Naratif Kemiskinan yang Tersasar Menghakis Keyakinan Terhadap Kepimpinan

Naratif Kemiskinan yang Tersasar Menghakis Keyakinan Terhadap Kepimpinan
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

Standfirst:
Pengumuman bahawa kemiskinan tegar telah dinoktahkan di Selangor bercanggah dengan realiti di lapangan yang diakui sendiri oleh institusi negeri. Jurang antara naratif rasmi dan keadaan sebenar berisiko menghakis kepercayaan terhadap kepimpinan negara.

1. Apabila Perdana Menteri Anwar Ibrahim mengumumkan bahawa “miskin tegar di Selangor telah dinoktahkan” pada 29 April 2026, ia bukan sekadar satu kenyataan dasar, ia adalah satu deklarasi politik bahawa kerajaan telah berjaya menyelesaikan isu kemiskinan paling kritikal.

2. Namun, realiti tidak menunggu lama untuk membetulkan naratif tersebut.

3. Pada 6 Mei 2026, DYMM Sultan Sharafuddin Idris Shah menegaskan bahawa masih terdapat pertambahan kemiskinan baharu melibatkan kira-kira 14,000 keluarga fakir dan miskin di Selangor. 

4. Lebih 75,000 keluarga pula masih bergantung kepada agihan zakat untuk kelangsungan hidup.

5. Titah Baginda jelas: jangan ada pihak yang salah faham atau keliru dengan kenyataan bahawa tiada lagi kemiskinan di Selangor. 

6. Ini bukan sekadar perbezaan tafsiran. Ini adalah percanggahan yang nyata antara kenyataan Perdana Menteri dan realiti yang diakui oleh institusi negeri sendiri.

7. Apabila kenyataan Perdana Menteri terpaksa diperbetulkan oleh institusi tertinggi negeri, maka persoalan asas kepimpinan mesti ditanya: adakah kerajaan benar-benar memahami realiti di lapangan, atau sekadar membina persepsi kejayaan?

8. Kemiskinan tidak boleh dinoktahkan melalui pengumuman politik. Ia hanya boleh dihapuskan melalui perubahan struktur yang nyata dan berterusan.

9. Selagi puluhan ribu keluarga masih bergantung kepada bantuan asas untuk kelangsungan hidup, maka dakwaan bahawa kemiskinan telah “ditamatkan” bukan sahaja pramatang, malah berisiko mengelirukan dasar dan keutamaan negara.

10. Titah Sultan Selangor secara tidak langsung mencerminkan jurang antara naratif kerajaan dan realiti rakyat. Apabila institusi istana sendiri perlu memperingatkan bahawa fakir miskin masih wujud, ini menandakan bahawa keyakinan terhadap naratif rasmi kerajaan sedang terhakis.

11. Kegagalan ini bukan sekadar kegagalan data. Ia merupakan kegagalan kepimpinan dalam membaca realiti rakyat dengan jujur dan bertanggungjawab.

12. Malaysia tidak memerlukan kepimpinan yang terlalu cepat mengisytiharkan kemenangan. Malaysia memerlukan kepimpinan yang berani berdepan kebenaran, walaupun ia tidak popular.

13. Dan apabila jurang antara kenyataan dan realiti menjadi terlalu besar, persoalan kebertanggungjawaban tidak lagi boleh dielakkan.

14. Dalam keadaan ini, kepercayaan ialah mata wang paling penting dalam kepimpinan. 

15. Dan apabila kepercayaan itu mula runtuh baik di kalangan rakyat mahupun institusi, maka persoalan tentang kelayakan untuk terus memimpin bukan lagi sekadar persoalan politik, tetapi persoalan kepercayaan negara.

Nota: AI generated poster.