PROGRAM LGBTQ JEJAKA - GLAMPING WITH PRIDE MENCABAR STRUKTUR MORAL DAN KEHARMONIAN NEGARA

1. Kenyataan media oleh Jejaka selaku penganjur program rekreasi Glamping With Pride memperlihatkan bahawa penganjuran dan promosi program tersebut berpotensi bercanggah dengan kerangka perundangan sedia ada, khususnya peruntukan yang mengawal kandungan, perhimpunan dan penyiaran awam.

2. Selain itu, pernyataan mengenai peranan Jejaka sebagai sebuah kumpulan sokongan pemuda queer, gay dan biseksual untuk mewujudkan ruang berani penerimaan diri, bimbingan rakan sebaya dan memperkasakan jaringan sosial, hak dan kesihatan menimbulkan persoalan serius dari sudut undang-undang awam. 

3. Aktiviti ini berpotensi menggalakkan normalisasi gaya hidup dan perlakuan yang telah dikawal serta dibataskan oleh undang-undang negara, dan oleh itu wajar tertakluk kepada penelitian serta tindakan penguatkuasaan yang sewajarnya oleh kerajaan dan badan-badan berkaitan.

4. Malaysia bukan sebuah negara nilai-neutral. Malaysia ialah sebuah negara berdaulat yang dibina atas Perlembagaan, kedudukan agama Persekutuan, dan prinsip moral awam yang menjadi asas kestabilan sosial.

5. Penganjuran program Glamping With Pride yang kemudiannya dibatalkan bukan isu diskriminasi atau kebencian, tetapi manifestasi jelas bahawa negara ini masih berfungsi di bawah kedaulatan undang-undang dan tidak tunduk kepada tekanan ideologi luar. 

6. Isu ini wajar dilihat sebagai isu keselamatan sosial dan kedaulatan perlembagaan, bukan sekadar perbezaan gaya hidup.

7. Dari sudut kerangka perundangan Persekutuan, Kanun Keseksaan melalui Seksyen 377 memperuntukkan bahawa “persetubuhan luar tabii” merupakan suatu kesalahan jenayah. 

8. Peruntukan ini telah digunakan untuk mengawal perlakuan seksual sejenis, khususnya antara lelaki, dengan hukuman yang boleh mencecah sehingga 20 tahun penjara serta sebatan mandatori.

9. Ianya turut direkodkan oleh pelbagai badan pemantau undang-undang antarabangsa seperti Human Rights Watch, Human Dignity Trust dan LSVD⁺ – Verband Queere Vielfalt. 

10. Kedudukan ini menunjukkan bahawa larangan terhadap perlakuan seksual sejenis bukanlah bersifat retorik, tetapi telah termaktub secara nyata dalam undang-undang bertulis negara.

11. Selain itu, di bawah undang-undang Syariah negeri-negeri, yang terpakai kepada orang Islam, perlakuan seksual sejenis serta ekspresi jantina yang bercanggah dengan norma jantina konvensional turut diklasifikasikan sebagai kesalahan. 

12. Enakmen-enakmen jenayah Syariah negeri memperuntukkan hukuman tertentu terhadap perbuatan tersebut, sekali gus menegaskan bahawa larangan ini mempunyai asas undang-undang dwi-sistem, iaitu dalam perundangan sivil dan Syariah.

13. Oleh itu, undang-undang Malaysia dengan jelas melarang bukan sahaja perlakuan seksual sejenis, malah sebarang aktiviti yang mempromosi, memudahcara dan menormalisasikan gaya hidup tersebut dalam ruang awam. 

14. Ini bukan soal orientasi peribadi, tetapi soal perlindungan moral awam, ketenteraman sosial, keselamatan remaja dan keutuhan norma kebangsaan.

15. Sebarang usaha untuk membingkai program seperti Glamping With Pride sebagai “retreat komuniti” tidak boleh menafikan hakikat bahawa penggunaan istilah Pride, struktur promosi dan sifat eksklusif penyertaan telah menjadikannya satu bentuk kempen normalisasi ideologi seksual yang bertentangan dengan undang-undang dan nilai negara.

16. Lebih membimbangkan, sekiranya perkara ini dibiarkan tanpa tindakan yang tegas dan konsisten, ia akan membuka ruang kepada normalisasi acara LGBTQ secara terbuka dalam ruang awam negara. 

17. Perbuatan seperti ini akan menghakis kejelasan dan kepastian undang-undang, melemahkan autoriti perundangan sedia ada, mengancam keharmonian masyarakat majmuk yang dibina atas asas nilai agama dan moral awam, serta menjadikan Malaysia semakin terdedah kepada tekanan dan campur tangan luar yang berpotensi mencabar kedaulatan undang-undang serta kerangka perlembagaan tempatan.

18. Rakyat menuntut Kerajaan Persekutuan, khususnya Kementerian Dalam Negeri, Suruhanjaya Komunikasi dan Multimedia Malaysia (MCMC) serta pihak berkuasa tempatan supaya bertindak segera, konsisten dan tanpa kompromi terhadap penganjur Jejaka – Glamping With Pride. 

19. Kerajaan perlu menjalankan siasatan menyeluruh, mengambil tindakan penguatkuasaan yang tegas dan maksimum di bawah undang-undang sedia ada sebagai teladan.

20. Kerajaan juga perlu memastikan tiada sebarang ruang diberikan kepada penganjuran, promosi atau normalisasi acara seumpama ini pada masa hadapan.

21. Kegagalan bertindak bukan sahaja mencemarkan wibawa institusi penguatkuasaan, malah menghakis kedaulatan undang-undang dan menghantar isyarat berbahaya bahawa nilai Perlembagaan boleh diperdagangkan atas nama naratif kebebasan ideologi.

22. Kita mesti menghantar mesej yang jelas! 

23. Undang-undang Malaysia tidak boleh dikompromi. Nilai Perlembagaan tidak boleh dikompromi.

24. Kedaulatan moral negara tidak boleh ditukar dengan naratif kebebasan ideologi.

25. Malaysia bukan medan eksperimen sosial.


26. Malaysia ialah sebuah negara berdaulat yang wajib mempertahankan struktur moral, undang-undang dan keselamatan sosialnya.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

Di Mana Suara Pembangkang Selangor.

1. Di manakah ADUN pembangkang Selangor ketika negeri ini sedang ditadbir dalam suasana krisis tatakelola?

2. Di manakah pembangkang apabila kerajaan negeri memperkenalkan dasar-dasar yang semakin tidak munasabah seperti cadangan penternakan babi berskala gergasi, perhimpunan LGBTQ, kemerosotan kebersihan bandar, kelemahan pengurusan sisa pepejal, kegagalan menjaga kepekaan sosial, pencemaran alam sekitar sehingga menjejaskan kesejahteraan rakyat?

3. Dimanakah ketua pembangkang Selangor Dato Sri Azmin Ali?

4. Selangor mempunyai bilangan ADUN pembangkang yang mencukupi untuk memainkan peranan semak dan imbang yang bermakna.

5. Namun dalam banyak isu yang terpaksa ditegur oleh Istana sendiri, rakyat gagal melihat suara pembangkang yang konsisten, lantang dan berprinsip di dalam Dewan.

6. Dalam sebuah negeri yang sedang berhadapan krisis tatakelola, krisis sensitiviti sosial dan krisis keabsahan moral pentadbiran, peranan Ketua Pembangkang bukan sekadar simbolik.

7. Ia adalah jawatan institusi yang memikul amanah besar untuk memimpin suara pembangkang, menyusun strategi semak dan imbang, serta memastikan Dewan Undangan Negeri berfungsi sebagai benteng pertama rakyat.

8. Namun dalam deretan isu besar yang sehingga memaksa Istana sendiri tampil berulang kali menegur Kerajaan Negeri, rakyat tidak melihat kepimpinan pembangkang yang tegas, konsisten dan terancang di dalam Dewan.

9. Dalam sistem demokrasi berperlembagaan, Ketua Pembangkang ialah kompas moral dan strategik pembangkang. Jika kompas itu tidak kelihatan, maka keseluruhan barisan pembangkang akan hilang arah.

10. Apabila Sultan Selangor terpaksa berulang kali menzahirkan teguran terhadap Kerajaan Negeri, itu bermakna mekanisme semak dan imbang legislatif telah gagal berfungsi.

11. Dan kegagalan itu bukan hanya terletak pada pihak eksekutif, ia turut mencerminkan kelemahan peranan pembangkang yang sepatutnya menjadi benteng pertama rakyat dalam Dewan.

12. Tugas ADUN pembangkang bukan sekadar hadir dalam persidangan, berucap atau melontarkan kritikan di luar Dewan.

13. Mereka dipilih untuk membawa suara rakyat ke dalam persidangan rasmi, menyoal EXCO secara terbuka, memaksa penjelasan yang telus, menuntut akauntabiliti pentadbiran serta mempertahankan kesejahteraan rakyat daripada dasar-dasar yang tidak sensitif, tidak telus dan merugikan kepentingan awam.

14. Mereka adalah barisan pertahanan pertama rakyat dalam sistem demokrasi berperlembagaan.

15. Namun dalam isu-isu yang paling dekat dengan kehidupan rakyat seperti bau busuk, pencemaran, banjir kilat, longgokan sampah, sensitiviti agama, ancaman kesihatan, pembangkang dilihat sunyi, lambat, dan tidak konsisten.

16. Rakyat bertanya: Apakah ADUN pembangkang kini sekadar pemerhati, bukan pembela?

17. Apakah mereka telah beralih daripada wakil rakyat kepada sekadar pengulas politik?

18. Apabila Istana terpaksa menjadi suara rakyat, itu menandakan bahawa Dewan Undangan Negeri telah gagal menjalankan fungsi asalnya sebagai institusi yang dipertanggung-jawab dengan kuasa eksekutif.

19. Ini bukan isu politik kepartian. Ini isu amanah perwakilan rakyat.

20. Jika ADUN pembangkang gagal membawa isu-isu rakyat ke dalam Dewan, maka mereka sedang gagal menjalankan mandat rakyat sendiri.

21. Dan dalam sebuah negeri yang sedang berhadapan krisis tatakelola, kegagalan pembangkang bukan lagi satu kelemahan, ia adalah satu pengkhianatan terhadap amanah rakyat.

22. Selangor tidak hanya memerlukan kerajaan yang bertanggungjawab.�

23. Selangor memerlukan pembangkang yang berani, berprinsip dan setia kepada rakyat, bukan kepada keselesaan politik.

24. Kerana apabila pembangkang gagal berfungsi, Istana terpaksa menanggung beban yang bukan miliknya.

25. Dan itu adalah kegagalan paling besar dalam sebuah sistem demokrasi berperlembagaan.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

Tatakelola Kerajaan Selangor gagal, Sultan terpaksa bersuara

Tatakelola Kerajaan Selangor gagal, Sultan terpaksa bersuara

Oleh: Dr. Armin Baniaz Pahamin

1. Selangor kini sedang berhadapan satu krisis tatakelola institusi yang semakin ketara apabila Sultan Selangor terpaksa berulang kali tampil menzahirkan teguran terhadap Kerajaan Negeri dalam isu-isu yang menyentuh kesejahteraan rakyat, kelestarian alam sekitar dan sensitiviti sosial.

2. Krisis ini bukan lagi bersifat terasing atau teknikal, tetapi mencerminkan satu realiti yang membimbangkan dan bersifat sistemik, melangkaui persoalan projek, pentadbiran harian dan perbezaan dasar, sebaliknya menandakan keretakan dalam kerangka kebertanggungjawaban pentadbiran negeri.

3. Dalam sistem Raja Berperlembagaan, Sultan berdiri sebagai institusi pemersatu dan penjaga amanah rakyat, bukan sebagai aktor politik.

4. Oleh itu, apabila Baginda terpaksa tampil menegur keputusan eksekutif, ia merupakan indikator jelas kepada kegagalan serius kerajaan negeri dalam menunaikan tanggungjawab asas tadbir urus, perlindungan kepentingan awam dan penjagaan kesejahteraan rakyat.

5. Dan di Selangor, perkara ini bukan lagi bersifat terpencil atau luar biasa, ia telah berlaku terlalu kerap sehingga membentuk satu pola kegagalan pentadbiran.

6. Di Selangor hari ini, konflik antara Istana dan Kerajaan Negeri bukan lagi sekadar episod, tetapi telah berkembang menjadi satu corak pentadbiran yang sistemik.

7. Isu penternakan babi berskala mega, kemerosotan kebersihan bandar, kelemahan pengurusan sisa pepejal, kecuaian terhadap sensitiviti sosial, ancaman terhadap alam sekitar serta kemerosotan kesejahteraan rakyat, semuanya berkongsi satu ciri yang sama.

8. Kerajaan Negeri membuat keputusan berimpak tinggi tanpa penilaian menyeluruh terhadap kesan sebenar kepada rakyat, sehingga Istana terpaksa tampil sebagai suara yang mempertahankan kepentingan awam.

9. Apabila Tuanku Sultan Sharafuddin Idris Shah menzahirkan dukacita, mempersoalkan niat, menegur kelulusan, bahkan mencadangkan pemimpin politik ‘tinggal sendiri di kawasan terjejas’, itu bukan simbolik tetapi itu amaran tadbir urus.

10. Ia membawa mesej yang sangat jelas.

11. Kerajaan Negeri tidak lagi memimpin tetapi diheret oleh projek, tekanan kepentingan dan pendekatan teknokratik yang terpisah daripada pengalaman hidup rakyat.

12. Istana menjadi penyeimbang kerana Eksekutif hilang kompas. Institusi Raja tidak sepatutnya menjadi ‘pembetul kesilapan’ pentadbiran.

13. Namun di Selangor hari ini, Istana telah dipaksa memainkan peranan semak dan imbang yang gagal dimainkan oleh Exco dan kepimpinan negeri.

14. Apabila kebersihan bandar merosot, aduan rakyat berleluasa, alam sekitar terancam, dan sensitiviti majoriti Muslim diketepikan, kerajaan negeri tidak tampil sebagai pelindung tetapi sebagai pengurus projek semata-mata.

15. Lalu Tuanku terpaksa bersuara.

16. Ini bukan konflik peribadi. Ini adalah konflik antara amanah pemerintahan dengan kegagalan tatakelola.

17. Masalah Selangor bukan akibat kekurangan projek tetapi Kekurangan akauntabiliti

18. Selangor tidak kekurangan dana. Tidak kekurangan hasil. Tidak kekurangan kepakaran.

19. Yang Selangor sedang kekurangan ialah kepimpinan berteraskan amanah, kepekaan dan kebertanggungjawaban.

20. Dan apabila Istana terpaksa menegur, itu bermakna kerajaan negeri telah gagal memenuhi tanggungjawab asasnya iaitu menjaga kesejahteraan rakyat sebelum menjaga kelulusan projek.

21. Apabila Sultan terpaksa menjadi suara rakyat, ia menandakan kerajaan negeri telah berhenti menjadi pelindung rakyat.

22. Ini bukan isu politik. Ini isu keabsahan moral sebuah pentadbiran.

23. Selangor hari ini tidak memerlukan lebih banyak projek.

Selangor memerlukan kepimpinan yang kembali kepada amanah, adab dan tatakelola.

24. Dan selagi Istana terus terpaksa menegur, selagi itulah Selangor sedang diperintah oleh pentadbiran yang belum layak memegang amanah rakyat.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

Masa Depan Melayu Ditentukan Oleh Cara Kita Berpolitik

1. Saya dan ramai rakyat berbangsa Melayu berasa amat terkilan dan kesal apabila membaca berita pemecatan Datuk Seri Saifuddin Abdullah daripada Parti Pribumi Bersatu Malaysia.

2. Dalam suasana politik Melayu yang semakin rapuh dan terfragmentasi, langkah memecat pemimpin Melayu dari blok pembangkang bukan sahaja gagal menyelesaikan masalah dalaman parti, malah memburukkan lagi perpecahan sokongan Melayu yang sedia terbelah.

3. Apa yang sedang berlaku dalam Bersatu hari ini bukan lagi soal prinsip atau perjuangan rakyat.
Rakyat, khususnya orang Melayu, hanya mempunyai ruang yang semakin terhad untuk bernaung secara politik.

4. Pada asalnya, orang Melayu berteduh di bawah UMNO. Namun reputasi UMNO hari ini berada pada tahap yang amat merosakkan keyakinan rakyat. Seruan oleh Ketua Pemuda UMNO untuk penyatuan UMNO dan PAS hanyalah mainan politik untuk melepaskan pertuduhan seseorang.

5. Parti itu kini lebih dikenali sebagai parti yang sarat dengan krisis integriti. 

6. Presidennya berdepan puluhan pertuduhan mahkamah (walaupun telah di NFA tetapi persepsi masih kekal), manakala bekas presidennya telah pun menjalani hukuman penjara. 

7. Barisan pemimpinnya pula dilihat menanggung beban moral yang mengikat mereka untuk terus menyokong kerajaan, bukan kerana prinsip, tetapi kerana keterpaksaan politik.

8. Barisan pemimpin umno lain dikhuatiri mempunyai ‘baggage’ dan tidak dapat berbuat apa-apa kecuali menyokong pemerintah yang memegang mereka seperti tali di hidung lembu.

9. Bersatu muncul sebagai alternatif kepada UMNO. 

10. Namun sejak kebelakangan ini, Bersatu pula dilihat semakin tidak mampu menerima perbezaan pandangan dan teguran dalaman. 

11. Kritikan dijawab dengan hukuman, dan perbezaan pandangan dianggap sebagai ancaman. 

12. Pemecatan tokoh seperti YB Wan Saiful Wan Jan dan Datuk Seri Saifuddin Abdullah, serta penggantungan pimpinan seperti YB Wan Ahmad Fayhsal dan Che’Gu Bard di Port Dickson, telah membentuk persepsi awam bahawa Bersatu kini semakin mengamalkan pendekatan kepimpinan berunsur kuku besi.

13. Parti PAS pula, walaupun telah melalui proses penjenamaan semula, masih dilihat berdepan kesukaran besar untuk diterima sebagai peneraju negara majmuk yang berbilang kaum, agama dan budaya.

14. Akibatnya, rakyat melihat bahawa ruang bernaung politik Melayu semakin menyempit.

15. Setiap kali satu alternatif muncul, ia akhirnya terperangkap dalam konflik dalaman dan perebutan kuasa, bukan membina keyakinan rakyat.

16. UMNO runtuh dari segi moral.

17. Bersatu pula kini kelihatan semakin rapuh dari segi budaya kepimpinan.

18. PAS pula masih bergelut dari segi penerimaan nasional.

19. Maka persoalan sebenar hari ini bukan lagi ‘siapa paling kuat’, tetapi siapa yang paling layak menyatukan.

20. Politik Melayu hari ini bukan kekurangan parti, tetapi kekurangan kebijaksanaan.

21. Kita bukan kekurangan pemimpin, tetapi kekurangan jiwa kepimpinan.

22. Atas kesedaran inilah Tun Dr Mahathir Mohamad menyeru penyatuan bangsa Melayu melalui konsep Payung Besar iaitu sebuah wadah penyatuan yang melangkaui sempadan parti politik, ideologi dan kepentingan individu. 

23. Ia bukan sebuah parti, bukan juga sebuah platform perebutan jawatan, tetapi ruang bersama tempat orang Melayu kembali berpaut sebagai satu bangsa.

24. Di bawah Payung Besar, setiap individu hadir bukan sebagai pemimpin parti, ahli politik atau ketua NGO, tetapi sebagai orang Melayu yang duduk sama rata, berdiri sama tinggi, dan bebas daripada hierarki kuasa.

25. Apabila semua berada pada aras yang sama, barulah nilai kepimpinan sebenar akan menyerlah melalui keikhlasan, kebijaksanaan dan keupayaan menyatukan, bukan melalui jawatan atau pengaruh.

26. Parti politik hanyalah kenderaan pilihan raya. Ia datang dan pergi.

27. Tetapi bangsa Melayu yang bersatu adalah kuasa sebenar. 

28. Kuasa dominan yang mampu menentukan arah, menang atau kalah seseorang pemimpin dan kerajaan.

29. Apa yang sedang berlaku dalam Bersatu dengan pemecatan demi pemecatan, bukan sekadar tindakan disiplin, tetapi satu isyarat bahawa budaya dalaman parti sedang berubah daripada budaya musyawarah kepada budaya autoritarian. 

30. Apabila parti mula memerintah melalui hukuman, ia tidak lagi memimpin melalui kepercayaan.

31. Lebih membimbangkan, rakyat Melayu kelas pertengahan, profesional dan generasi muda mula menjauh. 

32. Mereka bukan menolak perjuangan Melayu. Mereka menolak cara kita berpolitik.

33. Mereka mahu kestabilan. Mereka mahu rasionaliti. Mereka mahu politik yang tidak memaksa mereka memilih antara dua keburukan.

34. Tun Dr Mahathir Mohamad telah lama mengingatkan bahawa selagi politik Melayu dikuasai oleh kerakusan kuasa dan perebutan jawatan, orang Melayu akan terus berpecah dan akhirnya melemahkan diri sendiri.

35. Atas sebab itu beliau mencadangkan agar pembangkang tidak menamakan seorang ‘poster boy' atau calon Perdana Menteri lebih awal. 

36. Tidak pernah dan tidak akan wujud seorang tokoh yang diterima semua pihak.

37. Poster boy hanya melahirkan puak, bukan perpaduan, dan membuka ruang kepada sabotaj dalaman sebelum berdepan musuh sebenar.

38. Pendekatan yang lebih matang ialah dengan menyenaraikan beberapa calon Perdana Menteri dari blok pembangkang dan seluruh jentera bergerak sebagai satu pasukan untuk memenangi pilihan raya.

39. Selepas kemenangan dicapai, barulah seorang dipilih secara konsensus, berprinsip dan bermaruah.

40. Inilah politik yang menenangkan rakyat, bukan menakutkan mereka.

41. Jika kita gagal belajar dari sejarah, maka sejarah akan mengajar kita melalui kekalahan.

42. Dan jika trend ini berterusan, bukan sahaja Bersatu akan kehilangan pemimpin, tetapi politik Melayu akan kehilangan rakyatnya sendiri.

43. Apabila rakyat pergi, tidak ada lagi yang tinggal untuk dipertahankan. 

44. Bangsa Melayu akan terkubur seperti di Pulau Pinang dan Singapura.

Salam Hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin 

KRISIS KOS KESIHATAN NEGARA ADALAH KEGAGALAN STRUKTUR SISTEM, BUKAN SEKADAR ISU HOSPITAL SESAK

1. Krisis kos kesihatan negara kini semakin kritikal walaupun peruntukan Belanjawan Persekutuan untuk sektor kesihatan meningkat dengan ketara selepas pandemik.

2. Ruang fiskal sebenar untuk memperkukuh kapasiti sistem kesihatan awam semakin sempit akibat fenomena crowding out dan struktur perbelanjaan yang tidak selari dengan tekanan kos sebenar sektor kesihatan, meskipun belanjawan negara meningkat setiap tahun.

3. Malaysia kini sedang berdepan satu krisis kesihatan nasional yang bersifat struktur, sistemik dan berpotensi menggugat kestabilan sosial serta ekonomi negara.

4. Krisis ini bukan sekadar isu hospital awam yang sesak atau kenaikan caj hospital swasta, tetapi mencerminkan kegagalan reka bentuk sistem pembiayaan kesihatan yang gagal mengawal harga, gagal mengurus risiko secara nasional dan gagal memastikan kebolehcapaian rawatan secara universal.

5. Analisis ekonomi menunjukkan bahawa negara sedang memasuki fasa keruntuhan kebolehcapaian rawatan.

6. Majoriti rakyat termasuk golongan berpendapatan sederhana semakin tidak mampu menampung kos rawatan asas.

7. Inflasi perubatan negara yang kini mencecah sekitar lima belas peratus setahun bukan sekadar berpunca daripada kenaikan kos operasi biasa, tetapi didorong oleh ketiadaan kawalan tarif nasional hospital swasta. 

8. Amalan penetapan harga berlebihan, serta kepekatan pasaran hospital swasta kepada beberapa kumpulan korporat besar membolehkan penetapan harga secara dominan. 

9. Hubungan tidak sihat antara hospital dan syarikat insurans membentuk kitaran inflasi yang berkait rapat.

10. Caj hospital yang meningkat memaksa syarikat insurans menaikkan premium, dan kenaikan premium pula menggalakkan hospital terus menaikkan caj kerana pasaran dilindungi oleh perlindungan insurans.

11. Akibatnya, premium insurans kesihatan melonjak antara empat puluh hingga tujuh puluh peratus dalam tempoh singkat. 

12. Ini mewujudkan realiti baharu di mana semakin ramai rakyat yang memiliki polisi insurans tetapi secara praktikalnya, mereka tidak lagi mampu menggunakannya. 

13. Dari sudut ekonomi insurans, Malaysia kini memasuki fasa keruntuhan kolam risiko nasional, di mana peningkatan premium menyebabkan ramai pencarum menarik diri.

14. Kolam risiko menjadi semakin kecil, premium terus melonjak, dan syarikat insurans mula mengeluarkan hospital daripada senarai panel. 

15. Ini sekali gus mengehadkan akses rawatan rakyat dan mempercepatkan pembanjiran hospital awam.

16. Lebih membimbangkan, lebih separuh pencarum KWSP tidak mempunyai simpanan Akaun 2 yang mencukupi untuk menampung kos rawatan swasta yang kini mencecah puluhan hingga ratusan ribu ringgit. 

17. Kebergantungan kepada simpanan individu sebagai mekanisme pembiayaan kesihatan adalah pendekatan yang silap kerana kesihatan memerlukan kolam risiko nasional, bukannya tabungan peribadi yang terhad dan tidak seimbang.

18. Kesesakan hospital awam yang semakin kritikal bukan berpunca daripada pilihan rakyat, tetapi akibat migrasi secara terpaksa apabila rawatan swasta menjadi tidak mampu dibayar. 

19. Keadaan ini diperburuk oleh fenomena penghijrahan pakar perubatan ke luar negara dan ke sektor swasta, yang memaksa hospital menaikkan pakej gaji pakar dan seterusnya memindahkan kos tersebut ke bil pesakit. 

20. Setiap gelombang kehilangan pakar menterjemah kepada kenaikan caj rawatan baharu, mewujudkan saluran inflasi jangka panjang yang sukar dihentikan.

21. Pada masa yang sama, model hospital korporat tersenarai yang mengutamakan pertumbuhan keuntungan tahunan telah menukar rawatan kesihatan menjadi produk kewangan. 

22. Prosedur dan rawatan tambahan sering didorong oleh sasaran hasil, bukan keperluan klinikal semata-mata. 

23. Kegagalan kawalan harga peranti dan ubat-ubatan import pula membolehkan harga di markup dengan melampau. 

24. Harga ke atas implan, stent, valve jantung dan ubat kanser meningkat berlipat ganda, sekali gus melonjakkan kos ICU, pembedahan dan rawatan onkologi ke tahap yang tidak munasabah.

25. Lebih serius, hospital swasta Malaysia tidak diwajibkan menyumbang kepada tanggungjawab sosial kesihatan nasional. 

26. Mereka tidak terikat menerima pesakit kos rendah, tidak diwajibkan menyumbang kepada tabung nasional dan tidak tertakluk kepada kadar subsidi silang, menyebabkan keseluruhan beban rawatan rakyat ditanggung hampir sepenuhnya oleh hospital awam dan fiskal kerajaan. 

27. Dalam masa yang sama, struktur insurans komersial yang diimport daripada model negara kaya diaplikasikan kepada masyarakat berpendapatan sederhana.

28. Ini menyebabkan premium meningkat lebih pantas daripada pertumbuhan gaji, perlindungan semakin menyusut dan deduktibel semakin tinggi, seterusnya melemahkan daya tahan kelas menengah.

29. Krisis ini akan bertambah parah apabila Malaysia memasuki fasa masyarakat menua dengan lonjakan penyakit kronik seperti diabetes, kanser, jantung dan dialisis.

30. Tanpa sistem kawalan kos nasional akan meletupkan perbelanjaan kesihatan secara eksponen dan berpotensi melumpuhkan sistem awam. 

31. Lebih membimbangkan, Malaysia masih belum mempunyai sebuah badan ekonomi kesihatan nasional yang menetapkan harga rujukan, menganalisis kos-efektif rawatan dan mengawal had markup, menyebabkan kos kesihatan berkembang tanpa had yang munasabah.

32. Sehubungan itu, negara memerlukan satu pembaharuan struktur melalui penubuhan National Health Insurance Trust sebagai institusi pusat perlindungan kesihatan nasional.

33. Institusi ini bertanggungjawab mengawal tarif rawatan, mengurus kolam risiko kesihatan rakyat, menjamin premium yang mampu dibayar, mengagihkan beban antara sektor awam dan swasta serta memastikan liputan kesihatan asas universal. 

34. Model ini telah terbukti berjaya di Thailand, Indonesia, Korea Selatan dan Jepun dalam mengekang inflasi perubatan serta mengekalkan perlindungan kesihatan menyeluruh.

35. Sekiranya keadaan ini dibiarkan tanpa reformasi sistemik, negara akan berdepan peningkatan muflis perubatan, kejatuhan produktiviti buruh, hakisan kelas menengah, tekanan fiskal yang lebih berat kepada kerajaan serta ketidakstabilan sosial jangka panjang. 

36. Kesihatan bukan komoditi elit, tetapi hak asas rakyat dan infrastruktur ekonomi negara. 

37. Tanpa pembaharuan menyeluruh, Malaysia sedang bergerak ke arah sebuah negara dua tingkat kesihatan, satu untuk rakyat biasa dan satu lagi untuk golongan berada yang tidak mampan dari sudut ekonomi dan berbahaya dari sudut sosial.

38. Pada 6 January 2026, Parti Pejuang Johor membuat kenyataan mendakwa negara kini sedang berdepan krisis kesihatan yang semakin meruncing apabila hospital awam kian sesak, manakala caj rawatan hospital swasta pula terus meningkat ke tahap yang semakin membebankan rakyat. 

39. Dapatan itu bukan sekadar isu persepsi, tetapi selari dengan analisis ekonomi yang menunjukkan bahawa Malaysia kini sedang memasuki fasa keruntuhan kebolehcapaian rawatan kesihatan. 

Salam hormat,
Dr Armin Baniaz Pahamin
Presiden Gerakan Ekonomi Malaysia
KUALA LUMPUR, 7 Januari 2026