Apabila ideologi DAP melangkaui Perlembagaan Persekutuan

Apabila ideologi DAP melangkaui Perlembagaan Persekutuan

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

Kenyataan media oleh Menteri Pembangunan Usahawan dan Koperasi berhubung isu hiasan perayaan serta keperluan “kesamarataan” dalam pelaksanaan dasar perlu diteliti secara lebih mendalam dan diletakkan dalam kerangka Perlembagaan Persekutuan serta realiti struktur ekonomi negara.

Inilah antara masalah utama apabila pemimpin yang berkompaskan ideologi dan perlembagaan parti DAP dilantik dalam jemaah menteri tanpa kefahaman tuntas terhadap asas pembentukan negara dan kontrak sosial.

Menteri Pembangunan Usahawan dan Koperasi perlu memahami bahawa Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan bukanlah satu cadangan dasar atau polisi sementara.

Sebaliknya satu mandat perlembagaan yang mewajibkan kerajaan memelihara kedudukan istimewa orang Melayu serta Bumiputera Sabah dan Sarawak, termasuk dalam aspek ekonomi, pendidikan dan keusahawanan.

Bantuan kepada usahawan Bumiputera bukanlah satu bentuk keistimewaan yang diberi secara sewenang-wenangnya, tetapi hak yang dijamin oleh Perlembagaan untuk membetulkan ketidakseimbangan struktur ekonomi yang wujud sejak sebelum merdeka.

Orang Melayu tidak pernah menafikan hak kaum bukan Bumiputera. Realiti ekonomi Malaysia sendiri membuktikan perkara ini. 

Statistik kekayaan dan pemilikan aset menunjukkan bahawa sembilan daripada sepuluh individu terkaya di Malaysia adalah bukan Bumiputera. 

Ini jelas menunjukkan bahawa peluang ekonomi untuk kaum lain bukan sahaja terbuka, malah berkembang pesat.

Kenyataan Menteri DAP yang baru dilantik ini telah menidakkan hak Bumiputera apabila semua kaum diletakkan pada kedudukan yang sama tanpa mengambil kira peruntukan khusus Perlembagaan Persekutuan berasaskan kaum, bangsa dan agama.

Data rasmi dan kajian ekonomi menunjukkan gambaran yang membimbangkan. 

Setakat tahun 2024, pemilikan Bumiputera dalam Perusahaan Mikro, Kecil dan Sederhana (PMKS) hanyalah sekitar 30%, walaupun Bumiputera merupakan majoriti penduduk negara.

PMKS merangkumi hampir 98% daripada keseluruhan perniagaan di Malaysia, menyumbang kira-kira 38% kepada KDNK negara dan hampir separuh peluang pekerjaan.

Sektor makanan dan hotel yang sering dijadikan contoh, sememangnya melibatkan ramai usahawan Bumiputera, namun majoritinya berada pada skala mikro dan kecil, beroperasi dengan margin rendah, akses modal terhad dan daya tahan perniagaan yang lemah.

Hakikat ini membuktikan bahawa tanpa sokongan bersasar, usahawan Bumiputera bukan sahaja sukar untuk berkembang, malah berisiko untuk terus ketinggalan dalam rantaian nilai ekonomi.

Kemarahan orang Melayu hari ini bukan berpunca daripada sikap menolak kepelbagaian atau menafikan hak kaum lain. Kemarahan ini lahir apabila hak perlembagaan mereka sendiri dipersoalkan atau diketepikan. 

Khususnya oleh menteri yang baru dilantik dan dilihat gagal memahami sensitiviti sejarah, perlembagaan dan struktur ekonomi negara.

Lebih membimbangkan, kemarahan ini turut tertumpu kepada pemimpin Melayu dalam Kerajaan Madani. 

Khususnya daripada UMNO, yang dilihat gagal mempertahankan kepentingan usahawan Melayu dan Bumiputera apabila dasar dan kenyataan yang menghakis Perkara 153 mula dinormalisasikan.

Isu ini bukan soal hiasan perayaan semata-mata, tetapi soal hala tuju dasar negara. Malaysia tidak dibina atas asas kesamarataan mutlak, tetapi atas prinsip keadilan berperlembagaan. 

Selagi jurang ekonomi Bumiputera masih wujud, selagi itulah sokongan bersasar melalui kementerian seperti KUSKOP bukan sahaja wajar, malah wajib.

Kerajaan yang bertanggungjawab perlu memastikan bahawa setiap kenyataan dasar selari dengan Perlembagaan Persekutuan, menghormati kontrak sosial, dan tidak menambah keresahan dalam kalangan rakyat yang sekian lama memegang amanah untuk mempertahankan kestabilan negara.

Salam Hormat

Dr Armin Baniaz Pahamin

Salam hormat,

Dr Armin Baniaz Pahamin 

Johari Ghani dan UMNO Perlu Keluar daripada Kerajaan Madani

JOHARI GHANI DAN UMNO PERLU KELUAR DARIPADA KERAJAAN MADANI

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin

Kenyataan terkini Menteri Pelaburan, Perdagangan dan Industri (MITI), Johari Abdul Ghani, telah meletakkan UMNO pada satu persimpangan yang jelas dan tidak lagi boleh dielakkan. 

Pengakuan beliau bahawa wujud terma-terma tidak adil dan berat sebelah dalam Perjanjian Perdagangan Timbal Balas (ART) pada 17 Disember 2025 yang di siarkan dalam Berita Harian bukan sekadar kenyataan pentadbiran, tetapi satu pengakuan politik yang membawa implikasi besar terhadap kedudukan UMNO dalam Kerajaan Madani.

Apabila seorang menteri UMNO sendiri mengakui bahawa perjanjian utama kerajaan adalah tidak adil kepada negara, persoalannya bukan lagi soal teknikal rundingan, tetapi soal tanggungjawab politik dan moral. 

UMNO tidak boleh terus berada dalam sebuah kerajaan yang mempertahankan perjanjian yang jelas merugikan kepentingan nasional.

Lebih membimbangkan, kenyataan Datuk Seri Johari Ghani bahawa ART “tidak boleh diundur” telah menimbulkan kekeliruan kepada rakyat. 

Walaupun sesuatu perjanjian yang telah ditandatangani tidak boleh dipadam seolah-olah tidak pernah wujud, undang-undang antarabangsa dengan jelas menyediakan mekanisme untuk penamatan dan pengunduran. 

Tiada perjanjian perdagangan yang mengikat sesebuah negara selama-lamanya.

Hakikat ini menjadikan satu perkara sangat jelas. Masalah sebenar bukan ketiadaan opsyen undang-undang, tetapi tiada keberanian politik dalam Kerajaan Madani untuk menggunakannya.

Sebelum ini, ART dipertahankan secara mutlak oleh Perdana Menteri, Tengku Zafrul dan pimpinan kerajaan, dan sebarang kritikan, termasuk daripada negarawan seperti Tun Dr Mahathir Mohamad telah dilabel sebagai tidak memahami perdagangan antarabangsa atau bermotif politik. 

Hari ini, kerajaan sendiri mengaku bahawa perjanjian tersebut mempunyai kelemahan dan ketidakadilan.

Ini membuktikan satu hakikat yang pahit bahawa Kerajaan Madani telah membuat keputusan yang salah, dan kini cuba membetulkannya secara senyap tanpa mengambil tanggungjawab politik sepenuhnya.

Dalam keadaan ini, UMNO tidak boleh terus berperanan sebagai pelindung kepada kesilapan kerajaan. Terus kekal dalam Kerajaan Madani bermakna UMNO:

• merestui perjanjian berat sebelah,
• membiarkan kedaulatan ekonomi negara terhakis,
• dan mengkhianati peranan sejarahnya sebagai pembela kepentingan orang Melayu dan bumiputera.

Jika Datuk Seri Johari Ghani benar-benar ikhlas mempertahankan kepentingan negara, dan jika UMNO masih mahu dilihat sebagai parti yang berprinsip, maka langkah yang paling bermaruah dan berani ialah keluar daripada Kerajaan Madani.

Ini bukan soal meninggalkan jawatan atau kuasa.

Ini soal menyelamatkan maruah parti, mempertahankan kedaulatan ekonomi negara, dan memihak kepada rakyat.

UMNO perlu membuat keputusan yang jelas. Sama ada terus menjadi penumpang dalam kerajaan yang gagal melindungi kepentingan nasional, atau berdiri tegak sebagai parti yang berani berkata tidak kepada dasar yang merugikan Malaysia.

Sejarah akan menilai keputusan ini. Dan rakyat sedang memerhati. 

Laporan Polis Berhubung Perjanjian Anwar-Trump ART 2025

Pada 29 November 2025, saya bersama rakan saya Dato Sri Khairuddin Abu Hassan telah membuat satu laporan polis mengenai Reciprocal Trade Agreement Malaysia–Amerika Syarikat (ART 2025) yang didakwa ditandatangani oleh Perdana Menteri, Dato’ Seri Anwar Ibrahim bersama Presiden Amerika Syarikat, Donald J. Trump. Setakat ini sudah lebih 130 laporan polis telah di failkan di seluruh Malaysia.

Setelah meneliti dokumen rasmi perjanjian tersebut, saya amat bimbang kerana kandungannya memberi kelebihan besar kepada Amerika Syarikat dan membuka risiko besar kepada kedaulatan ekonomi serta keselamatan negara. Antara kebimbangan utama ialah tiada perlindungan terhadap eksport nadir bumi dan mineral kritikal Malaysia, kewajipan mematuhi syarat-syarat yang berat sebelah, dan potensi campur tangan asing dalam dasar ekonomi negara.

Lebih merisaukan, terdapat klausa yang menunjukkan Malaysia perlu merujuk dasar ekonomi dan peraturan tertentu kepada pihak Amerika sebelum membuat keputusan penting yang berkaitan sumber strategik negara. Hal ini menimbulkan persoalan besar dari sudut kedaulatan negara serta kemungkinan berlaku unsur penyalahgunaan kuasa atau pecah amanah dalam mengurus aset kritikal negara.

Isu ekonomi seperti ini tidak hanya menjejaskan kepentingan Bumiputera, tetapi memberi kesan langsung kepada seluruh ekosistem perniagaan dan ekonomi rakyat Malaysia tanpa mengira kaum. Apa-apa keputusan yang melemahkan kedaulatan ekonomi negara akan merencatkan peluang pekerjaan, menekan perusahaan kecil dan sederhana, dan menjejaskan daya saing seluruh negara di peringkat global.

Perjanjian ini boleh dibatalkan dalam tempoh 60 hari dari tarikh ia ditandatangani. Justeru menjadi harapan kita agar kerajaan membatalkan atau sekurang-kurangnya menyemak semula perjanjian ini secara menyeluruh, termasuk membawanya untuk dibahaskan di Parlimen. Setiap komitmen antarabangsa yang memberi kesan besar kepada ekonomi dan kedaulatan negara wajib melalui proses semak imbang yang telus dan terbuka.

Kita patut berasa malu. Tiada negara lain khususnya negara jiran yang di tekan sepertimana perjanjian yang kita tandatangani.

Saya juga percaya terdapat asas untuk siasatan di bawah Seksyen 124K Kanun Keseksaan sekiranya perjanjian ini memudaratkan kepentingan negara demi kuasa asing.

Oleh itu, saya memohon agar pihak polis menyiasat Perdana Menteri dan semua pihak yang terlibat dalam penyediaan ART 2025, termasuk pegawai MITI dan Peguam Negara. Rakyat berhak mengetahui sama ada keputusan ini dibuat secara bebas atau di bawah tekanan luar.

Laporan ini saya buat demi mempertahankan kedaulatan negara dan masa depan Malaysia. Tiada mana-mana pemimpin boleh mempertaruhkan keselamatan dan sumber strategik negara tanpa penelitian awam dan semak imbang yang sewajarnya. 

Setakat ini, pada pengetahuan saya telah lebih 130 laporan polis difailkan di seluruh Malaysia berkenaan dengan Perjanjian Trump - Anwar. 

Perjanjian Perdagangan MAS-AS: Jimat RM12 bilion, jerut leher RM1 trilion

Perjanjian Perdagangan MAS-AS: Jimat RM12 bilion, jerut leher RM1 trilion

Malaysia Gazette - 29 October 2025

KUALA LUMPUR – Perjanjian Perdagangan Timbal Balas (Reciprocal Trade Agreement) yang ditandatangani antara Malaysia dan Amerika Syarikat (AS) semasa Sidang Kemuncak ASEAN 2025 wajar dipersoalkan daripada sudut kepentingan nasional, rasionaliti ekonomi dan keseimbangan strategik serantau.

Presiden Gerakan Ekonomi Malaysia, Armin Baniaz Pahamin berkata, penurunan tarif timbal balas terhadap barangan Malaysia daripada 25% kepada 19% atau pengurangan sebanyak 6% hanya memberi penjimatan kasar kira-kira RM11.9 bilion setahun

berdasarkan nilai eksport semasa (RM 198.65 bilion × 6 %).

Tambah beliau, berdasarkan Malaysia External Trade Development Corporation (Matrade), jumlah dagangan dua hala Malaysia–AS bagi tahun 2024 mencecah RM 324.91 bilion, dengan nilai eksport Malaysia ke AS sebanyak RM 198.65 bilion, menjadikan Amerika Syarikat rakan dagang ketiga terbesar Malaysia.

“Jumlah penjimatan ini adalah terlalu kecil untuk diberi komitmen dagangan gergasi dengan jumlah hampir RM1 trilion yang kita perlu tanggung,” katanya menerusi kenyataan, hari ini.

Pada 26 Oktiber lalu, AS dan Malaysia mencapai persetujuan mengenai Perjanjian Perdagangan Timbal Balas bagi memperkukuh hubungan ekonomi dua hala, yang akan memberi akses pasaran belum pernah berlaku sebelum ini kepada pengeksport kedua-dua negara.

Menurut kenyataan kedua-dua buah negara,  terma utama Perjanjian Perdagangan Timbal Balas itu membabitkan komitmen di pihak Malaysia untuk memberikan akses pasaran keutamaan yang besar bagi eksport barangan perindustrian dari AS.

Perjanjian tersebut meliputi perolehan 30 pesawat dengan opsyen pembelian tambahan 30 lagi, pembelian semikonduktor, komponen aeroangkasa dan peralatan pusat data dengan nilai dianggarkan AS$150 bilion pembelian sehingga lima juta tan setahun gas asli cecair (LNG) bernilai sehingga AS$3.4 bilion setahun pembelian arang batu dan produk serta perkhidmatan telekomunikasi bernilai AS$204.10 juta dan pelaburan dana modal di AS sebanyak AS$70 bilion.

Menurut Armin Baniaz, selain daripada pembelian pesawat Boeing dan LNG perjanjian tersebut membabitkan pelaburan besar dalam sektor semikonduktor, pusat data dan komponen aeroangkasa bernilai lebih AS$150 bilion.

Katanya, adakah Malaysia mampu menanggung beban kewangan sebesar itu ketika Malaysia Aviation Group (MAG) sendiri masih mencatat kerugian dan belum pulih sepenuhnya selepas penstrukturan semula.

Beliau turut mempersoalkan dari mana sumber dana pembelian ini akan diperolehi jika bukan daripada suntikan kerajaan menggunakan wang rakyat.

Sementara Armin Baniaz mempersoalkan pembelian LNG dari AS dan  berkata, sebagai negara pengeluar dan pengeksport utama gas asli cecair (LNG) dunia, adakah logik untuk Malaysia membeli LNG bernilai RM16 bilion setahun (AS$3.4 bilion).

“Malaysia merupakan pengeksport LNG kelima terbesar di dunia. Perjanjian seperti ini tidak menggambarkan strategi ekonomi berasaskan daya saing, tetapi lebih menyerupai perangkap ekonomi yang memihak kepada kuasa besar,” ujarnya.

Katanya, komitmen pembelian secara besar-besaran yang mengalirkan keluar rizab negara tidak memberi manfaat kepada industri tempatan.

Armin Baniaz memberitahu, perjanjian itu juga mengehadkan ruang Malaysia untuk mempelbagaikan rakan dagang strategik seperti China atau negara yang banyak menawarkan kerjasama tanpa tarif tinggi dan dengan nilai tambah lebih besar kepada sektor tempatan.

Jelasnya,  Malaysia bukan sahaja menanggung kos ekonomi, tetapi juga kehilangan kebebasan membuat dasar perdagangan yang berdaulat untuk memenuhi tekanan perjanjian bilateral.

“Daripada dijerut leher dengan komitmen dagangan bernilai hampir RM1 trilion, Malaysia sebagai Pengerusi ASEAN sepatutnya mengambil peluang kepimpinan ini untuk memimpin rundingan

secara konsensus bersama negara-negara ASEAN lain,” katanya.

Berikutan itu, beliau berkata, sdalah wajar bagi kerajaan untuk menyemak kembali kandungan perjanjian ini dan membahaskannya di Parlimen, supaya setiap komitmen dagangan yang dibuat tidak memudaratkan ekonomi negara dan kekal selaras dengan kepentingan nasional. – MalaysiaGazette

Artikel asal di: https://malaysiagazette.com/2025/10/29/perjanjian-perdagangan-mas-as-jimat-rm12-bilion-jerut-leher-rm1-trilion/ 

KERAJAAN MADANI GAGAL TINGKATKAN HASIL NEGARA DAN HALA TUJU EKONOMI.

KERAJAAN MADANI GAGAL DALAM MENINGKATKAN HASIL NEGARA DAN HALA TUJU EKONOMI.
Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin - Presiden Gerakan Ekonomi Malaysia

Gerakan Ekonomi Malaysia menzahirkan kebimbangan serius terhadap prestasi kerajaan pimpinan Dato’ Seri Anwar Ibrahim dalam mengurus hasil negara dan hala tuju ekonomi Malaysia. Walaupun kerajaan ini tampil dengan janji reformasi fiskal, kebertanggungjawaban dan keadilan ekonomi, realitinya selepas dua tahun mentadbir, hasilnya mengecewakan dan tidak sepadan dengan harapan rakyat.

Malaysia memerlukan keberanian politik, bukan retorik populis. Kegagalan kerajaan Anwar untuk memperkukuh hasil negara dan memperjelas hala tuju ekonomi menunjukkan bahawa reformasi yang dijanjikan masih jauh daripada realiti.

Di sebalik janji perubahan, dasar fiskal dan ekonomi yang diamalkan masih bersifat konservatif, berhati-hati dan tidak membawa perubahan struktur yang mampu mengangkat kedudukan ekonomi negara secara mampan.

Secara khusus, pertumbuhan hasil negara kekal lembap dan tidak setara dengan kadar pertumbuhan Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK). Sebagai contoh, kerajaan memperkirakan hasilnya meningkat kepada kira-kira RM 322.1 bilion pada 2024, bersamaan dengan 16.5% daripada KDNK. Namun menurut laporan, nisbah cukai kepada KDNK (revenue-to-GDP ratio) kekal sekitar 12.4 % pada 2023. 

Nisbah hasil ini kekal rendah tanpa menunjukkan peningkatan struktur yang signifikan. Ini menunjukkan bahawa walaupun jumlah mutlak meningkat, pertumbuhan hasil masih lebih perlahan berbanding kapasiti ekonomi negara. 

Tanpa pelaksanaan reformasi menyeluruh terhadap sistem percukaian, Malaysia akan terus bergantung kepada kitaran ekonomi yang tidak menentu dan sumber hasil yang tidak kekal.

Kerajaan juga gagal melaksanakan pembaharuan cukai yang menyeluruh. Langkah-langkah yang diumumkan setakat ini hanya tertumpu kepada pematuhan cukai sedia ada dan peluasan e-invoicing sedangkan reformasi sebenar seperti cukai kekayaan dan cukai karbon masih ditangguhkan atas alasan politik dan kebimbangan populariti.

Pendekatan ini menyebabkan peningkatan hasil negara kelihatan hanya pada permukaan, tanpa perubahan struktur jangka panjang yang benar-benar bermakna.

Dalam masa yang sama, kerajaan terus bergantung secara berlebihan kepada hasil tidak cukai seperti dividen, royalti dan sumbangan daripada syarikat berkaitan Kerajaan.

Kebergantungan ini amat berisiko kerana hasil sedemikian bergantung kepada harga komoditi global dan keuntungan korporat yang tidak menentu. Analisis menunjukkan bahawa pada 2022 kadar cukai negara hanya 12.2 % daripada KDNK, jauh di bawah purata Asia Pasifik iaitu 19.3%. Apabila harga minyak atau komoditi menurun, hasil kerajaan turut menjunam. 

Keadaan ini mendedahkan kelemahan asas fiskal Malaysia dan menunjukkan bahawa kerajaan masih gagal membina sumber hasil yang mapan, berdaya tahan dan berasaskan ekonomi sebenar.

Masalah ini diperburuk oleh struktur perbelanjaan kerajaan yang terus berat kepada perbelanjaan mengurus berbanding pembangunan. Sebahagian besar peruntukan masih disalurkan kepada kos operasi termasuk bayaran faedah hutang, manakala pelaburan produktif yang dapat merangsang pertumbuhan jangka panjang semakin mengecil. 

Dalam jangka panjang ia tidak menyumbang kepada produktiviti atau pertumbuhan ekonomi sebenar. Tanpa disiplin fiskal dan kecekapan pengurusan sumber, Malaysia berisiko terperangkap dalam kitaran defisit, hutang yang meningkat dan kehilangan daya saing serantau.

Lebih membimbangkan, hala tuju ekonomi kerajaan masih kabur dan gagal meyakinkan pelabur. Adakah negara sedang di pacu sebagai negara pengeluar berorientasikan industri berat dan kejuruteraan, atau lebih kepada sektor perkhidmatan? Apakah status sebenar industri automotif sebagai tulang belakang pertumbuhan ekonomi serta industri mana yang bakal memacu pembangunan negara? Slogan-slogan seperti “Ekonomi Madani” atau “Malaysia Madani” belum diterjemahkan ke dalam strategi ekonomi yang jelas dan terukur. 

Pelabur dalam serta luar negara terus melihat ketidaktentuan dasar, daripada isu pelaksanaan subsidi bersasar hinggalah kepada dasar pelaburan asing yang tidak konsisten. 

Pertumbuhan sektor strategik seperti teknologi, tenaga hijau dan ekonomi digital masih perlahan, sementara peluang pekerjaan bernilai tinggi tidak meningkat secara signifikan. Ketiadaan naratif ekonomi yang konsisten telah menjejaskan keyakinan pasaran, menyumbang kepada kelemahan berterusan nilai ringgit dan pengaliran keluar modal pelaburan.

Kelemahan dalam pengurusan hasil dan ekonomi turut memberi kesan langsung kepada legitimasi demokratik kerajaan ini. Misalnya, bajet 2025 mengunjurkan hasil RM 339.7 bilion, naik 5.5 % berbanding anggaran semula 2024 RM 322 bilion tetapi angka ini masih mencerminkan tahap asas hasil yang relatif rendah.

Kelemahan fiskal seperti ini bukan sahaja menjejaskan keupayaan kerajaan untuk menunaikan janji pembangunan sosial, tetapi juga mengganggu kredibiliti pentadbiran yang kononnya berjiwa reformis. sebuah kerajaan yang tidak mampu menjana hasil secara mampan tidak akan mampu membiayai pembaharuan yang dijanjikan, baik dari segi ekonomi mahupun demokrasi. 

Negara ini memerlukan dasar yang berpaksikan kekuatan ekonomi sebenar, bukan bergantung kepada retorik dan populisme fiskal. Tanpa anjakan paradigma dalam dasar hasil dan arah tuju ekonomi, Malaysia akan terus bergerak tanpa haluan yang jelas. Malaysia semakin jauh daripada cita-cita menjadi negara maju yang makmur, adil dan berdaya tahan.

 

ENGLISH

MADANI GOVERNMENT FAILS TO STRENGTHEN NATIONAL REVENUE AND ECONOMIC DIRECTION

By: Dr Armin Baniaz Pahamin - President Gerakan Ekonomi Malaysia

Gerakan Ekonomi Malaysia (GEM) expresses grave concern over the performance of the government led by Dato’ Seri Anwar Ibrahim, which continues to struggle in managing Malaysia’s national revenue and defining a clear economic direction. Despite its promises of fiscal reform, accountability, and economic justice, nearly two years into its administration, the results remain disappointing and far below public expectations.

Malaysia needs political courage, not populist rhetoric. The failure of the Anwar administration to strengthen the country’s revenue base and articulate a coherent economic roadmap proves that the much-touted “reform agenda” remains distant from reality. Behind the slogans and promises, fiscal and economic policies remain conservative, cautious, and devoid of the structural transformation needed to place Malaysia on a path toward sustainable growth.

Specifically, revenue growth remains sluggish and inconsistent with the rate of Gross Domestic Product (GDP) expansion. For example, government revenue for 2024 is projected at approximately RM322.1 billion, equivalent to 16.5% of GDP. Yet, the tax-to-GDP ratio stands at only 12.4% in 2023, showing no structural improvement. In other words, even as absolute revenue rises, the growth in government income continues to lag behind the economy’s overall capacity. Without a comprehensive reform of the taxation system, Malaysia will remain dependent on a narrow and fragile revenue base tied to cyclical and non-sustainable sources.

The government has also failed to introduce meaningful tax reforms. Measures announced thus far focus merely on improving compliance and expanding e-invoicing, while genuine reforms such as windfall taxes or carbon taxes have been repeatedly postponed due to political caution and popularity concerns. This timid approach creates the illusion of fiscal progress but lacks the structural change necessary for long-term resilience.

At the same time, the government’s overreliance on non-tax revenue including dividends, royalties, and contributions from government-linked companies (GLCs), exposes the nation to external volatility. Malaysia’s tax-to-GDP ratio of 12.2% in 2022 was far below the Asia-Pacific average of 19.3% (OECD). As global oil and commodity prices fluctuate, government revenue falls sharply, revealing the fragility of the nation’s fiscal foundation and the administration’s failure to build a stable and sustainable revenue ecosystem.

This situation is further compounded by a fiscal structure heavily skewed toward operating expenditure. In the 2024 budget, operating expenses reached RM303 billion, compared with only RM90 billion in development expenditure. The majority of allocations continue to be spent on administrative costs such as salaries, pensions, and debt servicing, while productive investments that drive long-term growth have been reduced. In the long run, this imbalance undermines productivity and economic competitiveness. Without fiscal discipline and efficient resource management, Malaysia risks being trapped in a cycle of widening deficits, rising debt, and declining regional competitiveness.

More worrying, however, is the lack of clarity in the government’s economic direction. Investors are asking fundamental questions: Is Malaysia being positioned as a manufacturing-driven industrial nation requiring expertise in engineering and production, or is it transitioning toward a service-based economy? Does the automotive industry still serve as the backbone of economic growth, or will new sectors take the lead in driving national development? To date, slogans such as “Ekonomi Madani” and “Malaysia Madani” remain unsubstantiated by a coherent and measurable economic strategy.

Both domestic and foreign investors continue to perceive uncertainty in government policies, from the inconsistent rollout of targeted subsidies to unpredictable foreign investment regulations. Strategic sectors such as technology, green energy, and the digital economy continue to grow slowly, while high-value employment opportunities have not expanded meaningfully. The absence of a consistent economic narrative has eroded market confidence, contributed to the persistent weakness of the ringgit, and accelerated capital outflows.

This weakness in fiscal and economic governance also strikes at the heart of democratic legitimacy. For instance, Budget 2025 projects total revenue of RM339.7 billion, a 5.5% increase over the revised 2024 estimate of RM322 billion—yet this still reflects a relatively shallow revenue base. Such fiscal limitations not only undermine the government’s ability to deliver on its promises of social development but also cast doubt on its credibility as a reformist administration. A government that cannot sustainably generate revenue cannot credibly finance the reforms it pledges whether economic or democratic.

Malaysia needs policies anchored in real economic strength, not rhetorical populism. Without a paradigm shift in fiscal strategy and a clear sense of economic direction, the nation will continue to drift aimlessly further away from its aspirations of becoming a prosperous, just, and resilient developed nation.