Di Mana Suara Pembangkang Selangor.

1. Di manakah ADUN pembangkang Selangor ketika negeri ini sedang ditadbir dalam suasana krisis tatakelola?

2. Di manakah pembangkang apabila kerajaan negeri memperkenalkan dasar-dasar yang semakin tidak munasabah seperti cadangan penternakan babi berskala gergasi, perhimpunan LGBTQ, kemerosotan kebersihan bandar, kelemahan pengurusan sisa pepejal, kegagalan menjaga kepekaan sosial, pencemaran alam sekitar sehingga menjejaskan kesejahteraan rakyat?

3. Dimanakah ketua pembangkang Selangor Dato Sri Azmin Ali?

4. Selangor mempunyai bilangan ADUN pembangkang yang mencukupi untuk memainkan peranan semak dan imbang yang bermakna.

5. Namun dalam banyak isu yang terpaksa ditegur oleh Istana sendiri, rakyat gagal melihat suara pembangkang yang konsisten, lantang dan berprinsip di dalam Dewan.

6. Dalam sebuah negeri yang sedang berhadapan krisis tatakelola, krisis sensitiviti sosial dan krisis keabsahan moral pentadbiran, peranan Ketua Pembangkang bukan sekadar simbolik.

7. Ia adalah jawatan institusi yang memikul amanah besar untuk memimpin suara pembangkang, menyusun strategi semak dan imbang, serta memastikan Dewan Undangan Negeri berfungsi sebagai benteng pertama rakyat.

8. Namun dalam deretan isu besar yang sehingga memaksa Istana sendiri tampil berulang kali menegur Kerajaan Negeri, rakyat tidak melihat kepimpinan pembangkang yang tegas, konsisten dan terancang di dalam Dewan.

9. Dalam sistem demokrasi berperlembagaan, Ketua Pembangkang ialah kompas moral dan strategik pembangkang. Jika kompas itu tidak kelihatan, maka keseluruhan barisan pembangkang akan hilang arah.

10. Apabila Sultan Selangor terpaksa berulang kali menzahirkan teguran terhadap Kerajaan Negeri, itu bermakna mekanisme semak dan imbang legislatif telah gagal berfungsi.

11. Dan kegagalan itu bukan hanya terletak pada pihak eksekutif, ia turut mencerminkan kelemahan peranan pembangkang yang sepatutnya menjadi benteng pertama rakyat dalam Dewan.

12. Tugas ADUN pembangkang bukan sekadar hadir dalam persidangan, berucap atau melontarkan kritikan di luar Dewan.

13. Mereka dipilih untuk membawa suara rakyat ke dalam persidangan rasmi, menyoal EXCO secara terbuka, memaksa penjelasan yang telus, menuntut akauntabiliti pentadbiran serta mempertahankan kesejahteraan rakyat daripada dasar-dasar yang tidak sensitif, tidak telus dan merugikan kepentingan awam.

14. Mereka adalah barisan pertahanan pertama rakyat dalam sistem demokrasi berperlembagaan.

15. Namun dalam isu-isu yang paling dekat dengan kehidupan rakyat seperti bau busuk, pencemaran, banjir kilat, longgokan sampah, sensitiviti agama, ancaman kesihatan, pembangkang dilihat sunyi, lambat, dan tidak konsisten.

16. Rakyat bertanya: Apakah ADUN pembangkang kini sekadar pemerhati, bukan pembela?

17. Apakah mereka telah beralih daripada wakil rakyat kepada sekadar pengulas politik?

18. Apabila Istana terpaksa menjadi suara rakyat, itu menandakan bahawa Dewan Undangan Negeri telah gagal menjalankan fungsi asalnya sebagai institusi yang dipertanggung-jawab dengan kuasa eksekutif.

19. Ini bukan isu politik kepartian. Ini isu amanah perwakilan rakyat.

20. Jika ADUN pembangkang gagal membawa isu-isu rakyat ke dalam Dewan, maka mereka sedang gagal menjalankan mandat rakyat sendiri.

21. Dan dalam sebuah negeri yang sedang berhadapan krisis tatakelola, kegagalan pembangkang bukan lagi satu kelemahan, ia adalah satu pengkhianatan terhadap amanah rakyat.

22. Selangor tidak hanya memerlukan kerajaan yang bertanggungjawab.�

23. Selangor memerlukan pembangkang yang berani, berprinsip dan setia kepada rakyat, bukan kepada keselesaan politik.

24. Kerana apabila pembangkang gagal berfungsi, Istana terpaksa menanggung beban yang bukan miliknya.

25. Dan itu adalah kegagalan paling besar dalam sebuah sistem demokrasi berperlembagaan.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

Masa Depan Melayu Ditentukan Oleh Cara Kita Berpolitik

1. Saya dan ramai rakyat berbangsa Melayu berasa amat terkilan dan kesal apabila membaca berita pemecatan Datuk Seri Saifuddin Abdullah daripada Parti Pribumi Bersatu Malaysia.

2. Dalam suasana politik Melayu yang semakin rapuh dan terfragmentasi, langkah memecat pemimpin Melayu dari blok pembangkang bukan sahaja gagal menyelesaikan masalah dalaman parti, malah memburukkan lagi perpecahan sokongan Melayu yang sedia terbelah.

3. Apa yang sedang berlaku dalam Bersatu hari ini bukan lagi soal prinsip atau perjuangan rakyat.
Rakyat, khususnya orang Melayu, hanya mempunyai ruang yang semakin terhad untuk bernaung secara politik.

4. Pada asalnya, orang Melayu berteduh di bawah UMNO. Namun reputasi UMNO hari ini berada pada tahap yang amat merosakkan keyakinan rakyat. Seruan oleh Ketua Pemuda UMNO untuk penyatuan UMNO dan PAS hanyalah mainan politik untuk melepaskan pertuduhan seseorang.

5. Parti itu kini lebih dikenali sebagai parti yang sarat dengan krisis integriti. 

6. Presidennya berdepan puluhan pertuduhan mahkamah (walaupun telah di NFA tetapi persepsi masih kekal), manakala bekas presidennya telah pun menjalani hukuman penjara. 

7. Barisan pemimpinnya pula dilihat menanggung beban moral yang mengikat mereka untuk terus menyokong kerajaan, bukan kerana prinsip, tetapi kerana keterpaksaan politik.

8. Barisan pemimpin umno lain dikhuatiri mempunyai ‘baggage’ dan tidak dapat berbuat apa-apa kecuali menyokong pemerintah yang memegang mereka seperti tali di hidung lembu.

9. Bersatu muncul sebagai alternatif kepada UMNO. 

10. Namun sejak kebelakangan ini, Bersatu pula dilihat semakin tidak mampu menerima perbezaan pandangan dan teguran dalaman. 

11. Kritikan dijawab dengan hukuman, dan perbezaan pandangan dianggap sebagai ancaman. 

12. Pemecatan tokoh seperti YB Wan Saiful Wan Jan dan Datuk Seri Saifuddin Abdullah, serta penggantungan pimpinan seperti YB Wan Ahmad Fayhsal dan Che’Gu Bard di Port Dickson, telah membentuk persepsi awam bahawa Bersatu kini semakin mengamalkan pendekatan kepimpinan berunsur kuku besi.

13. Parti PAS pula, walaupun telah melalui proses penjenamaan semula, masih dilihat berdepan kesukaran besar untuk diterima sebagai peneraju negara majmuk yang berbilang kaum, agama dan budaya.

14. Akibatnya, rakyat melihat bahawa ruang bernaung politik Melayu semakin menyempit.

15. Setiap kali satu alternatif muncul, ia akhirnya terperangkap dalam konflik dalaman dan perebutan kuasa, bukan membina keyakinan rakyat.

16. UMNO runtuh dari segi moral.

17. Bersatu pula kini kelihatan semakin rapuh dari segi budaya kepimpinan.

18. PAS pula masih bergelut dari segi penerimaan nasional.

19. Maka persoalan sebenar hari ini bukan lagi ‘siapa paling kuat’, tetapi siapa yang paling layak menyatukan.

20. Politik Melayu hari ini bukan kekurangan parti, tetapi kekurangan kebijaksanaan.

21. Kita bukan kekurangan pemimpin, tetapi kekurangan jiwa kepimpinan.

22. Atas kesedaran inilah Tun Dr Mahathir Mohamad menyeru penyatuan bangsa Melayu melalui konsep Payung Besar iaitu sebuah wadah penyatuan yang melangkaui sempadan parti politik, ideologi dan kepentingan individu. 

23. Ia bukan sebuah parti, bukan juga sebuah platform perebutan jawatan, tetapi ruang bersama tempat orang Melayu kembali berpaut sebagai satu bangsa.

24. Di bawah Payung Besar, setiap individu hadir bukan sebagai pemimpin parti, ahli politik atau ketua NGO, tetapi sebagai orang Melayu yang duduk sama rata, berdiri sama tinggi, dan bebas daripada hierarki kuasa.

25. Apabila semua berada pada aras yang sama, barulah nilai kepimpinan sebenar akan menyerlah melalui keikhlasan, kebijaksanaan dan keupayaan menyatukan, bukan melalui jawatan atau pengaruh.

26. Parti politik hanyalah kenderaan pilihan raya. Ia datang dan pergi.

27. Tetapi bangsa Melayu yang bersatu adalah kuasa sebenar. 

28. Kuasa dominan yang mampu menentukan arah, menang atau kalah seseorang pemimpin dan kerajaan.

29. Apa yang sedang berlaku dalam Bersatu dengan pemecatan demi pemecatan, bukan sekadar tindakan disiplin, tetapi satu isyarat bahawa budaya dalaman parti sedang berubah daripada budaya musyawarah kepada budaya autoritarian. 

30. Apabila parti mula memerintah melalui hukuman, ia tidak lagi memimpin melalui kepercayaan.

31. Lebih membimbangkan, rakyat Melayu kelas pertengahan, profesional dan generasi muda mula menjauh. 

32. Mereka bukan menolak perjuangan Melayu. Mereka menolak cara kita berpolitik.

33. Mereka mahu kestabilan. Mereka mahu rasionaliti. Mereka mahu politik yang tidak memaksa mereka memilih antara dua keburukan.

34. Tun Dr Mahathir Mohamad telah lama mengingatkan bahawa selagi politik Melayu dikuasai oleh kerakusan kuasa dan perebutan jawatan, orang Melayu akan terus berpecah dan akhirnya melemahkan diri sendiri.

35. Atas sebab itu beliau mencadangkan agar pembangkang tidak menamakan seorang ‘poster boy' atau calon Perdana Menteri lebih awal. 

36. Tidak pernah dan tidak akan wujud seorang tokoh yang diterima semua pihak.

37. Poster boy hanya melahirkan puak, bukan perpaduan, dan membuka ruang kepada sabotaj dalaman sebelum berdepan musuh sebenar.

38. Pendekatan yang lebih matang ialah dengan menyenaraikan beberapa calon Perdana Menteri dari blok pembangkang dan seluruh jentera bergerak sebagai satu pasukan untuk memenangi pilihan raya.

39. Selepas kemenangan dicapai, barulah seorang dipilih secara konsensus, berprinsip dan bermaruah.

40. Inilah politik yang menenangkan rakyat, bukan menakutkan mereka.

41. Jika kita gagal belajar dari sejarah, maka sejarah akan mengajar kita melalui kekalahan.

42. Dan jika trend ini berterusan, bukan sahaja Bersatu akan kehilangan pemimpin, tetapi politik Melayu akan kehilangan rakyatnya sendiri.

43. Apabila rakyat pergi, tidak ada lagi yang tinggal untuk dipertahankan. 

44. Bangsa Melayu akan terkubur seperti di Pulau Pinang dan Singapura.

Salam Hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin 

Melayu Tidak Gagal

1. Surat terbuka Ketua Pemuda Amanah Perlis Dr. Ahmad Fadhzil Mohamad, kelihatan jujur dan kritikal, namun secara struktur ia membina kesimpulan yang berbahaya.

2.⁠ ⁠Ia meletakkan kegagalan ekonomi Melayu sebagai kegagalan bangsa, bukan kegagalan sistem pembangunan negara yang membentuk realiti tersebut.

3.⁠ ⁠Bangsa bukan pembina struktur ekonomi; bangsa ialah subjek yang hidup dalam sistem yang dibentuk oleh dasar, negara dan warisan sejarah.

4.⁠ ⁠Melayu tidak mewarisi kapitalisme sebagai pemilik, tetapi mewarisi sistem dual-ekonomi kolonial yang menempatkan mereka sebagai tenaga buruh dan penerima subsidi.

5.⁠ ⁠Pemilikan modal, industri dan rantaian perdagangan dikekalkan dalam struktur elit tertutup yang tidak pernah benar-benar dibongkar selepas merdeka malah disesuaikan semula dalam bentuk konsesi, kartel, monopoli dan GLC yang tertutup.

6.⁠ ⁠Maka persoalan sebenar bukan mengapa Melayu ‘gagal menguasai ekonomi’, tetapi mengapa negara gagal membina sistem pemilikan nasional yang membolehkan Melayu membentuk kelas kapital mereka sendiri.

7.⁠ ⁠Data Bank Negara dan DOSM menunjukkan pemilikan ekuiti Melayu kekal sekitar 20 peratus, dengan penguasaan yang sangat rendah dalam sektor strategik seperti farmasi, perkilangan, logistik dan perdagangan besar.

8.⁠ ⁠Ini bukan masalah mentaliti, tetapi masalah struktur.

9.⁠ ⁠Negara membina elit, tetapi tidak membina ekosistem kapital rakyat.

10.⁠ ⁠Model pembangunan berasaskan patronage telah melahirkan kelas rent-seeking yang bergantung kepada kuasa politik, bukan produktiviti dan inovasi.

11.⁠ ⁠Melayu dijadikan penyokong politik, bukan pemilik sistem ekonomi.

12.⁠ ⁠Apabila kuasa tergelincir, mereka kehilangan bukan sahaja jawatan, tetapi juga sumber ekonomi kerana tiada pemilikan mapan.

13.⁠ ⁠Dominasi ekonomi pihak lain pula bukan hasil ‘kegagalan Melayu sendiri’, tetapi akibat liberalisasi pasaran tanpa pemindahan teknologi, dasar terbuka tanpa perlindungan peralihan, serta ketiadaan pelan pemilikan industri nasional yang berdaya tahan.

14.⁠ ⁠Generasi muda tidak menolak Melayu, mereka menolak sistem lama yang menormalisasikan rent-seeking, nepotisme dan ekonomi tertutup.

15.⁠ ⁠Mereka bertanya bukan siapa memegang kuasa, tetapi siapa memiliki industri, teknologi, data dan rantaian nilai masa depan.

16.⁠ ⁠Hingga hari ini, jawapannya bukan Melayu!! bukan kerana Melayu gagal, tetapi kerana sistem tidak pernah membenarkan Melayu membina pemilikan sebenar.

17.⁠ ⁠Hakikat paling penting ialah kegagalan ekonomi Melayu ialah kegagalan negara.

18.⁠ ⁠Menyalahkan bangsa hanya mengalihkan fokus daripada reform struktur sebenar dan membuka ruang kepada penghakisan perlindungan perlembagaan atas nama “reformasi”.

19.⁠ ⁠Melayu tidak memerlukan slogan baharu. Melayu memerlukan rekonstruksi sistem ekonomi nasional, daripada pendidikan teknikal, pembiayaan perusahaan, rantaian bekalan, pemilikan industri hingga dasar perolehan negara.

20.⁠ ⁠Rekonstruksi ini menuntut satu reset politik nasional yang sebenar.

21.⁠ ⁠Dalam konteks ini, kesatuan Melayu bukan slogan emosi, tetapi prasyarat strategik.

22.⁠ ⁠Tanpa kesatuan, tidak wujud kekuatan legislatif mencukupi untuk merombak struktur lama dan membina ekosistem kapital rakyat.

23.⁠ ⁠Selagi kuasa politik Melayu berselerak, struktur tertutup akan terus dilindungi oleh kepentingan yang lebih tersusun.

24.⁠ ⁠Reset politik ialah pintu masuk kepada reset ekonomi. Tanpa penyatuan Melayu, pintu itu tidak akan terbuka.

25. Dr. Ahmad Fadhzil Mohamad dan ahli-ahli serta pemimpin melayu parti Amanah juga boleh menyertai Payung besar melayu dan sama-sama kita reset ekonomi dan politik Malaysia.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin 

Adakah Perikatan Nasional masih relevan? Realignment Politik Melayu dan Masa Depan Negara.

 1.⁠ ⁠Desas-desus mengenai kebangkitan semula Muafakat Nasional yang menghimpunkan UMNO, PAS dan Bersatu semakin rancak diperkatakan dalam landskap politik semasa.

 2.⁠ ⁠Ia muncul dalam konteks yang lebih luas iaitu ketidakstabilan dalaman Perikatan Nasional (PN) pasca peletakan jawatan Tan Sri Muhyiddin Yassin sebagai Pengerusi PN, yang telah mewujudkan kekosongan kepimpinan strategik serta mengundang persaingan pengaruh antara komponen utama gabungan tersebut.

 3.⁠ ⁠PAS telah menyatakan kesediaan untuk menerajui kepimpinan PN namun realitinya, gabungan akan melalui fasa political reconfiguration yang memerlukan tempoh peralihan bagi membina semula kestabilan institusi, penyelarasan kepimpinan serta kejelasan hala tuju strategik.

 4.⁠ ⁠Pergolakan di Perlis, apabila Menteri Besar daripada PAS digugurkan dan digantikan oleh wakil Bersatu menambah lagi dimensi krisis kepercayaan dalam PN.

 5.⁠ ⁠Ia bukan sekadar isu negeri, tetapi manifestasi kepada ketidaksefahaman strategik antara komponen gabungan, sekali gus memberi isyarat jelas bahawa PN sedang berdepan krisis kohesi dalaman.

 6.⁠ ⁠Dalam masa yang sama, Ketua Pemuda UMNO, Datuk Dr Mohamad Akmal Saleh, telah menganjurkan Konvensyen Khas Pemuda UMNO yang menghasilkan resolusi jelas menyokong penyatuan UMNO dan PAS sebagai dua parti Melayu terbesar. 

 7.⁠ ⁠Resolusi ini bukan sekadar inisiatif sayap parti, tetapi membawa implikasi besar terhadap pembentukan semula blok politik Melayu nasional.

 8.⁠ ⁠Lebih signifikan, khabar angin bahawa Bersatu mungkin membentuk kerjasama baharu bersama Pakatan Harapan sekiranya UMNO menarik diri daripada gabungan sedia ada menandakan bahawa landskap politik Melayu kini sedang bergerak ke arah realignment strategik yang berisiko tinggi terhadap kestabilan jangka panjang.

 9.⁠ ⁠Dalam seluruh percaturan politik semasa, satu hakikat semakin terserlah. 

10.⁠ ⁠Gerakan penyatuan yang dilaungkan hari ini lebih tertumpu kepada kelangsungan parti politik, bukan kepada pembinaan kekuatan nasional jangka panjang.

11.⁠ ⁠Semboyan ‘penyatuan bangsa’ diangkat sebagai alat untuk mengukuhkan kedudukan parti, menjadikannya relevan dalam landskap persaingan politik. 

12.⁠ ⁠Namun, selagi penyatuan terus dirangka dalam sempadan kepartian, usaha membina kekuatan kolektif negara akan terus berhadapan dengan cabaran struktural yang berpanjangan.

13.⁠ ⁠Sejarah dan pengalaman politik negara membuktikan bahawa politik kepartian semata-mata tidak mampu melahirkan penyatuan strategik yang mampan. 

14.⁠ ⁠Penyatuan yang sebenar menuntut satu perubahan paradigma daripada politik parti kepada politik kenegaraan; daripada persaingan organisasi kepada kesepaduan nasional.

15.⁠ ⁠Dalam konteks ini, parti politik perlu difahami sebagai instrumen pilihan raya, bukan matlamat perjuangan. 

16.⁠ ⁠Ia adalah vehicle demokrasi, bukan identiti perjuangan. 

17.⁠ ⁠Yang perlu diangkat sebagai keutamaan ialah kekuatan bangsa, kestabilan negara dan masa depan generasi.

18.⁠ ⁠Seruan penyatuan ini telah lama ditegaskan oleh Tun Dr Mahathir Mohamad sebagai suatu keperluan strategik negara, bahawa penyatuan tidak boleh digerakkan melalui elit parti semata-mata, tetapi mesti lahir daripada kesedaran nasional yang merentasi sempadan organisasi dan logo.

19.⁠ ⁠Prinsip ini pernah dizahirkan dalam sejarah politik moden negara apabila pelbagai kekuatan politik dan masyarakat sivil disatukan di bawah satu payung strategik demi perubahan nasional, menggunakan satu platform pilihan raya sebagai instrumen, bukan sebagai pusat identiti perjuangan. 

20.⁠ ⁠Ia membuktikan bahawa penyatuan kenegaraan mampu mengatasi politik kepartian.

21.⁠ ⁠Menjelang fasa politik nasional yang akan datang, keutamaan negara seharusnya kembali kepada satu agenda yang jelas iaitu membina kesepaduan, memperkukuh keyakinan rakyat, dan memulihkan mandat demokratik melalui pertandingan yang sihat, telus dan berteras prinsip.

22.⁠ ⁠Penyatuan yang sebenar bukan sekadar slogan. Ia adalah strategi kebangsaan.

23.⁠ ⁠Dan hanya dengan penyatuan berteras bangsa bukan parti, barulah kestabilan, kemenangan demokrasi dan masa depan Malaysia dapat dijamin.

24.⁠ ⁠Seruan Dr Akmal Salleh untuk UMNO dan PAS bersatu di terima baik danalu-alukan malah UMNO juga digalakkan menarik sokongan dan keluar dari Kerajaan Perpaduan.

25.⁠ ⁠Sama penting, malah lebih kritikal ialah untuk Dr Akmal Saleh memperkukuh kesepaduan politik dalam kalangan akar umbi, khususnya dalam UMNO, agar penyatuan yang dibina berteraskan kesedaran bangsa, tanggungjawab sejarah dan komitmen bersama terhadap kestabilan negara.

26.⁠ ⁠Kita perkasakan bangsa melayu. Kita satukan bangsa melayu sebagai teras negara dibawah Payung Besar Tun Dr Mahathir yang tidak impikan apa-apa jawatan kecuali untuk melihat bangsa melayu bersatu dan membentuk kerajaan. 

27.⁠ ⁠Kita bersatu sebagai orang melayu, kita akan menang pilihanraya.

Salam hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin

Pengerusi PN baru harus Menjadi Penyatu dan bukan Calon Perdana Menteri

1. Peletakan jawatan Tan Sri Muhyiddin Yassin sebagai Pengerusi Perikatan Nasional (PN) berkuat kuasa 1 Januari 2026 membuka satu ruang pembaharuan kepimpinan yang amat signifikan dan mesti dimanfaatkan secara matang, strategik serta berlandaskan kepentingan jangka panjang gabungan ini.

2. Perkembangan tersebut turut disusuli dengan peletakan jawatan beberapa pemimpin kanan lain dalam struktur PN, termasuk Datuk Seri Mohamed Azmin Ali sebagai Setiausaha Agung PN serta jawatan-jawatan berkaitan di peringkat negeri. 

3. Keadaan ini mencerminkan bahawa PN kini berada dalam fasa transisi kepimpinan yang kritikal dan memerlukan kestabilan baharu.

4. Dalam masa yang sama, dinamika dalaman PN yang dipaparkan melalui laporan media menunjukkan keperluan mendesak untuk suatu proses penstrukturan semula kepimpinan yang lebih tersusun, inklusif dan berteraskan konsensus, khususnya menjelang Pilihan Raya Umum akan datang.

5. Dalam kerangka teori pengurusan gabungan (coalition governance), krisis transisi kepimpinan lazimnya mengundang dua risiko utama, iaitu fragmentasi dalaman yang berpunca daripada perebutan mandat dan perbezaan strategi antara komponen, serta kekaburan naratif kepada akar umbi mengenai arah tuju dan identiti sebenar gabungan.

6. Justeru, PN wajar melantik seorang pengerusi yang bukan sekadar pemegang jawatan, tetapi berfungsi sebagai simbol penyatuan nasional Melayu yang mampu mengurus kepelbagaian kepentingan parti komponen secara adil, seimbang dan berwibawa.

7. Sehubungan itu, saya menyatakan sokongan terbuka agar Tun Dr. Mahathir Mohamad dipertimbangkan dan dipersetujui melalui konsensus Majlis Tertinggi PN sebagai Pengerusi Baharu Perikatan Nasional.

8. Tun merupakan seorang negarawan yang diiktiraf merentasi generasi. 

9. Wibawa dan pengalaman beliau amat penting untuk memulihkan keyakinan akar umbi, menurunkan suhu ketegangan dalaman, serta mengembalikan disiplin politik dalam kalangan komponen PN.

10. Dalam landskap pembangkang semasa, PN memerlukan seorang arbiter yang tidak dilihat mewakili mana-mana puak atau komponen secara eksklusif. 

11. Seorang pengerusi yang berfungsi sebagai pengimbang lebih berupaya memimpin musyawarah dan membina kesepakatan, bukan memenangi persaingan dalaman.

12. Bagi memantapkan keyakinan semua pihak, cadangan ini wajar disertai dengan satu prinsip yang jelas, iaitu Tun memegang jawatan Pengerusi sebagai penyatu, bukan sebagai calon Perdana Menteri. 

13. Prinsip ini penting bagi mengelakkan persepsi bahawa jawatan pengerusi dijadikan landasan untuk menguasai agihan kuasa atau membina laluan peribadi ke Putrajaya. 

14. Sekiranya Tun bersetuju, satu komitmen awam berhubung perkara ini akan mengukuhkan legitimasi kepimpinan beliau.

15. Gesaan Pemuda PN agar keputusan-keputusan besar dibuat melalui konsensus Majlis Tertinggi PN perlu dijadikan amalan institusi yang berterusan, bukan sekadar reaksi sementara terhadap krisis.

16. Sebagai pengerusi, Tun berperanan memperkukuh tadbir urus dalaman PN supaya setiap parti komponen berasa dihormati, dilindungi dan diberikan ruang yang adil dalam proses membuat keputusan.

17. Lantikan ini berpotensi mengangkat PN sebagai payung besar Melayu yang matang, berdisiplin dan bersatu, serta mampu menyusun kekuatan pembangkang untuk menawarkan alternatif kerajaan yang lebih berwibawa, stabil dan diyakini oleh rakyat.

Salam hormat,
Dr Armin Baniaz Pahamin

Dr Mohammed Taufiq Johari Menteri dari Parti Keadilan Rakyat Wajar Disiasat

Dr Mohammed Taufiq Johari Menteri dari Parti Keadilan Rakyat Wajar Disiasat: Isu Salah Guna Gelaran dan Penyalahgunaan Kepercayaan Awam

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

Pelantikan Ahli Parlimen Parti Keadilan Rakyat, Dr Mohammed Taufiq Johari, sebagai Menteri Belia dan Sukan baru-baru ini telah mencetuskan perbahasan awam yang serius, khususnya berhubung status kelayakan profesional serta dakwaan penglibatan beliau dalam amalan perubatan tanpa pendaftaran yang sah.

Isu ini bukan bersifat teknikal yang memerlukan tafsiran elit perundangan semata-mata. Ia adalah persoalan asas tentang integriti, ketelusan dan perlindungan awam. 

Beberapa peruntukan undang-undang negara kelihatan terlibat secara langsung dan wajar diberi penelitian sewajarnya oleh pihak berkuasa.

Seksyen 416 Kanun Keseksaan – Penyamaranaan Identiti Profesional Seksyen 416 memperuntukkan kesalahan menyamar sebagai seseorang yang berkelayakan atau berlesen bagi tujuan memperdaya pihak lain. 

Terdapat dakwaan bahawa Dr Taufiq telah mengendalikan rawatan pesakit di Klinik Dr Hadi, Sungai Petani dengan menggunakan gelaran dan perwatakan sebagai seorang pengamal perubatan, sedangkan beliau bukan seorang doktor perubatan yang berdaftar.

Jika disabitkan kesalahan, beliau boleh dihukum penjara sehingga tujuh (7) tahun, atau denda, atau kedua-duanya sekali.

Seksyen 420 Kanun Keseksaan – Penipuan untuk Mendapat Manfaat. Seksyen ini merangkumi kesalahan menipu bagi mendapatkan harta, kedudukan atau faedah. 

Dalam konteks ini, wujud dakwaan bahawa Dr Taufiq telah mempromosikan dirinya sebagai seorang pegawai perubatan bertauliah bagi meraih sokongan dan kepercayaan pengundi, termasuk menawarkan perkhidmatan perubatan semasa kempen pilihan raya, yang kemudiannya membawa kepada kemenangan pilihan raya dan manfaat politik.

Jika disabitkan, hukuman boleh mencecah penjara antara satu (1) hingga sepuluh (10) tahun, sebatan serta denda.

Akta Perubatan 1971 – Amalan Perubatan Tanpa Pendaftaran. Di bawah Akta Perubatan 1971, hanya individu yang berdaftar dengan Malaysian Medical Council (MMC) dibenarkan mengamal perubatan di Malaysia. 

MMC sendiri telah mengesahkan bahawa Dr Taufiq bukan seorang pengamal perubatan berdaftar. Maka, sebarang bentuk rawatan yang dilakukan oleh beliau boleh diklasifikasikan sebagai amalan perubatan haram.

Kesalahan ini membawa hukuman penjara sehingga tiga (3) tahun atau denda sehingga RM50,000 atau kedua-duanya sekali.

Isu ini bukan semata-mata berkisar kepada seorang individu atau jawatan menteri semata-mata, tetapi menyentuh prinsip asas perlindungan pengguna, keselamatan pesakit dan kepercayaan rakyat terhadap institusi negara. 

Dalam sebuah negara hukum, tiada sesiapa yang berada di atas undang-undang. 

Kedudukan sebagai menteri kabinet, hubungan politik dengan Perdana Menteri, mahupun status sebagai anak kepada Yang di-Pertua Dewan Rakyat, Tan Sri Johari Abdul, tidak boleh dan tidak seharusnya dijadikan perisai daripada penelitian undang-undang. 

Prinsip kedaulatan undang-undang menuntut supaya setiap dakwaan salah laku disiasat secara bebas, telus dan tanpa pilih kasih.

Semasa Pakatan Harapan berada di bangku pembangkang, para pemimpin, khususnya daripada DAP lantang mengkritik UMNO, termasuk mempertikaikan kelayakan akademik Timbalan Perdana Menteri, Dato’ Seri Dr Ahmad Zahid Hamidi, dengan mempersoalkan kesahihan ijazah PhD beliau sebagai isu integriti awam.

Kini, setelah UMNO menjadi rakan sekutu dalam kerajaan, sensitiviti terhadap isu yang sama kelihatan berubah dengan drastik. 

Toleransi terhadap perkara yang dahulunya dikecam mencerminkan satu bentuk relativisme moral yang merosakkan wibawa reformasi yang pernah dijanjikan.

Begitu juga dengan UMNO. Di manakah pendirian prinsip dan integriti parti yang selama ini mengangkat naratif mempertahankan maruah institusi negara? 

Apakah peranan Pemuda UMNO dalam mempertahankan prinsip akauntabiliti, atau adakah mereka turut terperangkap dalam budaya kompromi kuasa yang mengaburkan sempadan antara kebenaran dan kepentingan?

Dalam sebuah negara hukum, konsistensi prinsip adalah asas kepada legitimasi politik. 

Reformasi tidak boleh bersifat selektif, dan integriti tidak boleh menjadi komoditi yang berubah mengikut konfigurasi kuasa. 

Oleh itu, saya menggesa pihak berkuasa untuk menjalankan satu siasatan bebas dan telus demi memelihara integriti sistem pentadbiran awam serta keyakinan rakyat terhadap kerajaan dan profesion perubatan negara.

Salam hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin