REFORMASI PENDIDIKAN BUKAN ISU NIAT, TETAPI KESIAPSIAGAAN DAN TADBIR URUS KERAJAAN

1. Pelaksanaan dasar baru Kerajaan melalui Kementerian Pendidikan Malaysia dalam memperkenalkan penilaian diagnostik di Tahun 4 serta membuka ruang kemasukan murid ke Tahun 1 pada usia 6 tahun secara sukarela perlu dikaji dengan teliti. 

2. Dari sudut dasar, inisiatif ini berpotensi membawa perubahan positif kepada sistem pendidikan, selaras dengan amalan pedagogi berasaskan data dan kesiapsiagaan awal murid.

3. Namun, sokongan terhadap niat dasar tidak boleh disamakan dengan penerimaan cara pelaksanaan. 

4. Rakyat sedia maklum corak pentadbiran Kerajaan MADANI yang cenderung untuk menandatangani, meluluskan dan melancarkan dasar utama tetapi gagal secara konsisten dari segi perancangan, analisis kos-faedah dan kesiapsiagaan pelaksanaan.

5. Corak ini bukan bersifat terpencil, tetapi konsisten merentasi beberapa bidang dasar strategik negara. Pengalaman paling ketara ialah keputusan kerajaan untuk menandatangani Perjanjian Retaliatory Trade dengan Amerika Syarikat (ART Agreement). 

6. Perjanjian Art dimeterai tanpa satu proses konsultasi nasional yang telus dan menyeluruh, termasuk dengan industri tempatan, PKS, pakar perdagangan antarabangsa dan Parlimen. 

7. Naratif rasmi kerajaan kurang menilai kos peluang (opportunity cost) serta risiko jangka panjang terhadap daya saing ekonomi negara. 

8. Kerajaan MADANI cenderung untuk bersetuju dahulu, berfikir kemudian.

9. Sikap yang sama turut dilihat dalam pelancaran beberapa dasar domestik lain, termasuk projek MyKiosk, yang diperkenalkan dengan matlamat membantu peniaga kecil tetapi akhirnya mencetuskan persoalan serius tentang kos, ketelusan perolehan dan kesesuaian reka bentuk dengan realiti lapangan.

10. Dalam konteks inilah dasar pendidikan baharu perlu dinilai dengan lebih kritikal. Sokongan terhadap dasar tidak boleh dipisahkan daripada persoalan kesiapsiagaan pelaksanaan. 

11. Dasar pendidikan ini dilaksanakan dengan mentaliti yang sama seperti ART Agreement secara tergesa-gesa, kurang konsultasi mendalam dan bergantung kepada naratif politik. Ini mengundang risiko yang amat besar terhadap kestabilan dan kredibiliti sistem pendidikan negara.

12. Akibat pendekatan sedemikian, kerajaan telah mula menunjukkan tanda-tanda flip-flop dasar. 

13. Contohnya, selepas mengumumkan pelaksanaan ujian diagnostik sebagai syarat kemasukan ke Tahun 1 bagi kanak-kanak berumur enam tahun, kerajaan kemudiannya menarik balik dan membatalkan ujian tersebut dalam tempoh yang singkat.

14. Selain itu, dasar kemasukan Tahun 1 pada usia enam tahun juga tidak konsisten sama ada benar-benar bersifat pilihan atau akan menjadi norma baharu sistem pendidikan. 

15. Di satu pihak, kerajaan menegaskan bahawa dasar ini bersifat sukarela dan fleksibel. Namun, pada masa yang sama, kenyataan awam yang dikeluarkan seolah-olah memberi gambaran bahawa sistem pendidikan sedang bergerak ke arah penyelarasan menyeluruh, tanpa kejelasan mengenai garis masa, kriteria pelaksanaan dan mekanisme sokongan yang sewajarnya.

16. Dalam isu penilaian Tahun 4 pula, kerajaan pada peringkat awal memberi jaminan bahawa tiada peperiksaan baharu akan diperkenalkan, dan bahawa sistem pendidikan akan terus berteraskan pentaksiran berasaskan sekolah.

17. Namun, pengumuman seterusnya mengenai penilaian diagnostik yang diselaraskan secara pusat, melibatkan subjek-subjek teras, telah mencetuskan persepsi meluas bahawa kerajaan sebenarnya sedang menghidupkan semula budaya ujian berpusat dalam bentuk dan istilah baharu, bertentangan dengan jaminan awal yang telah diberikan.

18. Perubahan istilah daripada “peperiksaan” kepada “diagnostik” juga tidak disertai dengan penjelasan terperinci yang konsisten tentang implikasi sebenar kepada guru dan murid.

19. Skop dan tujuan penilaian Tahun 4 juga tidak dijelaskan sama ada ia bersifat percubaan (pilot), berfasa, atau akan dilaksanakan secara nasional dalam tempoh terdekat. 

20. Ketidakpastian ini menambah beban pentadbiran kepada sekolah yang masih bergelut dengan kekangan sumber, sambil menunggu arahan yang sering berubah.

21. Flip-flop dasar seperti ini bukan isu remeh. Dalam pendidikan, ketidaktentuan dasar memberi kesan langsung kepada perancangan sekolah, latihan guru, penyediaan bahan pembelajaran serta keyakinan ibu bapa terhadap sistem. 

22. Ia sekali gus menjejaskan kredibiliti institusi dan menghakis kepercayaan rakyat terhadap keupayaan kerajaan mengurus reformasi berskala besar.

23. Kesemua perkembangan ini mengesahkan bahawa isu sebenar bukanlah keperluan reformasi pendidikan, tetapi cara reformasi itu digubal dan dilaksanakan. 

24. Apabila dasar diumumkan sebelum perancangan dimuktamadkan, konsultasi bermakna dijalankan dan kesiapsiagaan sistem dipastikan, kerajaan akhirnya terpaksa membuat pembetulan demi pembetulan yang menghakis keyakinan awam.

25. Dalam pendidikan, flip-flop dasar bukan sekadar isu komunikasi. Ia memberi kesan langsung kepada perancangan sekolah, latihan guru, penyediaan kurikulum serta keyakinan ibu bapa terhadap sistem. 

26. Pendidikan bukan medan eksperimen dasar yang boleh diperbetulkan dengan penjelasan baharu setiap kali berdepan tentangan awam.

27. Budaya menggubal dasar secara tergesa-gesa dan berasaskan naratif politik mesti dihentikan agar reformasi pendidikan benar-benar dilaksanakan secara berkualiti, berkeadilan dan berpaksikan kepentingan jangka panjang negara. 

28. Keberanian sebenar dalam pentadbiran bukan terletak pada kepantasan mengumumkan dasar, tetapi pada kebijaksanaan memastikan sistem benar-benar bersedia sebelum ia dilaksanakan.

29. Masa depan pendidikan negara tidak boleh ditentukan oleh keputusan separuh siap. Dalam soal anak-anak dan generasi akan datang, kehati-hatian bukan tanda kelemahan, sebaliknya merupakan amanah besar yang wajib dipikul oleh setiap pembuat dasar.

Salam hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin

UEC KEKAL DITOLAK. SUBJEK BAHASA MELAYU DAN SEJARAH BUKAN SYARAT UEC DIIKTIRAF.

1. Titah Diraja oleh Yang di-Pertuan Agong yang menegaskan bahawa "kalau tidak menerima Bahasa Melayu, jangan tinggal di Malaysia” tidak boleh disalahtafsir sebagai isyarat bahawa pengiktirafan Sijil Peperiksaan Bersepadu (UEC) akan diberikan sekiranya subjek Bahasa Melayu dan Sejarah SPM dijadikan syarat tambahan.

2. Pengumuman Perdana Menteri bahawa semua aliran pendidikan, termasuk aliran UEC, diwajibkan mengambil subjek Bahasa Melayu dan Sejarah dalam peperiksaan SPM juga tidak sama sekali (dan tidak boleh) membawa maksud bahawa UEC akan diiktiraf sekiranya pelajarnya mengambil atau lulus kedua-dua subjek tersebut walaupun dengan cemerlang.

3. Kewajipan ini perlu difahami sebagai penegasan keperluan minimum kenegaraan dan keseragaman asas nasional, bukannya perubahan dasar berkaitan pengiktirafan sijil.

4. Tafsiran oleh YB Anthony Loke dan DAP yang mengaitkan pengambilan Bahasa Melayu dan Sejarah SPM dengan pengiktirafan tersirat UEC adalah mengelirukan dan bertentangan dengan roh Perlembagaan Persekutuan, kerana ia mencampuradukkan isu akses terhad ke universiti awam dengan pengiktirafan sijil kebangsaan, sekali gus menjejaskan prinsip bahasa kebangsaan dan pembinaan negara bangsa.

5. Rakyat mengecam tindakan YB Anthony Loke dan DAP yang dilihat mempermainkan serta memporak-perandakan prinsip asas Perlembagaan Persekutuan, khususnya berkaitan kedudukan bahasa kebangsaan, kerangka Sistem Pendidikan Kebangsaan dan agenda pembinaan negara bangsa.

6. Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan dengan jelas menetapkan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara. Kedudukan ini bukan simbolik, tetapi asas kepada penyatuan rakyat dan pembentukan identiti kewarganegaraan.

7. Oleh itu, titah Yang di-Pertuan Agong tidak merujuk kepada penguasaan minimum Bahasa Melayu sebagai subjek peperiksaan, tetapi kepada penerimaan Bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar utama dan bahasa pemikiran dalam sistem pendidikan negara.

8. Bahasa kebangsaan ialah medium penyatuan, bukan sekadar instrumen akademik.

9. Titah Diraja tersebut menegaskan bahawa keseluruhan ekosistem pendidikan di Malaysia merangkumi bahasa pengantar, falsafah pendidikan, kandungan pembelajaran dan pembentukan nilai, mestilah berteras kepada Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, serta Sejarah Malaysia sebagai naratif bersama pembinaan negara bangsa.

10. Matlamatnya bukan sekadar memastikan pelajar lulus mata pelajaran Sejarah, tetapi menghayati sejarah, memahami kontrak sosial, serta membina jati diri sebagai rakyat Malaysia.

11. Sejarah tidak boleh diperlakukan sebagai subjek peperiksaan semata-mata. Ia adalah alat pembinaan kesedaran kebangsaan, kefahaman kenegaraan dan kesetiaan kepada Perlembagaan serta institusi negara.

12. Perkara 12 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan hak berkaitan pendidikan, namun hak tersebut tertakluk kepada dasar dan kepentingan negara. Hak pendidikan tidak boleh ditafsir secara terpisah daripada tanggungjawab negara untuk membina kesepaduan nasional, kesetiaan perlembagaan dan jati diri kewarganegaraan.

13. Dalam konteks ini, pengiktirafan UEC harus kekal ditolak kerana asas, orientasi dan falsafah pendidikannya tidak dibangunkan dalam kerangka negara bangsa Malaysia.

14. Sistem UEC secara asasnya berteraskan silibus, nilai budaya dan orientasi pendidikan Cina, yang bersifat komuniti-spesifik dan bukan berpaksikan kepada agenda pembinaan jati diri nasional Malaysia. Ini adalah realiti dasar dan sejarah pendidikan, bukan sentimen perkauman.

15. Penolakan ini bukan penafian terhadap hak pendidikan komuniti, tetapi satu pendirian tegas bahawa sijil awam yang diiktiraf negara mesti lahir daripada sistem pendidikan negara, dengan falsafah, bahasa dan sejarah yang sejajar dengan Perlembagaan Persekutuan.

16. Bagi individu atau keluarga yang tidak merancang untuk menetap, bekerja atau membina masa depan di Malaysia, mereka bebas untuk meneruskan pendidikan anak-anak melalui aliran UEC bagi tujuan mobiliti antarabangsa.

17. Namun, jika seseorang memilih untuk tinggal, bekerja dan berkhidmat di Malaysia, maka adalah wajar dan munasabah untuk mematuhi sistem pendidikan kebangsaan Malaysia sebagai asas penyertaan dalam ruang sosioekonomi negara.

18. Prinsip yang sama terpakai kepada sektor korporat dan institusi swasta.

19. Mana-mana syarikat atau institusi swasta atau awam yang ingin beroperasi di Malaysia wajib menghormati kedaulatan sistem negara, termasuk mengiktiraf hanya kelayakan akademik yang diperakui oleh Kerajaan Malaysia dalam pengambilan pekerja.

20. Mana-mana syarikat atau institusi swasta yang mengiktiraf sijil UEC sebagai setara atau lebih tinggi daripada Sijil Pelajaran Malaysia (SPM), atau mana-mana kelayakan akademik lain yang diiktiraf secara rasmi oleh Kerajaan Malaysia, telah melakukan satu pelanggaran serius terhadap prinsip kedaulatan negara.

21. Sehubungan itu, rakyat juga mengecam tindakan 99 Speedmart atau mana-mana syarikat yang didakwa telah mengiklankan pengambilan pekerja dengan mensyaratkan kelayakan sijil UEC sama ada sebagai setara atau dengan mengecualikan, malah tidak mengiktiraf, Sijil Pelajaran Malaysia (SPM) serta kelayakan lain yang diiktiraf secara rasmi oleh Kerajaan Malaysia.

22. Tindakan sedemikian, jika benar, bukan sekadar isu sumber manusia atau kebebasan korporat, tetapi satu pencabulan prinsip kedaulatan pendidikan negara serta keadilan terhadap rakyat Malaysia yang mematuhi Sistem Pendidikan Kebangsaan.

23. Jika benar tindakan 99 Speedmart ini berlaku, ia menghantar mesej yang berbahaya kepada masyarakat bahawa kesetiaan kepada sistem negara tidak dihargai.

24. Lebih membimbangkan, amalan ini berpotensi mendiskriminasi rakyat Malaysia termasuk rakyat berbangsa Cina, yang telah bersekolah dalam aliran kebangsaan, menguasai Bahasa Melayu dan menghayati Sejarah Malaysia,

25. Pengiktirafan kelayakan akademik bukanlah prerogatif sektor swasta, sebaliknya merupakan bidang kuasa eksklusif negara melalui dasar awam, perundangan dan agensi pengawal selia yang sah.

26. Kerajaan Malaysia wajar dan wajib mengambil tindakan tegas dengan segera, termasuk menjalankan siasatan yang menyeluruh terhadap iklan serta amalan pengambilan pekerja berkenaan, dan seterusnya mengenakan tindakan penguatkuasaan yang sewajarnya sekiranya sebarang pelanggaran undang-undang disahkan.

27. Tindakan penguatkuasaan tersebut hendaklah dilaksanakan selaras dengan peruntukan undang-undang sedia ada, termasuk pengenaan denda, pelaksanaan sekatan pentadbiran, penarikan atau pembatalan insentif serta lesen operasi, dan apa-apa tindakan lain yang diperuntukkan di bawah kerangka perundangan negara, demi mempertahankan kedaulatan dasar pendidikan dan keadilan terhadap rakyat Malaysia.

28. Pada masa yang sama, rakyat Malaysia juga berhak menyatakan bantahan secara sah dan berprinsip, demi mempertahankan keadilan sosial, maruah Sistem Pendidikan Kebangsaan dan kedaulatan negara.

29. Kesimpulannya, titah Yang di-Pertuan Agong bukan rundingan dasar, tetapi penegasan prinsip negara. Bahasa Melayu, Sejarah Malaysia dan jati diri kebangsaan bukan pilihan opsyenal, tetapi teras kewarganegaraan.

30. Negara yang berdaulat berhak menetapkan kerangka pendidikannya sendiri demi kelangsungan identiti, perpaduan dan masa depan bersama.

31. Menjunjung titah ini bermaksud memperkukuh sistem pendidikan kebangsaan, bukan menyesuaikannya sehingga kehilangan roh negara bangsa. Daulat Tuanku.

Salam hormat
Dr Armin Baniaz Pahamin

Kerajaan Madani Gagal Mempertahankan Agama Persekutuan dan pengkhianat perlembagaan

1. Kerajaan Madani hari ini jelas gagal mempertahankan Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan, yang menetapkan bahawa Islam ialah agama bagi Persekutuan. Perkara 3(1) juga menetapkan Malaysia bukan negara sekular.

2. Kegagalan ini bukan bersifat teknikal atau terpencil, tetapi mencerminkan kelemahan struktur kepimpinan eksekutif, khususnya Menteri yang dipertanggungjawabkan menjaga hal ehwal agama Islam.

3. Perkara 3(1) bukan hiasan perlembagaan. Ia adalah peruntukan normatif yang mewajibkan tindakan, dasar dan penguatkuasaan selari dengan kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan. 

4. Jurisprudens perlembagaan Malaysia sejak sekian lama menolak tanggapan bahawa Perkara 3(1) bersifat upacara atau kosmetik. 

5. Apabila ditafsirkan secara harmoni bersama Perkara 11, Perkara 74 dan Jadual Kesembilan, jelas bahawa Islam menikmati kedudukan istimewa dan dilindungi dalam susunan perlembagaan negara. 

6. Kedudukan ini merangkumi tanggungjawab Negara untuk memelihara dasar awam, moral masyarakat dan keputusan pentadbiran agar tidak menjejaskan kesucian serta peranan Islam dalam kehidupan bermasyarakat.

7. Aktiviti penternakan babi melibatkan perancangan guna tanah, pengurusan alam sekitar dan, yang paling penting, sensitiviti keagamaan dalam sebuah Persekutuan majoriti Muslim. Menteri dan kerajaan patut tegas membantah aktiviti penternakan babi yang memberi kesan kepada umat islam. 

8. Begitu juga dengan kewujudan kuil Hindu yang dibina tanpa kelulusan undang-undang. Perlembagaan menjamin kebebasan beragama, tetapi bukan kebebasan daripada kedaulatan undang-undang. 

9. Struktur yang tidak mendapat kebenaran sah jelas bercanggah dengan undang-undang perancangan dan mencabar prinsip kesaksamaan di sisi undang-undang. 

10. Promosi serta normalisasi awam gaya hidup LGBT pula mewujudkan ketegangan moral–perlembagaan yang nyata. Walaupun tingkah laku peribadi tertakluk kepada ruang undang-undang tertentu, advokasi terbuka dan pengiktirafan institusi bercanggah dengan moraliti perlembagaan negara, enakmen Syariah negeri dan peruntukan undang-undang jenayah sedia ada. 

11. Perkara 3(1), apabila dibaca secara menyeluruh, tidak mewajibkan Negara bersikap neutral nilai dalam isu yang melibatkan moral awam dan kedudukan Islam.

12. Apabila Kerajaan memilih untuk berdiam diri, tidak bertindak, melengah atau mengelak, ia bukan neutraliti tetapi ia adalah pengkhianatan amanah perlembagaan.

13. Kegagalan untuk bertindak bukan pendekatan neutral tetapi satu pengabaian. Isu ladang babi gergasi yang beroperasi di kawasan sensitif umat Islam dibiarkan berlarutan tanpa pendirian tegas dan dasar yang jelas. 

14. Isu kuil Hindu yang dibina tanpa kelulusan undang-undang pula ditangani secara selektif dan ragu-ragu. Pada masa yang sama, normalisasi dan advokasi awam gaya hidup LGBT terus berlaku tanpa sempadan moral dan perlembagaan yang jelas daripada Kerajaan.

15. Semua ini berlaku di bawah pemerintahan Kerajaan Madani, yang kononnya menjunjung nilai keterangkuman dan keadilan, tetapi gagal memahami bahawa Perlembagaan bukan dokumen relativistik. 

16. Ia menetapkan hierarki nilai, dan Islam berada pada kedudukan perlembagaan yang jelas. Peruntukan Perkara 3(1) dibaca bersama Perkara 4(1) menegaskan bahawa Perlembagaan ialah undang-undang tertinggi Persekutuan dan sebarang undang-undang atau tindakan eksekutif yang tidak selaras dengannya adalah tidak sah setakat ketidakselarasan itu.

17. Menteri Hal Ehwal Agama, Jabatan Perdana Menteri dan Perdana Menteri YAB Dato Seri Amar Ibrahim tidak boleh bersembunyi di sebalik retorik, tidak boleh bersembunyi di sebalik slogan ‘keharmonian’ dan ‘kesederhanaan’ sambil mengabaikan kewajipan perlembagaan. 

18. Keharmonian tanpa prinsip ialah kepalsuan. Kesederhanaan tanpa keberanian ialah kelemahan.

19. Tugas Menteri Agama bukan sekadar merasmikan majlis atau mengeluarkan kenyataan selamat, tetapi memimpin dasar, menyelaras penguatkuasaan dan mempertahankan kedudukan Islam secara berlandaskan undang-undang. 

20. Keengganan berbuat demikian adalah bukti kegagalan kepimpinan.

21. Ini bukan soal kebencian, ini soal kedaulatan perlembagaan. Rakyat tidak menuntut penindasan, diskriminasi atau tindakan di luar undang-undang. 

22. Rakyat menuntut penguatkuasaan undang-undang yang konsisten, kesetiaan mutlak kepada Perlembagaan Persekutuan, dan kejelasan moral yang berpaksikan undang-undang tertinggi negara.

23. Kebebasan beragama tidak pernah bermaksud kebebasan melanggar undang-undang. Pluralisme tidak bermaksud mengorbankan Perkara 3(1). Toleransi tidak boleh dijadikan alasan untuk melemahkan agama Persekutuan.

24. Hakikat yang jelas, Kerajaan Madani telah gagal mempertahankan agama Persekutuan. 

25. Kegagalan ini bukan berpunca daripada kekangan undang-undang, tetapi daripada ketiadaan keberanian politik dan kejelasan perlembagaan.

26. Jika Kerajaan tidak sanggup atau tidak berani mempertahankan Perlembagaan, maka Kerajaan itu telah hilang legitimasi moral untuk terus memerintah.

27. Islam sebagai agama Persekutuan tidak boleh dipertahankan dengan keheningan, kompromi berlebihan atau ketakutan politik. 

28. Ia hanya boleh dipertahankan melalui tindakan yang tegas, sah dan berprinsip.
Segala yang kurang daripada itu bukan kesederhanaan tetapi pengabaian dan pengkhianatan amanah perlembagaan.

Salam hormat
Dr Armin Baniaz Pahamin
Setiausaha Agung Sekretariat Tanahair

Rumah Bangsa Ahmad Zahid bukan payung untuk orang Melayu berteduh

1. Rumah Bangsa UMNO yang diumumkan oleh Dato Seri Ahmad Zahid Hamidi adalah rumah kosong dan usang dengan hanya 28 peratus penghuni. Sebab itulah Presiden Umno umum penubuhan Jawatankuasa Penyatuan Bangsa, yang lebih menyerupai satu bentuk ‘membership drive’ untuk mengisi semula rumah usang yang kosong itu.

2. Pengumuman Ahmad Zahid itu secara tidak langsung mencerminkan pengakuan bahawa gagasan Payung Besar Melayu yang dicetuskan oleh Tun Dr Mahathir Mohamad telah mendapat sambutan yang meluas. 

3. Hakikatnya, sambutan terhadap Payung Besar Melayu adalah nyata dan luar biasa. Justeru, usaha Zahid Hamidi ini lebih menyerupai tindakan menangguk di air keruh, dengan menumpang inisiatif penyatuan yang lahir secara organik daripada kegagalan UMNO sendiri.

4. Realitinya, orang Melayu semakin menjauhi UMNO, dan UMNO pula semakin kehilangan sokongan akar umbi Melayu. Perpecahan orang Melayu kini berada pada tahap yang serius dan berbahaya, dan tidak lagi boleh diselesaikan melalui pendekatan politik kepartian yang sempit.

5. Nawaitu sebenar penubuhan Jawatankuasa Penyatuan Bangsa Ahmad Zahid ini menjadi lebih relevan apabila baru-baru ini Datuk Dr Mohammad Akmal Salleh, melalui Kongres Pemuda UMNO, secara terbuka menyatakan ketetapan menyokong penyatuan politik antara UMNO dan PAS. 

6. Namun cadangan tersebut ditolak oleh Datuk Seri Zahid sendiri.

7. Jadi apakah nawaitu sebenar penubuhan jawatankuasa dan penyatuan bangsa yang diketengahkan oleh Presiden UMNO ini. 

8. Penyatuan bangsa Ahmad Zahid sekadar mainan politik untuk memperkukuh kedudukan Zahid dalam landskap politik yang semakin mencabar.

9. Penyatuan bangsa Melayu tidak boleh dijadikan alat politik sementara, apatah lagi retorik bermusim menjelang pilihan raya. 

10. Sejarah telah membuktikan bahawa memperalatkan sentimen penyatuan bangsa demi kepentingan politik sempit hanya akan melahirkan perpecahan Melayu yang lebih mendalam dan berbahaya. 

11. Penyatuan yang tulen mesti berpaksikan kepada kepentingan bangsa meliputi kedudukan orang Melayu, kelangsungan ekonomi, pendidikan, kesihatan dan masa depan generasi akan datang, dan bukan kelangsungan parti atau individu tertentu.

12. Sejak awal lagi, Tun Dr Mahathir Mohamad telah secara konsisten menyeru seluruh orang Melayu merentasi keahlian dan kepimpinan parti termasuk UMNO, untuk berhimpun di bawah Payung Besar Melayu sebagai suatu wadah penyatuan bangsa yang meletakkan kepentingan Melayu mengatasi kepentingan politik kepartian.

13. Payung Besar Melayu adalah sebuah wadah penyatuan yang melangkaui sempadan parti politik, ideologi dan kepentingan peribadi. Ia terlahir akibat kegagalan Umno sendiri dan parti-parti politik melayu dalam memperjuangkan hak hak dan nasib orang melayu. 

14. Ia bukan sebuah parti, bukan platform perebutan jawatan, dan bukan alat politik sesiapa. Ia adalah ruang bersama untuk menyatukan orang Melayu sebagai satu bangsa, di mana semua hadir sebagai orang Melayu dan bukan sebagai pemimpin parti, yang berkongsi tanggungjawab sejarah terhadap masa depan bangsa dan negara.

15. Penyatuan Melayu mesti dibina dari keikhlasan, keterbukaan dan keberanian untuk meletakkan kepentingan bangsa mengatasi kepentingan parti.

16. Dr Akmal, ahli-ahli UMNO dan orang-orang melayu, marilah kita bersama dalam penyatuan bangsa di bawah satu Payung Besar. Kita tidak memerlukan banyak payung, kerana kepelbagaian payung bukan lambang penyatuan, tetapi punca perpecahan.

17. Bangsa Melayu tidak kekurangan parti. Apa yang kita perlukan ialah kejujuran dalam niat dan kebijaksanaan dalam menyatukan.

18. Lebih jujur untuk Ahmad Zahid menamakan inisiatif Penyatuan Bangsa UMNO itu sebagai kempen keahlian UMNO, kerana itu lebih tepat dan tidak mengelirukan rakyat dengan istilah ‘penyatuan bangsa’.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin

REX TAN PERLU DIDAKWA ATAS KESALAHAN PENGKHIANATAN (TREASON)

1. Insiden yang melibatkan wartawan Free Malaysia Today (FMT), Rex Tan, yang telah mengemukakan kenyataan dan soalan dalam satu syarahan awam sehingga menyinggung perasaan orang Melayu secara kolektif, merupakan satu kes yang amat serius dan tidak boleh dipandang ringan.

2. Bagi seorang wartawan, apatah lagi yang membawa identiti sebuah organisasi media nasional, tindakan membuat perbandingan yang menyamakan orang Melayu dengan Yahudi laknatullah yang menindas rakyat Palestin, serta menyamakan rakyat Palestin dengan masyarakat Cina di Malaysia, adalah satu kenyataan yang melampaui batas kewarasan wacana intelektual, tidak bertanggungjawab, dan berpotensi mencetuskan ketegangan kaum yang serius.

3. Perbandingan sedemikian bukan sahaja menghina orang Melayu sebagai kaum teras negara, malah bersifat meremehkan penderitaan sebenar rakyat Palestin yang sedang berhadapan dengan penjajahan, keganasan dan pelanggaran hak asasi manusia yang berpanjangan.

4. Dalam masa yang sama, ia turut mengheret masyarakat Cina Malaysia ke dalam naratif geopolitik yang langsung tidak relevan, sekali gus membuka ruang kepada salah faham, sentimen kebencian dan konflik antara komuniti dalam negara.

5. Kenyataan seperti ini tidak boleh dimaafkan sebagai kecuaian bahasa, kesilapan akademik atau keterlanjuran spontan. 

6. Ia mencerminkan kegagalan serius dalam kefahaman sejarah, konteks kenegaraan, sensitiviti antara kaum serta tanggungjawab sivik, khususnya apabila ia datang daripada seorang wartawan yang sepatutnya memahami implikasi sosial dan politik setiap kenyataan awam.

7. Isu ini wajar dilihat sebagai satu kegagalan serius dalam pembentukan kesedaran kenegaraan, yang menuntut penelitian menyeluruh terhadap latar pendidikan, etika profesional, dan kerangka nilai yang membentuk pemikiran individu terbabit, bukan sekadar diselesaikan dengan permohonan maaf atau penjelasan bersifat kosmetik.

8. Cara pemikiran yang dizahirkan oleh Rex Tan, yang berlatarbelakangkan pendidikan UEC, menimbulkan persoalan serius mengenai tahap pendedahan dan kepekaan terhadap sejarah nasional, jati diri negara serta nilai patriotisme Malaysia.

9. Hal ini berkemungkinan berpunca daripada struktur silibus dan kurikulum UEC yang tidak memberi penekanan mencukupi terhadap pembinaan identiti kebangsaan.

10. Secara prinsipnya, kurikulum UEC tidak diperkukuh secara sistematik dengan elemen teras negara seperti Perlembagaan Persekutuan, sejarah Melayu sebagai kaum teras, institusi kesultanan Melayu, serta proses pembinaan negara bangsa Malaysia. 

11. Ketiadaan penekanan yang seimbang terhadap aspek-aspek ini berpotensi melahirkan pelajar yang cemerlang dari sudut akademik, namun lemah dari segi kefahaman konteks kenegaraan, sensitiviti antara kaum dan tanggungjawab sivik.

12. Sehubungan itu, saya mencadangkan agar satu badan siasatan bebas ditubuhkan bagi menjalankan kajian menyeluruh terhadap silibus dan kurikulum UEC, khususnya dari sudut kesannya terhadap pembentukan jati diri nasional dan kefahaman sejarah negara. 

13. Sekiranya dapatan kajian menunjukkan bahawa kurikulum tersebut memudaratkan pembangunan kefahaman kenegaraan pelajar, sebagaimana yang terserlah dalam kes ini, maka tindakan tegas termasuk pemansuhan secara menyeluruh perlu dilaksanakan dengan segera demi kepentingan negara.

14. Dalam masa yang sama, satu siasatan rasmi oleh pihak berkuasa perlu dijalankan bagi menentukan sama ada kenyataan Rex Tan melanggar:

• Undang-undang berkaitan hasutan dan keharmonian awam,
• Peruntukan jenayah berkaitan ucapan yang mengancam ketenteraman negara,
• Etika dan tanggungjawab profesional kewartawanan.

15. Walaupun kesalahan pengkhianatan (treason) di bawah undang-undang negara mempunyai ambang pembuktian yang tinggi, prinsip asasnya adalah jelas: 

mana-mana perbuatan yang secara sedar atau cuai mencetuskan kebencian kaum dan menggugat kestabilan negara tidak boleh dipandang ringan atau diselesaikan melalui permohonan maaf semata-mata.

16. Biarlah pihak berkuasa yang berbidang kuasa menentukan tahap kesalahan dan menjatuhkan hukuman sewajarnya berdasarkan undang-undang, bukan sentimen atau tekanan politik. 

17. Hukuman yang dikenakan mesti bersifat maksimum sebagai teladan, khususnya dalam konteks tuntutan pihak tertentu dalam Kerajaan Perpaduan yang secara terbuka membawa agenda “Malaysian Malaysia” sehingga berpotensi menghakis keistimewaan orang Melayu dan Bumiputera yang termaktub dalam Perlembagaan.

18. Kenyataan ini bukanlah satu seruan kepada keganasan atau sebarang tindakan di luar kerangka undang-undang. 

19. Sebaliknya, ia merupakan satu tuntutan tegas yang berpaksikan kepada kedaulatan undang-undang sebagai asas negara, penguatkuasaan prinsip akauntabiliti awam terhadap mana-mana individu yang menyalahgunakan kedudukan dan pengaruhnya, serta keperluan untuk melindungi maruah semua kaum, khususnya orang Melayu sebagai tunjang pembinaan negara bangsa Malaysia. 

20. Dalam masa yang sama, tuntutan ini juga menegaskan keperluan agar hukuman maksimum dikenakan sekiranya didapati bersalah, bukan atas dasar dendam atau sentimen, tetapi sebagai pengajaran dan langkah pencegahan supaya perbuatan yang sama tidak berulang dan tidak dinormalisasikan dalam wacana awam negara.

21. Malaysia tidak boleh membina masa depan yang stabil jika penghinaan terhadap mana-mana kaum lebih-lebih lagi oleh aktor media, dibiarkan tanpa tindakan tegas dan berprinsip.

22. Maruah bangsa dan keharmonian negara bukan bahan eksperimen wacana. Ia adalah amanah yang wajib dipertahankan.

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin