ISU PULAU KECIL, DULU TUDUH TUN DR MAHATHIR PENGKHIANAT. ISU RIBUAN HEKTAR, RAKYAT MAHU PENJELASAN PENUH

“Pulau kecil dulu cukup untuk PM label Tun Dr Mahathir pengkhianat. Hari ini angka 5,207 hektar muncul di sempadan negara. Rakyat cuma mahu tahu apa sebenarnya berlaku.”

1. Rakyat Malaysia berhak mendapat penjelasan penuh dan telus berhubung laporan bahawa sehingga 5,207 hektar kawasan di sempadan Sabah–Kalimantan terlibat dalam proses pemuktamadan sempadan antara Malaysia dan Indonesia.

2. Kerajaan Madani telah membentangkan peta serta memberikan penjelasan di Parlimen bahawa kawasan tersebut merupakan kawasan OBP (Outstanding Boundary Problem) yang belum pernah dimuktamadkan sebagai wilayah mana-mana negara, dan bahawa penentuan sempadan dibuat berasaskan perjanjian lama.

3. Penjelasan teknikal ini perlu diambil maklum.

4. Namun, dalam isu kedaulatan negara, penjelasan teknikal sahaja tidak mencukupi untuk menutup persoalan awam.

5. Persoalan utama rakyat bukan sekadar soal istilah delimitasi atau jajaran sempadan, tetapi soal implikasi sebenar terhadap wilayah negara, sejarah kawalan kawasan, serta kesan praktikal kepada kepentingan Malaysia.

6. Perdana Menteri sendiri pernah menuduh seorang negarawan yang dihormati dunia, Tun Dr Mahathir Mohamad, sebagai pengkhianat berhubung isu Pulau Batu Putih.

7. Hakikatnya, dalam kes Pulau Batu Putih dahulu, keputusan Mahkamah Keadilan Antarabangsa juga banyak bergantung kepada dokumen sejarah dan tafsiran pentadbiran yang kompleks. 

8. Namun isu tersebut tetap menjadi pertikaian besar negara kerana ia menyentuh prinsip kedaulatan.

9. Begitu juga dalam isu ini.

10. Walaupun kerajaan menyatakan kawasan tersebut tidak pernah disahkan sebagai milik Malaysia, rakyat tetap berhak mengetahui dengan jelas:

i. Adakah kawasan ±5986 hektar itu sebelum ini pernah berada di bawah kawalan pentadbiran Malaysia secara de facto, walaupun belum dimuktamadkan secara undang-undang? Ini kritikal kerana sovereignty vs control tak sama dan kebanyakan konflik sempadan dunia bermula dari sini.

ii. Adakah mana-mana komuniti Malaysia, ladang, operasi keselamatan, atau penggunaan tanah Malaysia pernah wujud dalam kawasan tersebut sebelum pemuktamadan? kalau ya, implikasinya besar!

iii. Apakah koordinat penuh bagi setiap titik pilar baru yang dipersetujui dalam jajaran B2700–B3100? ini standard dalam semua boundary treaties dunia.

iv. Adakah jajaran baru ini sepenuhnya selari dengan tafsiran literal Perjanjian 1915, atau melibatkan kompromi teknikal hasil survei moden? ini soalan pakar sebenar.

v. Kenapa jajaran lama 1977/78 yang melibatkan 96 pilar dibatalkan; adakah ia didapati tersasar dari tafsiran treaty asal? ini penting kerana pilar sempadan biasanya dianggap bukti fizikal kuat.

vi. Adakah terdapat segmen lain di sempadan Malaysia–Indonesia yang masih berstatus OBP dan berpotensi menghasilkan pelarasan kawasan pada masa hadapan?

vii. Bolehkah kerajaan mengesahkan secara rasmi bahawa tiada wilayah yang pernah diiktiraf sebagai milik Malaysia sebelum ini telah dipindahkan kepada negara lain dalam pemuktamadan ini?

11. Dalam isu kedaulatan, persepsi kelemahan boleh menjadi sama berbahayanya dengan kelemahan sebenar.

12. Soalan rakyat bukan fitnah. Soalan rakyat adalah tanggungjawab patriotik dalam negara demokrasi matang.

13. Malaysia adalah negara berdaulat yang mesti berunding berasaskan fakta, undang-undang antarabangsa, dan kepentingan rakyat di kawasan sempadan khususnya di Sabah.

14. Selagi penjelasan ini tidak dihuraikan secara jelas, mudah difahami dan menyeluruh kepada rakyat, isu ini akan terus menimbulkan persoalan tentang bagaimana negara mengurus dan mempertahankan sempadannya.

15. Kedaulatan bukan isu teknikal. Kedaulatan adalah maruah negara. Dan maruah negara mesti dijelaskan dengan kebenaran yang lengkap.

16. Jika benar sehingga 5,207 hektar tanah Malaysia dilepaskan tanpa penjelasan telus kepada rakyat, itu bukan sekadar kegagalan pentadbiran. Itu pengkhianatan terhadap kedaulatan negara.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

TUBUH RCI SIASAT KETUA PESURUHJAYA SPRM

1. Pendedahan terbaharu oleh Bloomberg yang mengaitkan dakwaan salah guna kuasa penguatkuasaan, amalan ugutan dalam kes-kes korporat, serta persoalan konflik kepentingan yang didakwa menjalar sehingga ke peringkat tertinggi Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM), bukan isu remeh dan bukan isu yang boleh dipadamkan dengan kenyataan defensif atau pujian politik. 

2. Ia menyentuh secara langsung asas keyakinan awam terhadap institusi yang sepatutnya menjadi benteng utama dalam memerangi rasuah dan penyalahgunaan kuasa.

3. Dalam konteks ini, kenyataan Perdana Menteri yang memilih untuk tidak mengambil tindakan, malah mempertahankan dan memuji Tan Sri Azam Baki, menimbulkan kebimbangan serius terhadap komitmen kerajaan kepada prinsip akauntabiliti institusi.

4. Dalam keadaan keyakinan rakyat semakin terhakis, tiada langkah konkrit diumumkan untuk mengaktifkan mekanisme semak dan imbang atau menubuhkan siasatan bebas yang benar-benar diyakini.

5. Rakyat berhak bertanya: mengapa cepat mempertahankan, tetapi lambat menyiasat?

6. Apabila persoalan integriti melibatkan ketua institusi penguatkuasaan tertinggi tidak dirujuk kepada semakan bebas, mesej yang sampai kepada rakyat dan komuniti pelabur ialah wujudnya persepsi perlindungan kuasa, bukan ketegasan tadbir urus.

7. Kritikan ini bukan serangan peribadi. Ia adalah tuntutan prinsip bahawa integriti institusi tidak boleh disandarkan kepada keyakinan politik semata-mata, tetapi mesti ditegakkan melalui proses yang telus, bebas dan berwibawa.

8. Lebih membimbangkan ialah hakikat bahawa isu yang membabitkan Tan Sri Azam Baki bukan muncul sekali, tetapi berulang dalam bentuk yang menimbulkan pola persoalan awam.

9. Kontroversi mula memuncak pada tahun 2021 apabila laporan kewartawanan tempatan membangkitkan isu pemilikan saham bernilai tinggi dalam syarikat tersenarai, yang mencetuskan persoalan tentang pematuhan kepada peraturan pemilikan saham bagi pegawai awam kanan.

10. Polemik itu berlanjutan hingga 2022 dengan penjelasan berkaitan akaun dagangan saham, diiringi bantahan masyarakat sivil serta perdebatan nasional mengenai standard etika seorang Ketua Pesuruhjaya SPRM.

11. Walaupun episod tersebut dianggap selesai dari sudut pentadbiran, ia tidak pernah diselesaikan melalui mekanisme semakan bebas yang menyeluruh, menyebabkan persepsi konflik kepentingan kekal berlarutan.

12. Bloomberg turut memperincikan bahawa Tan Sri Azam Baki kekal memegang jawatan merentasi beberapa pentadbiran Perdana Menteri serta menerima lanjutan perkhidmatan beberapa kali, sekali gus menambah dimensi persepsi bahawa kedudukan tersebut semakin kebal daripada akauntabiliti.

13. Kemuncaknya pada Februari 2026, laporan media antarabangsa itu membangkitkan satu lagi isu berkaitan pemilikan 17.7 juta saham dalam Velocity Capital Partners pada suatu ketika, dengan nilai anggaran yang sekali lagi mencetuskan perdebatan tentang pematuhan kepada garis panduan penjawat awam dan keperluan pengisytiharan harta secara telus. 

14. SPRM menegaskan bahawa pengisytiharan dibuat melalui saluran rasmi. Namun persoalan integriti tidak hanya berkisar pada pematuhan teknikal, tetapi juga pada persepsi konflik kepentingan yang melekat pada jawatan tersebut.

15. Pada masa yang sama, laporan penyiasatan tersebut mengemukakan dakwaan lebih luas mengenai kemungkinan penyalahgunaan proses siasatan dalam pertikaian korporat. Laporan itu mendakwa dan memberi gambaran bahawa kuasa penyiasatan, tangkapan, reman dan tekanan pendakwaan dimanipulasi dalam pertikaian korporat melibatkan pihak tertentu. 

16. Jika dakwaan ini benar, ia amat serius dan menggugat asas kedaulatan undang-undang. Jika tidak benar, ia tetap menuntut penjelasan bebas untuk memulihkan reputasi institusi.

17. Di sinilah persoalan asas timbul: siapakah yang mengawasi pengawas?

18. Negara tidak boleh bergantung semata-mata kepada penafian dalaman atau penjelasan pentadbiran apabila kredibiliti institusi penguatkuasaan dipersoalkan di peringkat nasional dan antarabangsa.

19. Malaysia memerlukan satu mekanisme yang benar-benar bebas, menyeluruh dan mempunyai autoriti undang-undang serta moral untuk menentukan fakta secara objektif.

20. Oleh itu, sebuah Suruhanjaya Siasatan Diraja (RCI) wajar ditubuhkan dengan terma rujukan yang luas bagi meneliti secara forensik isu pemilikan saham, pematuhan peraturan penjawat awam, proses pengisytiharan harta, kemungkinan konflik kepentingan, serta dakwaan salah guna kuasa penguatkuasaan yang dibangkitkan.

21. Dalam keadaan dakwaan melibatkan individu berprofil tinggi dan kepimpinan tertinggi institusi, mekanisme seperti Jawatankuasa Pilihan (Select Committee) Parlimen tidak lagi memadai. 

22. Select Committee bersifat akauntabiliti politik dan bergantung kepada dinamika majoriti Parlimen, tanpa kuasa kuasi-kehakiman untuk mengambil keterangan di bawah sumpah secara menyeluruh.

23. Sebaliknya, RCI mempunyai asas perundangan yang lebih kukuh, kuasa memanggil saksi secara paksa, mengambil keterangan bersumpah serta meneliti dokumen secara forensik. 

24. Hanya mekanisme yang mempunyai kebebasan struktur dan autoriti undang-undang seperti ini mampu memulihkan keyakinan rakyat dan komuniti antarabangsa.

25. Penubuhan RCI bukan bermaksud menghukum terlebih dahulu. Ia adalah jalan untuk memulihkan maruah SPRM dan keyakinan rakyat. Jika tiada salah laku, RCI akan membersihkan nama semua pihak secara tuntas. Jika terdapat pelanggaran, tindakan sewajarnya boleh diambil berasaskan fakta.

26. RCI juga memberi ruang yang adil kepada Tan Sri Azam Baki sendiri untuk membersihkan namanya melalui proses yang bebas dan berautoriti, sekaligus mengakhiri polemik yang berpanjangan.

27. Bagi menjamin kredibiliti siasatan dan mengelakkan sebarang persepsi pengaruh terhadap proses penguatkuasaan, Tan Sri Azam Baki wajar direhatkan sementara daripada tugas sepanjang tempoh siasatan dijalankan. Langkah ini bukan penghukuman awal, tetapi amalan tadbir urus yang baik dalam mana-mana institusi yang berdepan dakwaan serius terhadap kepimpinan tertinggi.

28. Inilah satu-satunya jalan untuk menamatkan kitaran kontroversi berulang yang melemahkan keyakinan rakyat serta menjejaskan reputasi Malaysia sebagai negara yang menjunjung kedaulatan undang-undang.

29. RCI perlu ditubuhkan segera, bukan untuk memenuhi sentimen politik, tetapi untuk memastikan integriti institusi terpelihara dan kepercayaan awam dipulihkan.

Salam Hormat,
Dr Armin Baniaz Pahamin 

NGA KOR MING SALAH TAFSIR LAPORAN ATHI NAHAPPAN DEMI AGENDA POLITIK

1. Kenyataan Menteri Perumahan dan Kerajaan Tempatan, Nga Kor Ming, bahawa Laporan Suruhanjaya Diraja Athi Nahappan hanya mengesyorkan penangguhan sementara pilihan raya Pihak Berkuasa Tempatan (PBT) akibat Konfrontasi Indonesia–Malaysia merupakan satu tafsiran sejarah yang tidak tepat dan bersifat reduktif. 

2. Tafsiran sedemikian memberikan gambaran seolah-olah negara telah gagal memahami laporan berkenaan selama lebih lima dekad, sedangkan hakikatnya keputusan menghentikan pilihan raya PBT adalah keputusan struktur negara yang dibuat selepas penilaian menyeluruh terhadap implikasi perlembagaan, sosial dan tadbir urus dalam konteks masyarakat majmuk Malaysia. 

3. Laporan Athi Nahappan bukan sekadar dokumen keselamatan sementara, tetapi sebuah penilaian serius mengenai risiko politisasi pentadbiran tempatan, ketidakseimbangan demografi bandar, ketegangan kaum serta kelemahan kapasiti institusi — faktor-faktor yang kekal relevan sehingga ke hari ini.

4. Walaupun laporan tersebut mengakui bahawa pilihan raya kerajaan tempatan adalah diingini secara prinsip dalam keadaan ideal, sokongan itu bersifat bersyarat dan disertai dengan amaran yang jelas mengenai risiko politisasi pentadbiran, ketegangan kaum di kawasan bandar, ketidakseimbangan demografi pengundi, serta kelemahan kapasiti institusi dan kewangan pihak berkuasa tempatan. 

5. Sokongan Suruhanjaya terhadap pilihan raya PBT bersifat bersyarat dan disertai amaran yang jelas, bukan mandat mutlak untuk pelaksanaan semula. 

6. Hakikat bahawa pilihan raya PBT tidak dikembalikan selepas tamat Konfrontasi pada 1966, malah dimuktamadkan melalui sistem pelantikan dalam Akta Kerajaan Tempatan 1976, membuktikan bahawa keputusan negara adalah keputusan struktur berasaskan kepentingan perlembagaan dan kestabilan nasional, bukannya kecuaian sejarah seperti yang cuba ditonjolkan.

7. Dalam masa yang sama, hujah perbandingan dengan bandar-bandar seperti Bangkok, Jakarta, London atau New York yang sering dibangkitkan adalah bersifat retorik populis dan tidak relevan secara perlembagaan. 

8. Ini kerana Malaysia bukan negara unitari seperti Thailand atau Indonesia, mempunyai kontrak sosial tersendiri serta peruntukan afirmatif seperti Perkara 153, dan dibentuk oleh sejarah konflik kaum yang memerlukan pendekatan tadbir urus yang berbeza.

9. Menggunakan contoh bandar asing untuk mewajarkan perubahan struktur kuasa tempatan di Malaysia jelas mengabaikan realiti perlembagaan negara sendiri. 

10. Begitu juga, melabelkan cadangan ini sebagai “kajian kebolehlaksanaan akademik” melalui penglibatan UIAM tidak mengubah hakikat bahawa pilihan raya PBT dan pemilihan Datuk Bandar merupakan agenda ideologi lama Democratic Action Party (DAP) yang telah lama dimasukkan ke dalam perlembagaan dan manifesto parti, kemudiannya diserap ke dalam manifesto gabungan, dan kini cuba dilaksanakan melalui kuasa eksekutif.

11. Dalam konteks ini, kajian akademik tidak boleh dijadikan alat untuk menghalalkan projek politik yang membawa implikasi besar terhadap struktur kuasa negara dan kedudukan Melayu bandar, apatah lagi apabila sejarah dan laporan Suruhanjaya Diraja sendiri ditafsir secara selektif demi memenuhi kepentingan manifesto politik tertentu.

12. Untuk mengembalikan pilihan raya Datuk Bandar dan kerajaan tempatan pada hari ini hakikatnya adalah bertentangan secara langsung dengan semangat dan amaran jelas yang terkandung dalam Laporan Suruhanjaya Diraja Athi Nahappan. 

13. Laporan tersebut bukan sekadar membincangkan aspek pentadbiran, tetapi secara tegas memberi peringatan bahawa pilihan raya di peringkat kerajaan tempatan, khususnya dalam konteks bandar yang berdemografi tidak seimbang, berpotensi mencetuskan polarisasi kaum, mempolitikkan pentadbiran akar umbi, dan melemahkan usaha pembinaan negara dalam masyarakat majmuk. 

14. Menghidupkan semula pilihan raya Datuk Bandar dan PBT tanpa mengambil kira amaran ini bukan sahaja menyalahi rasional asal laporan tersebut, malah merupakan satu langkah yang mengabaikan pengajaran sejarah dan realiti perlembagaan Malaysia, seolah-olah risiko perkauman yang dikenal pasti secara rasmi oleh sebuah Suruhanjaya Diraja kini dianggap tidak lagi relevan, sedangkan tanda-tanda polarisasi sosial dan politik bandar hari ini jauh lebih ketara berbanding ketika laporan itu disediakan.

15. Sebagai jalan ke hadapan yang lebih konstruktif, Kerajaan MADANI wajar mengalihkan fokus daripada usaha menghidupkan pilihan raya Datuk Bandar atau kerajaan tempatan kepada pengukuhan mekanisme pelantikan yang profesional, telus dan berasaskan merit. 

16. Daripada mempolitikan pentadbiran bandar melalui mandat pilihan raya, lebih wajar diwujudkan garis panduan kelayakan yang jelas dan ketat bagi pelantikan Datuk Bandar, merangkumi kelayakan akademik dan profesional, pengalaman pengurusan berskala besar, rekod integriti serta kefahaman mendalam terhadap kerangka perlembagaan dan sensitiviti masyarakat majmuk. 

17. Pelantikan sedemikian hendaklah disertai dengan kontrak prestasi yang terukur, penilaian berkala oleh jawatankuasa bebas, serta mekanisme akauntabiliti yang telus kepada Parlimen dan pihak berkuasa berkaitan. 

18. Pendekatan ini bukan sahaja lebih selari dengan sifat teknokratik jawatan Datuk Bandar, malah mampu memperkukuh tadbir urus bandar tanpa menjejaskan kestabilan perlembagaan, mengelakkan politisasi yang tidak perlu, dan memastikan kepentingan semua komuniti, khususnya orang Melayu bandar, terus dilindungi. 

19. Inilah reformasi sebenar yang lebih praktikal, bertanggungjawab dan sesuai dengan realiti negara, berbanding memperkenalkan eksperimen politik yang berisiko tinggi terhadap struktur kuasa dan keharmonian sosial.

Salam hormat,
Dr Armin Baniaz Pahamin 

MENGAPA ANWAR IBRAHIM WAJAR DIHADAPKAN KE TRIBUNAL GANGGUAN SEKSUAL

1. Hampir tujuh tahun telah berlalu sejak Muhammed Yusoff Rawther tampil dengan keberanian yang jarang disaksikan dalam sejarah politik negara apabila beliau membuat laporan polis pada 7 Disember 2019 mendakwa dirinya menjadi mangsa gangguan seksual oleh seorang tokoh politik yang kini merupakan Perdana Menteri Malaysia.

2. Keberanian ini bukan sahaja menyentuh maruah peribadi seorang individu, tetapi juga menguji komitmen negara terhadap prinsip keadilan dan kesaksamaan di sisi undang-undang.

3. Sehingga hari ini, saman sivil yang difailkan oleh Yusoff pada 14 Julai 2021 masih belum didengar secara substantif. Kelewatan ini bukan berpunca daripada kelemahan kes, tetapi akibat pelbagai taktik melengah yang digunakan oleh pihak pembela.

4. Sejak awal, proses perbicaraan dibebani dengan permohonan prosedur yang berulang-ulang dan tidak menyentuh merit sebenar dakwaan gangguan seksual tersebut.

5. Antara langkah yang diambil termasuk permohonan merujuk isu undang-undang ke Mahkamah Persekutuan, usaha menyingkirkan saman atas alasan teknikal semata-mata, keengganan mendedahkan dokumen penting seperti laporan poligraf yang berpotensi menyokong kes Yusoff, serta langkah luar biasa memohon perlindungan atau imuniti daripada tindakan saman sivil.

6. Terkini, perbicaraan sekali lagi dilengahkan dengan alasan pertukaran peguam, yang secara praktikal memberi ruang tambahan untuk menangguhkan keadilan.

7. Dengan corak taktik melengahkan yang berterusan, saman sivil yang dikemukakan oleh Muhammed Yusoff Rawther berkemungkinan besar akan terus dilengahkan.

8. Dalam keadaan ini, adalah tidak munasabah untuk mengharapkan keadilan hanya melalui satu saluran yang terus dilengah-lengahkan. 

9. Oleh itu, Yusoff wajar mengambil tindakan dua serampang dengan meneruskan saman sivil di Mahkamah Tinggi dan pada masa yang sama memfailkan aduan ke Tribunal Gangguan Seksual.

10. Langkah ini berasas dan sah kerana Tribunal Gangguan Seksual diwujudkan untuk menyediakan akses keadilan yang lebih pantas, lebih sensitif kepada mangsa, dan tidak terperangkap sepenuhnya dalam permainan prosedur yang sering dimanipulasi oleh pihak berkedudukan.

11. Tribunal juga membolehkan penilaian terhadap salah laku dari sudut etika, moral dan kelakuan, walaupun proses sivil masih tertangguh. 

12. Tindakan selari ini tidak bertujuan menggantikan mahkamah, tetapi memastikan kebenaran tidak terus dikuburkan oleh kelewatan sistemik.

13. Rakyat Malaysia berhak melihat seorang Perdana Menteri berdepan dakwaan serius secara terbuka, telus dan bertanggungjawab, tanpa berlindung di sebalik jawatan, prosedur atau alasan teknikal.

14. Penantian rakyat terhadap keputusan kehakiman dalam kes ini bukan bersifat politik semata-mata, tetapi berakar daripada persoalan asas tentang kelayakan moral, integriti peribadi dan etika kepimpinan tertinggi negara.

15. Dengan meneruskan tindakan di mahkamah sivil dan tribunal secara serentak, Yusoff dapat memastikan bahawa isu ini tidak lagi boleh ditenggelamkan melalui taktik prosedur. 

16. Walaupun perbicaraan sivil terus dilengahkan, tribunal mampu membina rekod yang jelas tentang penilaian etika dan kelakuan seorang pemimpin negara.

17. Kita tidak boleh membenarkan salah guna kuasa dinormalisasikan sebagai sebahagian daripada budaya pemerintahan. 

18. Keberanian seperti yang ditunjukkan oleh Yusoff Rawther tidak wajar dipadamkan, sebaliknya mesti dipertahankan. Jika kita gagal mempertahankan keberanian ini hari ini, maka tiada siapa yang akan berani bercakap benar pada masa hadapan.

19. Perjuangan ini mesti diteruskan dengan berprinsip, berani dan berlandaskan kebenaran. Demi keadilan. Demi integriti negara. Demi agama, bangsa dan tanah air.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

KERAJAAN YANG LAHIR DARI DEMONSTRASI JALANAN KINI MENINDAS PERHIMPUNAN AMAN

1. Saya kesal dan mengecam sekeras-kerasnya tindakan Kerajaan Madani dan Polis Diraja Malaysia (PDRM) yang menahan seramai 20 peserta Perhimpunan Anti Rumah Anutan Haram (GARAH), sedangkan perhimpunan tersebut pada hakikatnya bersifat aman dan tanpa senjata. 

2. Tindakan penahanan ini tidak boleh dipertahankan dari sudut perlembagaan dan mencerminkan satu salah guna kuasa penguatkuasaan yang serius dalam sebuah negara yang mendakwa menjunjung prinsip kedaulatan undang-undang.

3. Rakaman video yang tular dan dimuat naik di media sosial menunjukkan dengan jelas bahawa tiada seorang pun anggota polis memberikan penjelasan kepada individu yang ditahan mengenai asas undang-undang tangkapan, termasuk di bawah peruntukan seksyen mana tangkapan dibuat serta sebab-sebab konkrit penahanan tersebut, walaupun soalan berkenaan dikemukakan berulang kali.

4. Keadaan ini menimbulkan persoalan serius tentang pematuhan terhadap prosedur tangkapan yang diwajibkan oleh undang-undang.

5. Lebih membimbangkan, dalam salah satu rakaman tersebut, jelas kedengaran seorang peguam bertanya secara sopan mengenai sebab dan asas undang-undang tangkapannya, namun pertanyaan itu dibalas dengan ugutan kekerasan, termasuk ancaman untuk ditumbuk oleh seorang pegawai polis.

6. Jika benar insiden ini berlaku seperti yang dirakam, ia bukan sahaja mencerminkan pelanggaran serius terhadap etika dan tatacara polis, malah menimbulkan persoalan berat mengenai penyalahgunaan kuasa serta kegagalan menghormati hak individu yang dilindungi undang-undang, khususnya hak untuk dimaklumkan sebab tangkapan dan dilayan secara berperikemanusiaan.

7. Perkara 10(1)(b) Perlembagaan Persekutuan dengan jelas menjamin hak rakyat untuk berhimpun secara aman dan tanpa senjata. 

8. Hak ini bukan suatu keistimewaan yang boleh ditarik balik sesuka hati oleh pihak berkuasa, tetapi merupakan hak asasi yang dilindungi secara langsung oleh Perlembagaan.

9. Perkara 10(2)(b) membenarkan sekatan demi keselamatan dan ketenteraman awam, sekatan tersebut mestilah munasabah, berkadar dan tidak bersifat menghukum.

10. Mahkamah Persekutuan pula telah membuat pendirian yang jelas bahawa penalti jenayah kerana kegagalan memberi notis di bawah Seksyen 9(5) Akta Perhimpunan Aman 2012 adalah tidak berperlembagaan.

11. Implikasinya amat jelas: perhimpunan aman tidak boleh dijadikan asas automatik untuk penahanan, dan hak berhimpun tidak boleh dikriminalkan melalui mekanisme pentadbiran.

12. Oleh itu, tindakan menahan peserta yang berhimpun secara aman tanpa sebarang unsur ganggu-gugat, keganasan, rusuhan atau ancaman nyata terhadap keselamatan awam adalah bertentangan dengan semangat dan maksud penghakiman Mahkamah Persekutuan tersebut.

13. Pihak yang secara nyata berpotensi mengganggu ketenteraman dan keselamatan negara ialah mereka yang menceroboh tanah milik orang lain, membina atau menduduki premis secara tidak sah serta enggan mematuhi perintah undang-undang untuk berpindah.

14. Perbuatan pencerobohan dan keingkaran terhadap undang-undang inilah yang sebenarnya mencabar kedaulatan undang-undang dan berpotensi mencetuskan konflik sosial.

15. Namun apa yang berlaku adalah sebaliknya: individu yang berhimpun secara aman untuk menuntut penguatkuasaan undang-undang pula yang ditahan, manakala pelanggaran undang-undang yang menjadi punca isu terus dibiarkan tanpa tindakan tegas yang setimpal.

16. Sekalipun pihak polis mempunyai kuasa untuk mengawal, menyelia atau mengenakan sekatan tertentu ke atas sesuatu perhimpunan, penahanan fizikal individu merupakan langkah paling ekstrem dalam spektrum penguatkuasaan dan hanya boleh dibenarkan apabila wujud ancaman nyata terhadap keselamatan awam atau apabila berlaku keganasan, rusuhan atau kesalahan jenayah yang jelas.

17. Dalam kes ini, tiada sebarang bukti awam menunjukkan peserta perhimpunan terlibat dalam keganasan atau gangguan ketenteraman awam.

18. Justeru, penahanan tersebut gagal memenuhi ujian kewajaran, perkadaran dan keperluan mendesak yang diwajibkan oleh undang-undang perlembagaan dan undang-undang pentadbiran.

19. Tindakan menahan 20 peserta perhimpunan aman ini mewujudkan satu preseden yang amat berbahaya, seolah-olah hak perlembagaan hanya terpakai secara terpilih dan kuasa penguatkuasaan digunakan terhadap mereka yang mematuhi undang-undang, bukan terhadap pihak yang melanggarnya.

20. Lebih ironi, kepimpinan tertinggi Kerajaan Madani hari ini terbentuk daripada tokoh-tokoh yang pernah muncul sebagai pendemonstrasi jalanan, termasuk Perdana Menteri Datuk Seri Anwar Ibrahim dan Datuk Seri Mohamad Sabu, yang suatu ketika dahulu berada di barisan hadapan perhimpunan awam yang turut ditentang atas alasan keselamatan dan ketenteraman awam. 

21. Menteri-menteri lain seperti Anthony Loke, Gobind Singh Deo, Hannah Yeoh, Khalid Samad, Fahmis Fadzil Dr. Dzulkefly Ahmad dan ramai lagi juga pernah secara terbuka mempertahankan hak berhimpun sebagai hak perlembagaan yang mesti dihormati, walaupun perhimpunan tersebut tidak mendapat kebenaran pihak berkuasa ketika itu. 

22. Prinsip yang mereka perjuangkan ialah kebebasan bersuara dan berhimpun tidak boleh ditentukan oleh selera politik pemerintah semasa.

23. Namun hari ini, amat mendukacitakan apabila pemimpin-pemimpin yang membentuk kerajaan hasil perjuangan jalanan tersebut kelihatan mengamalkan pendekatan penguatkuasaan yang lebih keras dan menindas terhadap perhimpunan aman, seolah-olah melupakan prinsip asas yang pernah mereka pertahankan. 

24. Perubahan sikap ini bukan sahaja mencerminkan pimpinan mereka yang tidak konsistan dalam prinsip, malah menimbulkan persoalan serius tentang komitmen sebenar Kerajaan Madani terhadap nilai reformasi, hak perlembagaan dan keadilan yang suatu ketika dahulu menjadi teras perjuangan mereka.

Shame on you.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin