Mengapa Pilihan Raya PBT Amat Berbahaya dan Perlu Ditolak

1. Cadangan untuk mengadakan pilihan raya Pihak Berkuasa Tempatan (PBT) atau pemilihan Datuk Bandar, walaupun dibungkus dengan bahasa reformasi dan demokrasi, hakikatnya merupakan manifestasi paling jelas terhadap kebimbangan yang dizahirkan oleh Tun Dr. Mahathir Mohamad bahawa orang Melayu berisiko kehilangan negara. 

2. Isu ini tidak wajar dilihat secara sempit sebagai soal kaedah memilih pemimpin tempatan. Sebaliknya, ia perlu dianalisis sebagai peralihan struktur kuasa dalam sistem kenegaraan Malaysia, yang membawa implikasi besar terhadap keseimbangan perlembagaan, kedudukan sosioekonomi Melayu, dan hubungan antara Persekutuan, negeri serta kerajaan tempatan.

3. Walaupun Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan tidak menyebut kerajaan tempatan secara eksplisit, hakikatnya hampir keseluruhan dasar bandar mempunyai implikasi langsung terhadap pelaksanaan peruntukan tersebut. 

4. Dasar perumahan mampu milik, pengeluaran lesen perniagaan kecil, pengurusan tanah, penjaja, serta pembangunan komuniti bandar merupakan instrumen utama mobiliti sosioekonomi Melayu bandar. 

5. Di sinilah Perkara 153 berfungsi secara praktikal, bukan sekadar normatif.Apabila kepimpinan bandar memperoleh mandat melalui pilihan raya, tekanan politik untuk menghapus atau mengecilkan dasar afirmatif akan meningkat, lazimnya atas nama “kesamarataan”, “neutraliti kaum” dan “kecekapan pasaran”. 

6. Dalam konteks ini, Perkara 153 tidak dimansuhkan secara undang-undang, tetapi dikosongkan fungsinya melalui amalan pentadbiran. 

7. Inilah bentuk penghakisan yang paling berbahaya kerana ia berlaku secara senyap, berlapik, dan sukar dicabar melalui mekanisme perlembagaan sedia ada.

8. Lebih penting, cadangan ini bukanlah idea baharu yang lahir secara neutral atau teknokratik. 

9. Ia merupakan misi ideologi jangka panjang parti Democratic Action Party (DAP) yang telah sekian lama diperjuangkan, kemudiannya dimasukkan sebagai sebahagian daripada manifesto Pakatan Harapan, dan seterusnya dibawa ke peringkat pelaksanaan dasar melalui kedudukan eksekutif kerajaan.

10. Agenda ini pernah dipromosikan secara terbuka oleh Menteri Kementerian Perumahan dan Kerajaan Tempatan, Nga Kor Ming, dan kini diteruskan di bawah Kementerian Wilayah Persekutuan oleh Hannah Yeoh melalui pendekatan yang dilabel sebagai “kajian kebolehlaksanaan”.

11. Hakikat ini perlu ditegaskan kerana ia membuktikan bahawa cadangan pilihan raya PBT dan Datuk Bandar bukanlah reformasi pentadbiran yang bebas nilai, tetapi merupakan kesinambungan agenda politik yang konsisten dan berideologi, yang berhasrat mengubah struktur kuasa tempatan melalui mandat pilihan raya. 

12. Apabila sesuatu cadangan dasar lahir daripada manifesto parti dan diterjemahkan melalui kuasa menteri, ia tidak lagi boleh dianggap sebagai eksperimen akademik atau inisiatif pentadbiran semata-mata. 

13. Ia adalah projek politik yang membawa implikasi perlembagaan, demografi dan keseimbangan kuasa negara.

14. Dalam sistem Perlembagaan Persekutuan, kerajaan tempatan bukan entiti politik berdaulat. Ia merupakan instrumen pentadbiran yang berfungsi di bawah kuasa kerajaan negeri atau Persekutuan. 

14. Kerajaan tempatan tidak memiliki mandat politik tersendiri, tidak dipilih oleh rakyat, dan tidak direka untuk menjadi medan persaingan kuasa. 

15. Pengenalan pilihan raya PBT atau pemilihan Datuk Bandar secara langsung akan mengubah sifat asas ini.

16. Mandat pilihan raya memberikan legitimasi politik, bukan sekadar legitimasi pentadbiran. 

17. Apabila legitimasi politik ini diwujudkan di peringkat bandar, ia secara langsung mencabar keseimbangan hubungan antara Persekutuan, negeri dan kerajaan tempatan, serta membuka ruang kepada tuntutan autonomi politik bandar yang bercanggah dengan semangat federalisme Perlembagaan.

18. Ancaman terhadap orang Melayu dalam konteks ini bukan bersifat spekulatif atau emosional, tetapi berpunca daripada realiti demografi bandar. 

19. Di kebanyakan bandar utama, orang Melayu bukan kumpulan majoriti dominan dalam konteks pengundian. Dalam sistem pilihan raya, angka menentukan kuasa. 

20. Pilihan raya PBT atau Datuk Bandar akan menyebabkan kepimpinan bandar ditentukan sepenuhnya oleh komposisi pengundi bandar, tanpa sebarang mekanisme imbangan nasional.

21. Akibatnya, orang Melayu berisiko kehilangan kawalan politik dan pentadbiran, termasuk peluang-peluang strategik berkaitan tender, permit, lesen, tanah dan kelulusan, melalui pemilihan Datuk Bandar di pusat-pusat bandar utama. 

22. Ini bukan hujah berasaskan sentimen kaum, tetapi kesan langsung matematik pilihan raya dalam ruang demografi yang tidak seimbang.

23. Atas sebab-sebab inilah, tidak wujud keperluan untuk sebarang kajian lanjut kerana asas perlembagaan, demografi dan struktur tadbir urus telah pun jelas. 

24. Cadangan pilihan raya Pihak Berkuasa Tempatan atau pemilihan Datuk Bandar bukan sahaja wajar dipersoalkan, malah perlu ditolak sekeras-kerasnya demi mempertahankan keseimbangan perlembagaan negara, keadilan struktur dalam pentadbiran, serta kelangsungan peranan orang Melayu sebagai teras pembinaan negara.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

Isu Kuil Haram Adalah Isu Jenayah, Bukan Isu Agama.

“Tiada agama di dunia ini yang membenarkan penganutnya membina rumah ibadah secara haram, dan tiada kaum sepatutnya mempertahankan kewujudan rumah ibadah yang dibina bertentangan dengan undang-undang dan ajaran agama mereka sendiri.” 

1. Dalam beberapa minggu kebelakangan ini, isu yang sering dilabel sebagai “kuil haram” kembali menjadi perhatian awam berikutan pertindihan tiga faktor utama yang berlaku secara serentak.

2. Pertama, pertikaian status tanah dan proses kelulusan, termasuk isu pencerobohan tanah, ketiadaan kebenaran merancang, serta penggunaan tanah melalui pajakan atau Temporary Occupation Licence (TOL) yang tidak diperbaharui atau disalahgunakan.

3. Kedua, kontroversi naratif awam, khususnya penggunaan istilah “kuil haram” atau “tokong haram” yang sering dianggap menghakimi, bersifat simplistik, dan berpotensi mencetuskan ketegangan sosial serta polarisasi kaum dan agama.

4. Ketiga, pertembungan dakwaan antara komuniti, pihak berkuasa tempatan (PBT) dan kerajaan negeri, termasuk isu sensitif berkaitan dakwaan pertindihan tapak surau dan tapak kuil.

5. Walaupun dakwaan sedemikian telah dinafikan oleh pihak berkuasa negeri, ia tetap dimanipulasi sebagai alat mobilisasi emosi di media sosial, sehingga mengaburkan fakta, konteks sebenar dan prinsip undang-undang yang sepatutnya menjadi asas perbincangan.

6. Secara ringkas dan tegas, isu ini bukan isu perdebatan agama. Ia menyentuh perkara yang jauh lebih besar dan fundamental, iaitu maruah komuniti, kedaulatan dan pemilikan tanah, ketegasan penguatkuasaan undang-undang, serta persepsi layanan dua darjat dalam tadbir urus negara.

7. Untuk pengetahuan Exco Sumber Manusia dan Pembasmian Kemiskinan, YB Papparaidu Veraman, istilah “kuil haram” atau “rumah ibadah haram” adalah tepat berasaskan undang-undang, khususnya apabila sesebuah struktur dibina tanpa hak milik tanah yang sah, tanpa kebenaran merancang, atau melalui pencerobohan ke atas tanah kerajaan atau tanah persendirian orang lain.

8. Menolak penggunaan istilah ini atas alasan sensitiviti tidak mengubah hakikat undang-undang, sebaliknya berisiko mengaburkan perbezaan antara hak beragama yang dilindungi Perlembagaan dan perbuatan melanggar undang-undang yang tidak pernah dilindungi oleh mana-mana agama atau peruntukan Perlembagaan. Hak beragama tidak termasuk hak untuk menceroboh tanah atau membina struktur tanpa kebenaran sah.

9. Saya cenderung kepada pendirian yang diketengahkan oleh beberapa laporan media arus perdana bahawa isu ini wajar dilihat dan ditangani dari sudut pelanggaran undang-undang serta pencerobohan tanah, dan bukannya ditafsirkan atau dimanipulasi sebagai isu kebencian agama.

10. Pendekatan ini lebih tepat dan selari dengan prinsip rule of law, kerana asas kepada konflik ini ialah kegagalan pematuhan undang-undang tanah dan perancangan, bukannya pertembungan kepercayaan atau ajaran agama.

11. Dalam konteks ini, satu prinsip asas perlu ditegaskan secara jelas dan adil: tiada agama di dunia ini yang membenarkan penganutnya membina rumah ibadah secara haram, dan tiada kaum sepatutnya mempertahankan kewujudan rumah ibadah yang dibina bertentangan dengan undang-undang dan ajaran agama mereka sendiri. 

12. Semua agama, tanpa pengecualian, menekankan nilai ketaatan kepada undang-undang, keadilan, dan penghormatan terhadap hak pihak lain.

13. Isu ini sememangnya sensitif. Namun sensitiviti tidak boleh dijadikan alasan untuk menutup mata terhadap pelanggaran undang-undang. 

14. Kita perlu sedar bahawa Malaysia ialah sebuah negara berdaulat yang berteraskan kedaulatan undang-undang, dan kedaulatan tersebut tidak boleh digugat atas nama sentimen, emosi atau tekanan awam.

15. Namun demikian, satu kelemahan serius dalam sistem tadbir urus negara perlu diakui secara jujur. Sehingga kini, tiada statistik rasmi atau kajian menyeluruh pernah dijalankan untuk mengenal pasti jumlah sebenar rumah ibadah yang dibina tanpa kelulusan, sama ada melibatkan kuil, tokong, gereja atau mana-mana rumah ibadah lain.

16. Tiada kementerian, tiada PBT, dan tiada agensi kerajaan pusat yang mempunyai mekanisme pemantauan bersepadu khusus bagi isu rumah ibadah yang melanggar undang-undang atau menceroboh tanah.

17. Kementerian manakah yang sepatutnya bertanggung-jawab? Kementerian Perpaduan? Jika tanggungjawab ini diletakkan di bawah Kementerian Perpaduan, maka jelas kementerian tersebut telah gagal sepenuhnya melaksanakan mandatnya secara berkesan.

18. Kekosongan tadbir urus ini telah membenarkan pelanggaran undang-undang berlarutan selama bertahun-tahun tanpa penyelesaian tuntas.

19. Lebih membimbangkan, pemantauan dan tindakan tegas hampir tidak pernah diambil secara konsisten terhadap pelanggaran undang-undang dan pencerobohan tanah oleh rumah ibadah.

20. Penguatkuasaan lazimnya hanya berlaku selepas isu tersebut tular atau dipolitikkan, bukannya melalui audit berasaskan undang-undang yang sistematik dan berterusan.

21. Pendekatan reaktif ini bukan sahaja melemahkan kewibawaan institusi penguat kuasa, malah mengukuhkan persepsi bahawa undang-undang dikuatkuasakan secara terpilih.

22. Dalam sebuah negara yang berteraskan kedaulatan undang-undang, pencerobohan tanah adalah kesalahan jenayah, tanpa mengira sama ada ia dilakukan atas nama komersial, perumahan atau keagamaan.

23. Undang-undang tanah dan perancangan bandar tidak menyediakan sebarang kekebalan khas kepada mana-mana pihak untuk melanggar peraturan asas negara.

24. Oleh itu, Kerajaan MADANI tidak boleh lagi berlindung di sebalik retorik keharmonian atau sensitiviti untuk mengelak daripada mengambil tindakan.

25. Tindakan jenayah dan tindakan undang-undang wajib diambil terhadap sebarang pencerobohan tanah, termasuk yang melibatkan rumah ibadah, secara tegas, konsisten dan berperlembagaan.

26. Sebarang bentuk toleransi melalui pemberian pampasan bukan sahaja salah dari sudut prinsip undang-undang, malah menjadikan negara ini bersekongkol dalam menghalalkan perbuatan jenayah.

27. Ketegasan ini bukan soal menghukum agama atau komuniti tertentu, tetapi soal mempertahankan kedaulatan undang-undang dan maruah negara. 

28. Sebuah negara yang membiarkan pencerobohan tanah berterusan, lalu menutupnya dengan pampasan atau alasan sensitiviti, sebenarnya sedang menghalalkan jenayah melalui dasar. 

29. Negara tidak boleh membeli ketenteraman sosial dengan mengorbankan prinsip undang-undang. Keharmonian yang dibina atas toleransi terhadap pelanggaran undang-undang adalah keharmonian palsu, rapuh dan berbahaya.

30. Jika undang-undang terus dikuatkuasakan secara selektif atau dikompromikan demi kepentingan politik jangka pendek, maka yang sedang runtuh bukan sekadar integriti sistem perundangan, tetapi asas kenegaraan dan kewibawaan negara itu sendiri.

Salam hormat.
Dr Armin Baniaz Pahamin

REFORMASI PENDIDIKAN BUKAN ISU NIAT, TETAPI KESIAPSIAGAAN DAN TADBIR URUS KERAJAAN

1. Pelaksanaan dasar baru Kerajaan melalui Kementerian Pendidikan Malaysia dalam memperkenalkan penilaian diagnostik di Tahun 4 serta membuka ruang kemasukan murid ke Tahun 1 pada usia 6 tahun secara sukarela perlu dikaji dengan teliti. 

2. Dari sudut dasar, inisiatif ini berpotensi membawa perubahan positif kepada sistem pendidikan, selaras dengan amalan pedagogi berasaskan data dan kesiapsiagaan awal murid.

3. Namun, sokongan terhadap niat dasar tidak boleh disamakan dengan penerimaan cara pelaksanaan. 

4. Rakyat sedia maklum corak pentadbiran Kerajaan MADANI yang cenderung untuk menandatangani, meluluskan dan melancarkan dasar utama tetapi gagal secara konsisten dari segi perancangan, analisis kos-faedah dan kesiapsiagaan pelaksanaan.

5. Corak ini bukan bersifat terpencil, tetapi konsisten merentasi beberapa bidang dasar strategik negara. Pengalaman paling ketara ialah keputusan kerajaan untuk menandatangani Perjanjian Retaliatory Trade dengan Amerika Syarikat (ART Agreement). 

6. Perjanjian Art dimeterai tanpa satu proses konsultasi nasional yang telus dan menyeluruh, termasuk dengan industri tempatan, PKS, pakar perdagangan antarabangsa dan Parlimen. 

7. Naratif rasmi kerajaan kurang menilai kos peluang (opportunity cost) serta risiko jangka panjang terhadap daya saing ekonomi negara. 

8. Kerajaan MADANI cenderung untuk bersetuju dahulu, berfikir kemudian.

9. Sikap yang sama turut dilihat dalam pelancaran beberapa dasar domestik lain, termasuk projek MyKiosk, yang diperkenalkan dengan matlamat membantu peniaga kecil tetapi akhirnya mencetuskan persoalan serius tentang kos, ketelusan perolehan dan kesesuaian reka bentuk dengan realiti lapangan.

10. Dalam konteks inilah dasar pendidikan baharu perlu dinilai dengan lebih kritikal. Sokongan terhadap dasar tidak boleh dipisahkan daripada persoalan kesiapsiagaan pelaksanaan. 

11. Dasar pendidikan ini dilaksanakan dengan mentaliti yang sama seperti ART Agreement secara tergesa-gesa, kurang konsultasi mendalam dan bergantung kepada naratif politik. Ini mengundang risiko yang amat besar terhadap kestabilan dan kredibiliti sistem pendidikan negara.

12. Akibat pendekatan sedemikian, kerajaan telah mula menunjukkan tanda-tanda flip-flop dasar. 

13. Contohnya, selepas mengumumkan pelaksanaan ujian diagnostik sebagai syarat kemasukan ke Tahun 1 bagi kanak-kanak berumur enam tahun, kerajaan kemudiannya menarik balik dan membatalkan ujian tersebut dalam tempoh yang singkat.

14. Selain itu, dasar kemasukan Tahun 1 pada usia enam tahun juga tidak konsisten sama ada benar-benar bersifat pilihan atau akan menjadi norma baharu sistem pendidikan. 

15. Di satu pihak, kerajaan menegaskan bahawa dasar ini bersifat sukarela dan fleksibel. Namun, pada masa yang sama, kenyataan awam yang dikeluarkan seolah-olah memberi gambaran bahawa sistem pendidikan sedang bergerak ke arah penyelarasan menyeluruh, tanpa kejelasan mengenai garis masa, kriteria pelaksanaan dan mekanisme sokongan yang sewajarnya.

16. Dalam isu penilaian Tahun 4 pula, kerajaan pada peringkat awal memberi jaminan bahawa tiada peperiksaan baharu akan diperkenalkan, dan bahawa sistem pendidikan akan terus berteraskan pentaksiran berasaskan sekolah.

17. Namun, pengumuman seterusnya mengenai penilaian diagnostik yang diselaraskan secara pusat, melibatkan subjek-subjek teras, telah mencetuskan persepsi meluas bahawa kerajaan sebenarnya sedang menghidupkan semula budaya ujian berpusat dalam bentuk dan istilah baharu, bertentangan dengan jaminan awal yang telah diberikan.

18. Perubahan istilah daripada “peperiksaan” kepada “diagnostik” juga tidak disertai dengan penjelasan terperinci yang konsisten tentang implikasi sebenar kepada guru dan murid.

19. Skop dan tujuan penilaian Tahun 4 juga tidak dijelaskan sama ada ia bersifat percubaan (pilot), berfasa, atau akan dilaksanakan secara nasional dalam tempoh terdekat. 

20. Ketidakpastian ini menambah beban pentadbiran kepada sekolah yang masih bergelut dengan kekangan sumber, sambil menunggu arahan yang sering berubah.

21. Flip-flop dasar seperti ini bukan isu remeh. Dalam pendidikan, ketidaktentuan dasar memberi kesan langsung kepada perancangan sekolah, latihan guru, penyediaan bahan pembelajaran serta keyakinan ibu bapa terhadap sistem. 

22. Ia sekali gus menjejaskan kredibiliti institusi dan menghakis kepercayaan rakyat terhadap keupayaan kerajaan mengurus reformasi berskala besar.

23. Kesemua perkembangan ini mengesahkan bahawa isu sebenar bukanlah keperluan reformasi pendidikan, tetapi cara reformasi itu digubal dan dilaksanakan. 

24. Apabila dasar diumumkan sebelum perancangan dimuktamadkan, konsultasi bermakna dijalankan dan kesiapsiagaan sistem dipastikan, kerajaan akhirnya terpaksa membuat pembetulan demi pembetulan yang menghakis keyakinan awam.

25. Dalam pendidikan, flip-flop dasar bukan sekadar isu komunikasi. Ia memberi kesan langsung kepada perancangan sekolah, latihan guru, penyediaan kurikulum serta keyakinan ibu bapa terhadap sistem. 

26. Pendidikan bukan medan eksperimen dasar yang boleh diperbetulkan dengan penjelasan baharu setiap kali berdepan tentangan awam.

27. Budaya menggubal dasar secara tergesa-gesa dan berasaskan naratif politik mesti dihentikan agar reformasi pendidikan benar-benar dilaksanakan secara berkualiti, berkeadilan dan berpaksikan kepentingan jangka panjang negara. 

28. Keberanian sebenar dalam pentadbiran bukan terletak pada kepantasan mengumumkan dasar, tetapi pada kebijaksanaan memastikan sistem benar-benar bersedia sebelum ia dilaksanakan.

29. Masa depan pendidikan negara tidak boleh ditentukan oleh keputusan separuh siap. Dalam soal anak-anak dan generasi akan datang, kehati-hatian bukan tanda kelemahan, sebaliknya merupakan amanah besar yang wajib dipikul oleh setiap pembuat dasar.

Salam hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin

UEC KEKAL DITOLAK. SUBJEK BAHASA MELAYU DAN SEJARAH BUKAN SYARAT UEC DIIKTIRAF.

1. Titah Diraja oleh Yang di-Pertuan Agong yang menegaskan bahawa "kalau tidak menerima Bahasa Melayu, jangan tinggal di Malaysia” tidak boleh disalahtafsir sebagai isyarat bahawa pengiktirafan Sijil Peperiksaan Bersepadu (UEC) akan diberikan sekiranya subjek Bahasa Melayu dan Sejarah SPM dijadikan syarat tambahan.

2. Pengumuman Perdana Menteri bahawa semua aliran pendidikan, termasuk aliran UEC, diwajibkan mengambil subjek Bahasa Melayu dan Sejarah dalam peperiksaan SPM juga tidak sama sekali (dan tidak boleh) membawa maksud bahawa UEC akan diiktiraf sekiranya pelajarnya mengambil atau lulus kedua-dua subjek tersebut walaupun dengan cemerlang.

3. Kewajipan ini perlu difahami sebagai penegasan keperluan minimum kenegaraan dan keseragaman asas nasional, bukannya perubahan dasar berkaitan pengiktirafan sijil.

4. Tafsiran oleh YB Anthony Loke dan DAP yang mengaitkan pengambilan Bahasa Melayu dan Sejarah SPM dengan pengiktirafan tersirat UEC adalah mengelirukan dan bertentangan dengan roh Perlembagaan Persekutuan, kerana ia mencampuradukkan isu akses terhad ke universiti awam dengan pengiktirafan sijil kebangsaan, sekali gus menjejaskan prinsip bahasa kebangsaan dan pembinaan negara bangsa.

5. Rakyat mengecam tindakan YB Anthony Loke dan DAP yang dilihat mempermainkan serta memporak-perandakan prinsip asas Perlembagaan Persekutuan, khususnya berkaitan kedudukan bahasa kebangsaan, kerangka Sistem Pendidikan Kebangsaan dan agenda pembinaan negara bangsa.

6. Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan dengan jelas menetapkan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara. Kedudukan ini bukan simbolik, tetapi asas kepada penyatuan rakyat dan pembentukan identiti kewarganegaraan.

7. Oleh itu, titah Yang di-Pertuan Agong tidak merujuk kepada penguasaan minimum Bahasa Melayu sebagai subjek peperiksaan, tetapi kepada penerimaan Bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar utama dan bahasa pemikiran dalam sistem pendidikan negara.

8. Bahasa kebangsaan ialah medium penyatuan, bukan sekadar instrumen akademik.

9. Titah Diraja tersebut menegaskan bahawa keseluruhan ekosistem pendidikan di Malaysia merangkumi bahasa pengantar, falsafah pendidikan, kandungan pembelajaran dan pembentukan nilai, mestilah berteras kepada Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, serta Sejarah Malaysia sebagai naratif bersama pembinaan negara bangsa.

10. Matlamatnya bukan sekadar memastikan pelajar lulus mata pelajaran Sejarah, tetapi menghayati sejarah, memahami kontrak sosial, serta membina jati diri sebagai rakyat Malaysia.

11. Sejarah tidak boleh diperlakukan sebagai subjek peperiksaan semata-mata. Ia adalah alat pembinaan kesedaran kebangsaan, kefahaman kenegaraan dan kesetiaan kepada Perlembagaan serta institusi negara.

12. Perkara 12 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan hak berkaitan pendidikan, namun hak tersebut tertakluk kepada dasar dan kepentingan negara. Hak pendidikan tidak boleh ditafsir secara terpisah daripada tanggungjawab negara untuk membina kesepaduan nasional, kesetiaan perlembagaan dan jati diri kewarganegaraan.

13. Dalam konteks ini, pengiktirafan UEC harus kekal ditolak kerana asas, orientasi dan falsafah pendidikannya tidak dibangunkan dalam kerangka negara bangsa Malaysia.

14. Sistem UEC secara asasnya berteraskan silibus, nilai budaya dan orientasi pendidikan Cina, yang bersifat komuniti-spesifik dan bukan berpaksikan kepada agenda pembinaan jati diri nasional Malaysia. Ini adalah realiti dasar dan sejarah pendidikan, bukan sentimen perkauman.

15. Penolakan ini bukan penafian terhadap hak pendidikan komuniti, tetapi satu pendirian tegas bahawa sijil awam yang diiktiraf negara mesti lahir daripada sistem pendidikan negara, dengan falsafah, bahasa dan sejarah yang sejajar dengan Perlembagaan Persekutuan.

16. Bagi individu atau keluarga yang tidak merancang untuk menetap, bekerja atau membina masa depan di Malaysia, mereka bebas untuk meneruskan pendidikan anak-anak melalui aliran UEC bagi tujuan mobiliti antarabangsa.

17. Namun, jika seseorang memilih untuk tinggal, bekerja dan berkhidmat di Malaysia, maka adalah wajar dan munasabah untuk mematuhi sistem pendidikan kebangsaan Malaysia sebagai asas penyertaan dalam ruang sosioekonomi negara.

18. Prinsip yang sama terpakai kepada sektor korporat dan institusi swasta.

19. Mana-mana syarikat atau institusi swasta atau awam yang ingin beroperasi di Malaysia wajib menghormati kedaulatan sistem negara, termasuk mengiktiraf hanya kelayakan akademik yang diperakui oleh Kerajaan Malaysia dalam pengambilan pekerja.

20. Mana-mana syarikat atau institusi swasta yang mengiktiraf sijil UEC sebagai setara atau lebih tinggi daripada Sijil Pelajaran Malaysia (SPM), atau mana-mana kelayakan akademik lain yang diiktiraf secara rasmi oleh Kerajaan Malaysia, telah melakukan satu pelanggaran serius terhadap prinsip kedaulatan negara.

21. Sehubungan itu, rakyat juga mengecam tindakan 99 Speedmart atau mana-mana syarikat yang didakwa telah mengiklankan pengambilan pekerja dengan mensyaratkan kelayakan sijil UEC sama ada sebagai setara atau dengan mengecualikan, malah tidak mengiktiraf, Sijil Pelajaran Malaysia (SPM) serta kelayakan lain yang diiktiraf secara rasmi oleh Kerajaan Malaysia.

22. Tindakan sedemikian, jika benar, bukan sekadar isu sumber manusia atau kebebasan korporat, tetapi satu pencabulan prinsip kedaulatan pendidikan negara serta keadilan terhadap rakyat Malaysia yang mematuhi Sistem Pendidikan Kebangsaan.

23. Jika benar tindakan 99 Speedmart ini berlaku, ia menghantar mesej yang berbahaya kepada masyarakat bahawa kesetiaan kepada sistem negara tidak dihargai.

24. Lebih membimbangkan, amalan ini berpotensi mendiskriminasi rakyat Malaysia termasuk rakyat berbangsa Cina, yang telah bersekolah dalam aliran kebangsaan, menguasai Bahasa Melayu dan menghayati Sejarah Malaysia,

25. Pengiktirafan kelayakan akademik bukanlah prerogatif sektor swasta, sebaliknya merupakan bidang kuasa eksklusif negara melalui dasar awam, perundangan dan agensi pengawal selia yang sah.

26. Kerajaan Malaysia wajar dan wajib mengambil tindakan tegas dengan segera, termasuk menjalankan siasatan yang menyeluruh terhadap iklan serta amalan pengambilan pekerja berkenaan, dan seterusnya mengenakan tindakan penguatkuasaan yang sewajarnya sekiranya sebarang pelanggaran undang-undang disahkan.

27. Tindakan penguatkuasaan tersebut hendaklah dilaksanakan selaras dengan peruntukan undang-undang sedia ada, termasuk pengenaan denda, pelaksanaan sekatan pentadbiran, penarikan atau pembatalan insentif serta lesen operasi, dan apa-apa tindakan lain yang diperuntukkan di bawah kerangka perundangan negara, demi mempertahankan kedaulatan dasar pendidikan dan keadilan terhadap rakyat Malaysia.

28. Pada masa yang sama, rakyat Malaysia juga berhak menyatakan bantahan secara sah dan berprinsip, demi mempertahankan keadilan sosial, maruah Sistem Pendidikan Kebangsaan dan kedaulatan negara.

29. Kesimpulannya, titah Yang di-Pertuan Agong bukan rundingan dasar, tetapi penegasan prinsip negara. Bahasa Melayu, Sejarah Malaysia dan jati diri kebangsaan bukan pilihan opsyenal, tetapi teras kewarganegaraan.

30. Negara yang berdaulat berhak menetapkan kerangka pendidikannya sendiri demi kelangsungan identiti, perpaduan dan masa depan bersama.

31. Menjunjung titah ini bermaksud memperkukuh sistem pendidikan kebangsaan, bukan menyesuaikannya sehingga kehilangan roh negara bangsa. Daulat Tuanku.

Salam hormat
Dr Armin Baniaz Pahamin

Kerajaan Madani Gagal Mempertahankan Agama Persekutuan dan pengkhianat perlembagaan

1. Kerajaan Madani hari ini jelas gagal mempertahankan Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan, yang menetapkan bahawa Islam ialah agama bagi Persekutuan. Perkara 3(1) juga menetapkan Malaysia bukan negara sekular.

2. Kegagalan ini bukan bersifat teknikal atau terpencil, tetapi mencerminkan kelemahan struktur kepimpinan eksekutif, khususnya Menteri yang dipertanggungjawabkan menjaga hal ehwal agama Islam.

3. Perkara 3(1) bukan hiasan perlembagaan. Ia adalah peruntukan normatif yang mewajibkan tindakan, dasar dan penguatkuasaan selari dengan kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan. 

4. Jurisprudens perlembagaan Malaysia sejak sekian lama menolak tanggapan bahawa Perkara 3(1) bersifat upacara atau kosmetik. 

5. Apabila ditafsirkan secara harmoni bersama Perkara 11, Perkara 74 dan Jadual Kesembilan, jelas bahawa Islam menikmati kedudukan istimewa dan dilindungi dalam susunan perlembagaan negara. 

6. Kedudukan ini merangkumi tanggungjawab Negara untuk memelihara dasar awam, moral masyarakat dan keputusan pentadbiran agar tidak menjejaskan kesucian serta peranan Islam dalam kehidupan bermasyarakat.

7. Aktiviti penternakan babi melibatkan perancangan guna tanah, pengurusan alam sekitar dan, yang paling penting, sensitiviti keagamaan dalam sebuah Persekutuan majoriti Muslim. Menteri dan kerajaan patut tegas membantah aktiviti penternakan babi yang memberi kesan kepada umat islam. 

8. Begitu juga dengan kewujudan kuil Hindu yang dibina tanpa kelulusan undang-undang. Perlembagaan menjamin kebebasan beragama, tetapi bukan kebebasan daripada kedaulatan undang-undang. 

9. Struktur yang tidak mendapat kebenaran sah jelas bercanggah dengan undang-undang perancangan dan mencabar prinsip kesaksamaan di sisi undang-undang. 

10. Promosi serta normalisasi awam gaya hidup LGBT pula mewujudkan ketegangan moral–perlembagaan yang nyata. Walaupun tingkah laku peribadi tertakluk kepada ruang undang-undang tertentu, advokasi terbuka dan pengiktirafan institusi bercanggah dengan moraliti perlembagaan negara, enakmen Syariah negeri dan peruntukan undang-undang jenayah sedia ada. 

11. Perkara 3(1), apabila dibaca secara menyeluruh, tidak mewajibkan Negara bersikap neutral nilai dalam isu yang melibatkan moral awam dan kedudukan Islam.

12. Apabila Kerajaan memilih untuk berdiam diri, tidak bertindak, melengah atau mengelak, ia bukan neutraliti tetapi ia adalah pengkhianatan amanah perlembagaan.

13. Kegagalan untuk bertindak bukan pendekatan neutral tetapi satu pengabaian. Isu ladang babi gergasi yang beroperasi di kawasan sensitif umat Islam dibiarkan berlarutan tanpa pendirian tegas dan dasar yang jelas. 

14. Isu kuil Hindu yang dibina tanpa kelulusan undang-undang pula ditangani secara selektif dan ragu-ragu. Pada masa yang sama, normalisasi dan advokasi awam gaya hidup LGBT terus berlaku tanpa sempadan moral dan perlembagaan yang jelas daripada Kerajaan.

15. Semua ini berlaku di bawah pemerintahan Kerajaan Madani, yang kononnya menjunjung nilai keterangkuman dan keadilan, tetapi gagal memahami bahawa Perlembagaan bukan dokumen relativistik. 

16. Ia menetapkan hierarki nilai, dan Islam berada pada kedudukan perlembagaan yang jelas. Peruntukan Perkara 3(1) dibaca bersama Perkara 4(1) menegaskan bahawa Perlembagaan ialah undang-undang tertinggi Persekutuan dan sebarang undang-undang atau tindakan eksekutif yang tidak selaras dengannya adalah tidak sah setakat ketidakselarasan itu.

17. Menteri Hal Ehwal Agama, Jabatan Perdana Menteri dan Perdana Menteri YAB Dato Seri Amar Ibrahim tidak boleh bersembunyi di sebalik retorik, tidak boleh bersembunyi di sebalik slogan ‘keharmonian’ dan ‘kesederhanaan’ sambil mengabaikan kewajipan perlembagaan. 

18. Keharmonian tanpa prinsip ialah kepalsuan. Kesederhanaan tanpa keberanian ialah kelemahan.

19. Tugas Menteri Agama bukan sekadar merasmikan majlis atau mengeluarkan kenyataan selamat, tetapi memimpin dasar, menyelaras penguatkuasaan dan mempertahankan kedudukan Islam secara berlandaskan undang-undang. 

20. Keengganan berbuat demikian adalah bukti kegagalan kepimpinan.

21. Ini bukan soal kebencian, ini soal kedaulatan perlembagaan. Rakyat tidak menuntut penindasan, diskriminasi atau tindakan di luar undang-undang. 

22. Rakyat menuntut penguatkuasaan undang-undang yang konsisten, kesetiaan mutlak kepada Perlembagaan Persekutuan, dan kejelasan moral yang berpaksikan undang-undang tertinggi negara.

23. Kebebasan beragama tidak pernah bermaksud kebebasan melanggar undang-undang. Pluralisme tidak bermaksud mengorbankan Perkara 3(1). Toleransi tidak boleh dijadikan alasan untuk melemahkan agama Persekutuan.

24. Hakikat yang jelas, Kerajaan Madani telah gagal mempertahankan agama Persekutuan. 

25. Kegagalan ini bukan berpunca daripada kekangan undang-undang, tetapi daripada ketiadaan keberanian politik dan kejelasan perlembagaan.

26. Jika Kerajaan tidak sanggup atau tidak berani mempertahankan Perlembagaan, maka Kerajaan itu telah hilang legitimasi moral untuk terus memerintah.

27. Islam sebagai agama Persekutuan tidak boleh dipertahankan dengan keheningan, kompromi berlebihan atau ketakutan politik. 

28. Ia hanya boleh dipertahankan melalui tindakan yang tegas, sah dan berprinsip.
Segala yang kurang daripada itu bukan kesederhanaan tetapi pengabaian dan pengkhianatan amanah perlembagaan.

Salam hormat
Dr Armin Baniaz Pahamin
Setiausaha Agung Sekretariat Tanahair