasaan ekonomi, pendidikan, modal insan dan pemilikan aset dapat diperjuangkan dengan lebih berkesan.

Apakah Agenda Payung Besar Melayu?

Penyatuan semata-mata tidak mencukupi jika tidak disertai agenda yang jelas. Payung Besar Melayu perlu menjadi wadah untuk memperjuangkan tiga agenda utama.

Pertama, memperkukuh penguasaan ekonomi Melayu melalui pembangunan usahawan, pemilikan aset produktif, penguasaan teknologi baharu dan penyertaan yang lebih besar dalam ekonomi digital.

Kedua, membangunkan modal insan Melayu melalui pendidikan berkualiti, penguasaan STEM, kecerdasan buatan, latihan kemahiran dan pembangunan bakat yang mampu bersaing di peringkat global.

Ketiga, membina kesepakatan politik Melayu dalam perkara-perkara asas yang melibatkan kedudukan Islam, Bahasa Melayu, institusi Raja-Raja Melayu, hak Bumiputera dan kepentingan strategik negara sebagaimana yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan.

Penutup

Amaran Tun Dr Mahathir mengenai masa depan Melayu tidak seharusnya dilihat sebagai ramalan yang menakutkan, tetapi sebagai peringatan untuk bertindak sebelum terlambat. Cabaran sebenar orang Melayu ialah kehilangan pengaruh, penguasaan ekonomi, modal insan, pemilikan aset strategik dan keupayaan menentukan masa depan mereka sendiri.

Persoalannya bukan sama ada orang Melayu masih menjadi majoriti hari ini. Persoalannya ialah sama ada generasi Melayu akan datang masih mempunyai kekuatan ekonomi, pengaruh politik, modal insan dan keyakinan budaya yang mencukupi untuk memimpin negara ini dengan yakin, bermaruah dan berdaya saing dalam dunia yang semakin mencabar.

Untuk memastikan perkara itu menjadi kenyataan, orang Melayu perlu membina semula kesatuan dan kesepakatan dalam perkara-perkara asas yang melibatkan masa depan bangsa, agama dan negara. Perbezaan parti politik tidak seharusnya menghalang penyatuan dalam isu-isu strategik yang menyentuh kepentingan jangka panjang masyarakat Melayu.

Atas sebab itu, gagasan Payung Besar Melayu wajar dilihat sebagai satu usaha untuk menghimpunkan kekuatan Melayu di bawah satu agenda bersama, bukan untuk memadamkan perbezaan politik, tetapi untuk memastikan suara dan kepentingan Melayu terus mempunyai pengaruh dalam menentukan hala tuju negara pada masa hadapan.

Sejarah tidak akan bertanya sama ada orang Melayu pernah menjadi majoriti. Sejarah akan bertanya sama ada orang Melayu menggunakan kelebihan itu untuk membina kekuatan yang berkekalan atau membiarkannya terhakis sedikit demi sedikit sehingga terlambat untuk diperbetulkan.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

Selamat Menyambut Maal Hijrah 1448H.

Selamat Menyambut Maal Hijrah 1448H.

Semoga setiap langkah hijrah kita mendekatkan diri kepada Allah SWT, menguatkan iman, memperelokkan akhlak dan membawa keberkatan kepada keluarga, masyarakat serta negara.

Salam hormat
Dr Armin Baniaz Pahamin

www.arminbaniaz.com

APABILA RAKYAT MULA TAKUT: MENGAPA KENYATAAN TUN DR MAHATHIR TIDAK BOLEH DIPANDANG RINGAN

APABILA RAKYAT MULA TAKUT: MENGAPA KENYATAAN TUN DR MAHATHIR TIDAK BOLEH DIPANDANG RINGAN

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English version at the bottom)

“Sebuah negara tidak menjadi kuat hanya kerana mempunyai undang-undang yang banyak. Sebuah negara menjadi kuat apabila rakyat percaya bahawa undang-undang itu dilaksanakan secara adil, konsisten dan tanpa pilih kasih.”

1. Kenyataan Tun Dr Mahathir Mohamad mengenai kewujudan “feel of fear” dalam negara tidak boleh dipandang ringan. Sebagai seorang negarawan yang telah menyaksikan perjalanan politik Malaysia selama lebih enam dekad, kebimbangan yang beliau suarakan wajar diberi perhatian serius.

2. Apa yang dibangkitkan Tun bukan semestinya ketakutan fizikal semata-mata. Ia lebih berkaitan dengan persepsi bahawa institusi yang sepatutnya melindungi rakyat semakin dilihat tidak bebas, tidak konsisten, atau terdedah kepada pengaruh politik.

3. Dalam mana-mana demokrasi, keyakinan rakyat terhadap institusi penguatkuasaan undang-undang, badan kehakiman dan agensi penyiasatan merupakan asas kestabilan negara. Apabila keyakinan itu mula terhakis, rakyat akan mula mempersoalkan sama ada undang-undang dilaksanakan secara sama rata kepada semua.

4. Kebelakangan ini, pelbagai kes berprofil tinggi telah mencetuskan perdebatan mengenai keputusan pendakwaan, pengguguran pertuduhan, DNAA, serta layanan yang dilihat berbeza terhadap individu tertentu. Sama ada persepsi tersebut tepat atau tidak, hakikatnya keadilan bukan sahaja perlu dilaksanakan, tetapi juga perlu dilihat dilaksanakan.

5. Bagi sesetengah pihak, kes Yusoff Rawther turut menjadi antara contoh yang sering dikaitkan dengan persepsi bahawa wujudnya suasana ketakutan dalam negara. Apabila seorang rakyat Malaysia merasakan dirinya perlu mendapatkan perlindungan di luar negara kerana bimbang terhadap keselamatannya, ia secara tidak langsung menimbulkan persoalan mengenai tahap keyakinan terhadap institusi yang sepatutnya melindungi rakyat.

6. Perdebatan awam mengenai beberapa kes berprofil tinggi, termasuk keputusan pendakwaan dan siasatan terhadap pengkritik kerajaan, turut menyumbang kepada persepsi bahawa keyakinan terhadap institusi negara sedang diuji.

7. Perasaan takut ini juga boleh terbentuk apabila rakyat melihat ahli politik pembangkang, aktivis, wartawan, pempengaruh media sosial dan rakyat biasa disiasat berhubung pandangan yang mereka kemukakan. Walaupun setiap tindakan mempunyai asas undang-undang tersendiri, persepsi yang terbentuk ialah ruang kebebasan bersuara semakin sempit dan prinsip kesamarataan di sisi undang-undang semakin diuji.

8. Malaysia dibina atas prinsip kedaulatan undang-undang, kebebasan institusi dan keluhuran Perlembagaan. Sebab itu, kenyataan Tun Dr Mahathir perlu dilihat sebagai satu amaran bahawa keyakinan rakyat terhadap institusi negara mesti dipelihara dengan bersungguh-sungguh.

9. Sejarah menunjukkan bahawa krisis sebenar sesebuah negara bukan bermula apabila ekonomi merosot atau kerajaan bertukar. Krisis sebenar bermula apabila rakyat hilang kepercayaan bahawa sistem negara akan melindungi mereka secara adil.

10. Kestabilan negara tidak boleh dibina atas rasa takut. Ia hanya boleh dibina atas kepercayaan, keadilan dan keyakinan rakyat terhadap institusi negara. Sama ada seseorang bersetuju atau tidak dengan Tun Dr Mahathir, persoalan yang beliau bangkitkan adalah persoalan yang menyentuh asas demokrasi itu sendiri: adakah rakyat masih yakin bahawa undang-undang akan melindungi mereka tanpa mengira kedudukan, pengaruh atau pegangan politik?

11. Apabila rakyat mula takut kepada institusi yang sepatutnya melindungi mereka, maka yang terancam bukan sekadar kerajaan yang memerintah, tetapi asas kepercayaan yang menyatukan sebuah negara.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

ENGLISH

WHEN PEOPLE BEGIN TO FEAR: WHY TUN DR MAHATHIR'S WARNING SHOULD NOT BE TAKEN LIGHTLY

By Dr Armin Baniaz Pahamin

"A nation does not become strong merely because it has many laws. A nation becomes strong when its people believe that those laws are enforced fairly, consistently, and without favour."

1. Tun Dr Mahathir Mohamad's recent remarks about a growing "feel of fear" in the country should not be dismissed lightly. As a statesman who has witnessed and shaped Malaysia's political journey for more than six decades, the concerns he raises deserve serious consideration.

2.What Tun is highlighting is not necessarily physical fear alone. Rather, it concerns the perception that institutions entrusted with protecting the people are increasingly viewed as lacking independence, consistency, or immunity from political influence.

3. In any democracy, public confidence in law enforcement agencies, the judiciary, and investigative institutions forms the foundation of national stability. Once that confidence begins to erode, citizens inevitably start questioning whether the law is being applied equally to everyone.

4. In recent years, several high-profile cases have generated public debate over prosecutorial decisions, the withdrawal of charges, DNAA rulings, and what some perceive as differing treatment of certain individuals. Whether such perceptions are accurate or not, the reality remains that justice must not only be done, but must also be seen to be done.

5. For some observers, the case of Yusoff Rawther has become one of the examples often associated with the perception that a climate of fear exists within the country. When a Malaysian feels compelled to seek protection abroad due to concerns for personal safety, it inevitably raises questions about public confidence in the institutions that are meant to safeguard citizens.

6. Public debate surrounding several high-profile cases, including prosecutorial decisions and investigations involving government critics, has further contributed to the perception that confidence in national institutions is being tested.

7. Such feelings of apprehension may also arise when citizens observe opposition politicians, activists, journalists, social media influencers, and ordinary Malaysians being investigated in relation to views they have expressed. While every investigation may have its own legal basis, the perception that emerges is that the space for free expression is narrowing and that the principle of equality before the law is increasingly being scrutinised.

8. Malaysia was founded upon the principles of the rule of law, institutional independence, and constitutional supremacy. For this reason, Tun Dr Mahathir's remarks should be viewed as a warning that public confidence in the nation's institutions must be protected and preserved with great care.

9. History shows that a nation's true crisis does not begin when the economy slows or when governments change. A real crisis begins when citizens lose faith that the system will protect them fairly and impartially.

10. National stability cannot be built upon fear. It can only be built upon trust, justice, and confidence in public institutions. Whether one agrees with Tun Dr Mahathir or not, the question he raises strikes at the very heart of democracy itself: do Malaysians still have confidence that the law will protect them regardless of their status, influence, or political affiliation?

11. When people begin to fear the very institutions that are meant to protect them, what is at risk is not merely the government of the day, but the foundation of trust that binds a nation together.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

MELAYU MEMPUNYAI 128 KERUSI PARLIMEN, TETAPI MASIH GAGAL MENCAPAI KONSENSUS POLITIK

MELAYU MEMPUNYAI 128 KERUSI PARLIMEN, TETAPI MASIH GAGAL MENCAPAI KONSENSUS POLITIK
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

(English version at the bottom)

"Apabila sesuatu bangsa mempunyai terlalu banyak ketua tetapi tiada arah yang dipersetujui bersama, maka kekuatan angka akhirnya tidak lagi diterjemahkan menjadi kekuatan politik."

Malaysia mungkin satu-satunya negara di dunia di mana kaum majoriti mempunyai begitu banyak parti politik yang mendakwa memperjuangkan kepentingan bangsa mereka, namun pada masa yang sama gagal membentuk satu konsensus politik yang kukuh dan berkekalan.

Orang Melayu mewakili kira-kira 60 peratus daripada penduduk Malaysia. Secara teori, angka ini sepatutnya menjadikan orang Melayu kelompok politik paling dominan dan paling stabil dalam menentukan hala tuju negara.

Namun realitinya berlaku sebaliknya.

Baru-baru ini, sebuah lagi parti Melayu diumumkan penubuhannya, iaitu Parti Wawasan Negara. Dengan kemunculan parti baharu ini, jumlah parti politik Melayu di peringkat nasional yang berdaftar dengan ROS kini mencecah sekurang-kurangnya 15 parti, termasuk UMNO, PAS, Bersatu, Pejuang, Putra, Amanah, Berjasa, IMAN, IKATAN, PCM, PBM, Gagasan, Aspirasi, PKN dan GIMMA.

Jika definisi diperluaskan kepada parti-parti Melayu dan Bumiputera yang diasaskan, dipimpin atau berteraskan agenda Melayu-Muslim termasuk di Sabah dan Sarawak, jumlahnya boleh melebihi 30 platform politik yang berasingan.

Ini bermaksud orang Melayu dan Bumiputera mempunyai lebih banyak saluran politik berbanding mana-mana kelompok etnik lain di Malaysia. Namun, kepelbagaian tersebut tidak semestinya menghasilkan kekuatan politik yang lebih besar. 

Dalam banyak keadaan, ia menghasilkan perpecahan pengaruh, pertindihan agenda dan persaingan yang melemahkan kedudukan kolektif mereka sendiri.

Hakikatnya, lebih 30 platform politik Melayu dan Bumiputera ini bertanding secara berasingan dalam PRU16, kadar keluar mengundi Melayu mungkin tidak berubah dengan ketara. Yang berubah hanyalah bagaimana undi tersebut dipecahkan kepada begitu banyak saluran sehingga gagal diterjemahkan kepada kemenangan yang signifikan.

Daripada 222 kerusi Parlimen Malaysia, sekitar 128 kerusi di Semenanjung mempunyai lebih daripada 50 peratus pengundi Melayu berdaftar. 

Secara matematik politik, jumlah ini sudah melepasi ambang 112 kerusi yang diperlukan untuk membentuk Kerajaan Persekutuan. Ini bermakna masalah politik Melayu bukanlah kekurangan pengundi atau kekurangan kerusi. Orang Melayu sebenarnya mempunyai kekuatan demografi yang mencukupi untuk menentukan kerajaan.

Persoalan sebenar ialah mengapa kelebihan tersebut masih gagal diterjemahkan kepada satu kekuatan politik yang lebih tersusun dan stabil.

Ironinya, orang Melayu mungkin merupakan satu-satunya kaum majoriti di Malaysia yang mempunyai lebih daripada 128 kerusi majoriti pengundi Melayu untuk menentukan kerajaan, tetapi pada masa yang sama mempunyai lebih 15 parti nasional yang saling bersaing untuk merebut pengundi yang sama.

Masalah politik Melayu hari ini bukan kekurangan pengundi, bukan kekurangan kerusi dan bukan kekurangan parti. Masalah sebenar ialah kekurangan konsensus.

Jika terdapat sekurang-kurangnya 15 parti Melayu nasional yang aktif dan lebih 30 platform politik Melayu serta Bumiputera secara keseluruhan, maka sebahagian besar parti tersebut sebenarnya sedang bersaing untuk kumpulan pengundi yang hampir sama, memperjuangkan isu yang hampir sama dan menyasarkan kerusi yang hampir sama.

Keadaan ini menjadikan pertandingan sesama sendiri lebih sengit daripada usaha memperluaskan pengaruh politik Melayu secara keseluruhan.

Dalam sistem First-Past-The-Post, pihak yang paling mendapat manfaat daripada perpecahan lawan tidak semestinya parti yang paling kuat, tetapi parti yang mempunyai blok pengundi yang paling tersusun dan konsisten.

Dalam banyak kerusi campuran dan bandar, keadaan ini akhirnya boleh memberi kelebihan kepada DAP atau mana-mana parti yang mempunyai sokongan pengundi yang lebih terkonsolidasi.

Masalah Melayu Bukan Kekurangan Parti, Tetapi Terlalu Banyak Parti

Sejak merdeka, orang Melayu tidak pernah kekurangan parti politik. Apa yang berlaku ialah setiap kali muncul perbezaan pendapat, perebutan kuasa atau krisis kepimpinan, sebuah parti baharu akan muncul.

Daripada UMNO lahir PAS.

Daripada UMNO lahir Semangat 46.

Daripada UMNO juga lahir PKR yang pada peringkat awal dipimpin dan didokong oleh ramai tokoh Melayu.

Daripada PAS lahir Amanah.

Daripada UMNO lahir Bersatu.

Daripada Bersatu lahir Pejuang.

Daripada Bersatu lahir Wawasan.

Setiap perpecahan menghasilkan organisasi baharu.

Akhirnya jumlah parti semakin bertambah, tetapi kekuatan politik Melayu semakin berpecah.

Bangsa lain lazimnya menyelesaikan perbezaan pandangan di dalam organisasi yang sama. Sebahagian pemimpin Melayu pula cenderung menyelesaikan konflik melalui penubuhan parti baharu.

Politik Melayu Terlalu Dipengaruhi Personaliti

Salah satu kelemahan terbesar politik Melayu ialah pergantungan yang terlalu besar kepada tokoh.

Apabila tokoh berselisih, penyokong turut berpecah. Apabila tokoh meninggalkan parti, sebahagian ahli mengikut jejak yang sama.

Apabila tokoh bersara atau tidak lagi berpengaruh, parti yang dibina di sekeliling tokoh tersebut turut menjadi lemah.

Akibatnya, banyak parti gagal berkembang menjadi institusi yang lebih besar daripada individu yang menubuhkannya.

Sedangkan parti yang kukuh sepatutnya dipacu oleh idea, dasar dan visi jangka panjang, bukannya semata-mata bergantung kepada karisma seseorang pemimpin.

Dalam banyak keadaan, politik Melayu cenderung memilih tokoh yang paling popular berbanding tokoh yang paling berkaliber.

Populariti sering dianggap ukuran kepimpinan, sedangkan kepimpinan sebenar memerlukan keupayaan mentadbir, membina konsensus, menyelesaikan konflik dan merancang masa depan.

Akibatnya, parti menjadi terlalu bergantung kepada individu tertentu dan sukar berkembang menjadi institusi yang matang.

Orang Melayu Semakin Hilang Keyakinan Terhadap Kepimpinan Politik Melayu

Perpecahan yang berpanjangan menyebabkan sebahagian masyarakat Melayu mula hilang keyakinan terhadap keseluruhan ekosistem politik Melayu.

Mereka melihat pertelingkahan yang tidak berkesudahan.

Mereka melihat budaya cantas-mencantas.

Mereka melihat perebutan jawatan dan kedudukan.

Mereka melihat isu bangsa dan negara sering diketepikan apabila bertembung dengan kepentingan politik jangka pendek.

Akibatnya, semakin ramai rakyat mula bersikap sinikal terhadap semua parti Melayu tanpa mengira ideologi atau latar belakang.

PRU16 Memerlukan Konsensus Baharu

Menjelang PRU16, persoalan yang lebih besar bukan lagi parti mana yang paling kuat.

Persoalan sebenar ialah sama ada orang Melayu mampu mencapai sekurang-kurangnya satu konsensus minimum mengenai masa depan bangsa dan negara.

Konsensus itu tidak semestinya bermaksud semua parti bergabung menjadi satu parti.

Tetapi sekurang-kurangnya terdapat persetujuan mengenai beberapa perkara asas:

• Kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan

• Institusi Raja-Raja Melayu

• Bahasa Melayu sebagai bahasa utama negara

• Agenda pendidikan kebangsaan

• Pembangunan ekonomi Bumiputera

• Integriti dan tadbir urus yang baik

• Keadilan sosial untuk seluruh rakyat Malaysia

Jika perkara-perkara asas ini dapat dipersetujui, maka persaingan politik boleh diteruskan tanpa mengorbankan kepentingan jangka panjang bangsa dan negara.

Payung Besar Melayu Bukan Tentang Satu Parti

Ramai yang salah faham bahawa gagasan Payung Besar Melayu bermaksud mewujudkan satu parti tunggal Melayu.

Hakikatnya, apa yang diperlukan bukan semestinya penyatuan melalui parti politik. Kesedaran terhadap keperluan mencari titik persamaan inilah yang melahirkan pelbagai inisiatif seperti Rumah Bangsa, Ikatan Prihatin Rakyat - IPR, RESET dan pelbagai platform lain.

Apa yang diperlukan ialah satu platform bersama yang membolehkan semua orang melayu tanpa mengira parti, pertubuhan, golongan bergerak di atas prinsip-prinsip asas yang dipersetujui bersama.

Dalam dunia yang semakin mencabar, kekuatan sebenar bukan terletak pada jumlah parti yang dimiliki oleh sesuatu bangsa, atau jumlah NGO, atau jumlah professional dan lain-lain. Kekuatan sebenar terletak pada kemampuan bangsa tersebut mencari titik persamaan yang lebih besar daripada perbezaan mereka.

Jika orang Melayu yang merupakan kaum majoriti masih gagal mencapai konsensus minimum walaupun mempunyai puluhan parti yang mendakwa memperjuangkan kepentingan mereka, maka persoalannya bukan lagi tentang kekurangan pemimpin.

Persoalannya ialah sama ada pemimpin-pemimpin tersebut benar-benar bersedia meletakkan kepentingan bangsa dan negara mengatasi kepentingan parti, kedudukan dan ego politik masing-masing.

Kerana sejarah membuktikan bahawa sesuatu bangsa jarang menjadi lemah kerana kekurangan bilangan. Sebaliknya, bangsa menjadi lemah apabila terlalu berpecah sehingga tidak lagi mampu bertindak sebagai satu kekuatan politik yang mempunyai tujuan dan arah yang sama.

Hakikatnya, orang Melayu sudah mempunyai angka, pengundi, kerusi dan institusi yang diperlukan untuk membentuk kekuatan politik yang besar.

Apa yang masih belum dimiliki ialah kesediaan untuk meletakkan persamaan mengatasi perbezaan dan mencapai konsensus politik.

Selagi itu tidak berlaku, jumlah parti yang semakin bertambah tidak akan menambah kekuatan politik Melayu, sebaliknya hanya menambah lagi perpecahan yang sedia ada. Parti politik hanyalah kenderaan untuk bertanding dalam pilihan raya. Namun kekuatan sesuatu bangsa tidak diukur melalui jumlah kenderaan yang dimilikinya, tetapi melalui keupayaannya menentukan destinasi yang ingin dituju bersama.

Masa depan politik Melayu bukan ditentukan oleh berapa banyak parti yang dapat ditubuhkan, tetapi sejauh mana parti-parti yang wujud mampu mencapai kesepakatan mengenai perkara-perkara yang benar-benar penting untuk bangsa dan negara.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

14 Jun 2026

ENGLISH

THE PARADOX OF MALAY POLITICS: 128 PARLIAMENTARY SEATS, YET NO POLITICAL CONSENSUS

By Dr Armin Baniaz Pahamin

"When a community has too many leaders but no shared direction, its numerical strength can no longer be translated into political strength."

Malaysia may be one of the few countries in the world where the majority ethnic community is represented by such a large number of political parties, all claiming to champion the interests of the same community, yet still struggling to build a durable political consensus.

The Malays constitute approximately 60 percent of Malaysia's population. In theory, this demographic advantage should make them the country's most politically dominant and stable electoral bloc.

Yet the reality appears to be quite different.

The recent emergence of Parti Wawasan Negara adds another name to an already crowded landscape of Malay-based political parties. At the national level alone, there are now at least 15 registered Malay-oriented political parties, including UMNO, PAS, Bersatu, Pejuang, Putra, Amanah, Berjasa, IMAN, IKATAN, PCM, PBM, Gagasan, Aspirasi, PKN and GIMMA.

If the definition is expanded to include Malay and Bumiputera parties in Sabah and Sarawak that are led by, founded by, or primarily represent Malay-Muslim and Bumiputera interests, the number of separate political platforms exceeds thirty.

This means that Malays and Bumiputeras possess more political vehicles than any other ethnic group in Malaysia. However, greater numbers do not necessarily translate into greater political influence.

In many cases, they produce overlapping agendas, fragmented leadership and intense competition for the same pool of voters.

If more than thirty Malay and Bumiputera political platforms were to contest independently in GE16, Malay voter turnout would likely remain largely unchanged. What would change is the distribution of votes across multiple competing parties, reducing the ability of those votes to be translated into meaningful electoral victories.

Of Malaysia's 222 parliamentary constituencies, approximately 128 seats in Peninsular Malaysia have more than 50 percent registered Malay voters.

From a purely electoral perspective, this number exceeds the 112 seats required to form the Federal Government.

This suggests that the challenge facing Malay politics is not a shortage of voters or parliamentary constituencies. The Malay community already possesses sufficient demographic strength to influence the formation of government.

The real question is why this advantage has yet to be translated into a more cohesive and sustainable political force.

Ironically, Malays may be the only majority community in Malaysia that possesses more than 128 Malay-majority parliamentary constituencies while simultaneously being represented by more than fifteen national political parties competing for the same electorate.

The problem facing Malay politics today is not a shortage of voters, parliamentary seats or political parties.

The real problem is a shortage of consensus.

With at least fifteen active national Malay-based parties and more than thirty Malay and Bumiputera political platforms overall, most are competing for the same voter base, advocating similar issues and targeting many of the same constituencies.

As a result, intra-Malay political competition often becomes more intense than efforts to expand collective political influence.

Under Malaysia's First-Past-The-Post electoral system, the greatest beneficiary of a divided opposition is not necessarily the strongest party, but the party with the most organised and consolidated voting bloc.

In many mixed and urban constituencies, such fragmentation may ultimately benefit parties with more disciplined and concentrated support bases, including DAP and other well-organised political actors.

The Problem Is Not Too Few Parties, But Too Many

Since independence, Malays have never suffered from a shortage of political parties.

Instead, political disagreements, leadership disputes, and internal power struggles have frequently led to the formation of new parties.

PAS emerged from the early Islamic movement within UMNO.

Semangat 46 emerged from UMNO's internal crisis.

PKR was born from the Reformasi movement, which was initially driven largely by Malay political figures.

Amanah emerged from PAS.

Bersatu emerged from UMNO.

Pejuang emerged from Bersatu.

More recently, Parti Wawasan Negara emerged from political developments involving former Bersatu leaders.

Each political split has produced another organisation.

The result is a growing number of parties but an increasingly fragmented political landscape.

While many communities resolve differences within existing institutions, Malay politics has often responded to differences by creating new institutions.

Malay Politics Remains Highly Personality-Driven

One of the enduring weaknesses of Malay politics is its heavy dependence on personalities.

When leaders disagree, supporters often divide.

When leaders leave, followers frequently leave with them.

When influential figures retire, the organisations built around them often weaken.

As a result, many political parties struggle to evolve into institutions that are larger than the individuals who founded them.

Strong political institutions should be driven by ideas, policy frameworks and long-term visions rather than personal charisma alone.

Too often, popularity is mistaken for leadership.

Yet effective leadership requires the ability to govern, build consensus, resolve conflicts and shape long-term national direction.

Declining Confidence in Political Leadership

Years of political fragmentation have contributed to declining public confidence in Malay political leadership.

Many voters observe endless political infighting, factional manoeuvring, leadership struggles and short-term political calculations.

They increasingly perceive national and community interests being subordinated to organisational interests.

As a consequence, political cynicism continues to grow across ideological lines.

GE16 Requires A New Consensus

As Malaysia approaches GE16, the most important question is no longer which party is strongest.

The more important question is whether Malays can achieve a minimum political consensus regarding the future direction of the nation.

Such a consensus does not require the creation of a single political party.

Instead, it requires agreement on several foundational principles:

• The constitutional position of Islam

• The institution of the Malay Rulers

• The role of Bahasa Melayu as the national language

• National education priorities

• Bumiputera economic development

• Good governance and institutional integrity

• Social justice for all Malaysians

If these fundamentals can be agreed upon, political competition can continue without undermining long-term national interests.

The "Payung Besar Melayu" Is Not About One Political Party

Many misunderstand the concept of a "Payung Besar Melayu" or Malay Big Tent as a call for a single unified political party.

That is not the central idea.

The growing recognition of the need for common ground has already inspired initiatives such as Rumah Bangsa, Ikatan Prihatin Rakyat (IPR), RESET and other platforms seeking broader engagement across political divides.

What is required is not necessarily another political party, but a shared platform that enables Malays from different parties, organisations, professions and social backgrounds to rally around common principles.

In an increasingly complex world, the true strength of a community is not measured by the number of parties, NGOs or organisations it possesses.

It is measured by its ability to identify common ground that is greater than its differences.

If the Malay community, despite being the majority and possessing significant demographic and electoral advantages, continues to struggle to achieve even a minimum political consensus, then the issue is no longer a shortage of leaders.

The real question is whether political leaders are willing to place the interests of the nation and community above party interests, positions and personal ambitions.

History demonstrates that communities rarely decline because they lack numbers.

They decline when they become so fragmented that they can no longer act with a common purpose.

The reality is that Malays already possess the numbers, the voters, the parliamentary seats and the institutions required to build substantial political influence.

What remains missing is the willingness to place common interests above differences and to build political consensus.

Until that happens, the creation of more political parties will not strengthen Malay politics. It will merely add another layer to an already fragmented landscape.

Political parties are simply vehicles for contesting elections. The strength of a community is not measured by the number of vehicles it owns, but by its ability to agree on a common destination.

Ultimately, the future of Malay politics will not be determined by how many political parties are created, but by how effectively existing political actors can reach consensus on matters that truly matter for the nation and its future.

~ Dr Armin Baniaz Pahamin

14 June 2026