ISU REBRANDING TABUNG HAJI: PENAFIAN RM20 JUTA TIDAK MENJAWAB PERSOALAN ASAS

Gerakan Ekonomi Malaysia (GEM) mengambil maklum kenyataan rasmi Tabung Haji (TH) yang menafikan dakwaan projek rebranding bernilai RM20 juta, sebaliknya menyatakan kos sebenar adalah RM2 juta setahun untuk tempoh tiga tahun. GEM juga mencatat kenyataan Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Hal Ehwal Agama), Datuk Dr Mohd Na’im Mokhtar, bahawa penjelasan akan diberikan di Parlimen.

Namun, GEM menegaskan bahawa penafian angka sahaja tidak mencukupi untuk menghapuskan keresahan rakyat. Isu ini jauh melangkaui soal jumlah wang. Ia menyentuh soal amanah, keberkatan, proses perolehan, serta siapa yang menerima manfaat daripada kontrak tersebut.

GEM menegaskan tiga perkara utama:

1. Keutamaan yang tersasar

Walaupun kos dinyatakan RM2 juta setahun, jumlah tersebut tetap besar jika dibandingkan dengan tekanan kos Haji semasa dan subsidi lebih RM261 juta yang ditanggung. Dana umat Islam sepatutnya ditumpukan untuk meringankan beban jemaah, bukannya kepada penjenamaan kosmetik yang tidak memberi kesan langsung kepada ibadah Haji.

2. Ketelusan dan perolehan kontrak

Tabung Haji masih gagal menjawab persoalan utama – apakah proses perolehan yang digunakan, syarikat mana yang mendapat kontrak, dan adakah kontrak itu diberi melalui tender terbuka serta selaras dengan Akta Tabung Haji 1995 dan pekeliling perbendaharaan. Tanpa jawapan ini, rakyat akan terus mempersoalkan integriti pengurusan dana umat.

3. Keberkatan dan ekosistem ekonomi Muslim

Laporan bahawa kontrak ini melibatkan syarikat-syarikat bukan Islam menimbulkan tanda tanya besar. Sebagai institusi umat, Tabung Haji sepatutnya mengutamakan syarikat Islam dan bumiputera yang terbukti berkelayakan. Dana umat Islam mesti mengalir dalam ekosistem ekonomi Muslim bagi menjamin keberkatan dan keyakinan pendeposit.

GEM menuntut kerajaan dan Menteri Agama segera:

1. Mendedahkan butiran penuh kontrak – termasuk nilai sebenar, syarikat penerima, proses penilaian tender, dan justifikasi pemilihan.
2. Mengadakan audit bebas terhadap projek ini, dengan laporan didedahkan kepada umum.
3. Menetapkan dasar jelas bahawa semua kontrak besar Tabung Haji mesti diberikan keutamaan kepada syarikat Islam dan bumiputera.
4. Memastikan pertanggungjawaban politik – Menteri Agama mesti menjawab secara terus di Parlimen dan tidak boleh bersembunyi di sebalik penafian angka oleh Tabung Haji semata-mata.

Penjelasan Tabung Haji bahawa kos hanya RM2 juta setahun tidak menutup persoalan asas yang dibangkitkan rakyat. Isu sebenar ialah amanah dan keberkatan dana umat. GEM menegaskan bahawa Menteri Agama dan kerajaan Madani wajib dipertanggungjawabkan untuk memastikan pengurusan Tabung Haji benar-benar telus, berintegriti dan berpaksikan kepentingan umat Islam.

Semakan fakta ringkas

Dalam persidangan Dewan Rakyat pada 11 Ogos 2025, Ahli Parlimen Pengkalan Chepa, YB Ustaz Ahmad Marzuk Shaary, mempersoalkan projek rebranding Tabung Haji yang “dinyatakan sekitar RM20 juta”. Ini meletakkan isu tersebut sebagai perkara rekod Parlimen, bukan sekadar dakwaan media sosial.

Tabung Haji (TH) mengurus kira-kira sembilan juta pendeposit dengan 107 cawangan serta lebih 10,000 titik sentuh di seluruh negara, justeru setiap ringgit perbelanjaan membawa implikasi kepercayaan awam dan amanah syariah. 

Bagi musim Haji 1446H/2025M, kuota rasmi Malaysia ialah 31,600 jemaah; menggunakan angka ini, setiap RM20 juta yang dibelanjakan untuk penjenamaan semula bersamaan kira-kira RM633 kos peluang bagi setiap jemaah tahun ini.

Pada 2025, TH mengekalkan kos Haji muassasah RM33,300 seorang dan memperuntukkan kira-kira RM261 juta bantuan kewangan kepada jemaah kali pertama—angka yang menuntut disiplin fiskal, bukan perbelanjaan kosmetik. 

Di sisi tadbir urus, objektif undang-undang TH di bawah Akta Tabung Haji 1995 [Akta 535] ialah mentadbir dana serta hal kebajikan jemaah; ahli Lembaga pula terikat dengan kewajipan mengisytihar konflik kepentingan. Ini menegaskan standard amanah dan ketelusan dalam semua perolehan, termasuk latihan penjenamaan. 

Projek perundingan/penjenamaan bagi agensi kerajaan lazimnya tergolong sebagai “perkhidmatan perunding” dan tidak boleh diurus secara sebut harga; ia memerlukan proses tender yang telus mengikut pekeliling perbendaharaan.

Tambahan konteks, TH masih berurusan dengan pemulihan aset yang dipegang Urusharta Jamaah Sdn Bhd serta penebusan sukuk—suatu agenda pemulihan yang menuntut keutamaan penggunaan dana. 

Rencana Politik: “Penjenamaan Semula Tabung Haji—Simptom Keutamaan Yang Tersasar”

Tabung Haji bukan syarikat gaya hidup yang menukar logo untuk sensasi pasaran; ia sebuah institusi amanah umat, dipayungi Akta 535, mengurus simpanan jutaan pendeposit dan kebajikan puluhan ribu jemaah setiap tahun. Dalam keadaan kos Haji yang meningkat serta subsidi yang kian menekan aliran tunai, keputusan berbelanja besar untuk penjenamaan semula menunjukkan kegagalan keutamaan dasar pada peringkat kerajaan yang menyelia GLIC agama ini.

 Fakta bahawa isu ini dipersoalkan dalam Dewan Rakyat mengangkatnya daripada retorik politik kepada persoalan akauntabiliti negara. 

Pertama, dari sudut ekonomi kebajikan, setiap ringgit yang dialihkan kepada kerja-kerja kosmetik ialah ringgit yang tidak mengurangkan beban jemaah. Dengan kuota 31,600 orang, kos peluang perbelanjaan sedemikian bersamaan kira-kira RM633 setiap jemaah musim ini. Jumlah ini sepatutnya boleh digunakan, misalnya, untuk menaik taraf perkhidmatan makanan, pengangkutan, atau perlindungan insurans tambahan bagi warga emas. Perbelanjaan imej korporat tidak mempunyai keanjalan kesejahteraan yang sama seperti bantuan langsung kepada jemaah. 

Kedua, dari sudut tadbir urus dan integriti, undang-undang meletakkan mandat jelas: Lembaga bertanggungjawab mentadbir dana dan kebajikan jemaah dengan amanah, manakala mana-mana keputusan perolehan perkhidmatan perunding wajib melalui disiplin tender yang telus, bukan pintu sebut harga atau rundingan terus. 

Dalam institusi yang menzahirkan syiar agama, standardnya perlu lebih tinggi daripada garis dasar undang-undang, bukan sekadar memadai. Kerajaan, melalui kementerian berkaitan, tidak boleh bersembunyi di sebalik autonomi korporat untuk membiarkan keputusan sedemikian berjalan tanpa penelitian awam. 

Ketiga, dari sudut strategi dan masa, TH sendiri sedang mengekalkan kos Haji RM33,300 dengan sokongan fiskal yang besar, di samping proses pemulihan aset pasca-UJSB yang masih berjalan. Pada hemat dasar awam, ini ialah fasa pemulihan dan pengukuhan, bukannya masa untuk projek penjenamaan berskala besar. 

Keutamaan kerajaan seharusnya mengunci setiap lebihan kepada dua matlamat: mengurangkan tekanan kos ke atas jemaah dan memperkukuh agihan keuntungan kepada pendeposit, apatah lagi selepas TH mengumumkan agihan tertinggi dalam tujuh tahun bagi tahun kewangan 2024. Pencapaian ini yang wajar dikembangkan melalui disiplin kos, bukan dihijab oleh kerja visual identiti. 

Keempat, dari sudut nilai jenama, asas reputasi TH bukan pada rupa huruf atau lengkok logo semata-mata, tetapi pada keberhasilan operasi Haji, keselamatan, dan pengalaman jemaah. TH sudah pun mempunyai pengiktirafan kecekapan digital melalui platform THiJARI dan inisiatif lain. Ini merupakan penambahbaikan yang memberi nilai nyata kepada pengguna. 

Menukar kotak kosmetik tidak pernah menjadi substitusi yang munasabah kepada kualiti perkhidmatan di lapangan.

Akhirnya, dari sudut akauntabiliti politik, kerajaan wajib menjelaskan rasional dasar di sebalik kelulusan projek sedemikian di sebuah institusi agama yang sensitif. Jika wujud, terma rujukan, kriteria penilaian, markah teknikal, harga akhir dan justifikasi manfaat mesti didedahkan kepada umum. Kegagalan berbuat demikian akan mengukuhkan persepsi bahawa projek berprofil tinggi ini hanyalah isyarat elit yang terpisah daripada realiti kebajikan jemaah dan pendeposit.

KES ZARA QAIRINA PEMANGKIN PENGGUBALAN AKTA KORONER MALAYSIA (BM & English)

Kematian tragis Zara Qairina bukan sekadar meragut nyawa seorang anak, tetapi menjadi tamparan hebat kepada sistem keadilan negara. Peristiwa ini mengundang persoalan besar mengenai ketelusan dan integriti proses siasatan kematian di Malaysia. 
 
Pihak keluarga mendakwa wujud unsur kecuaian dan tanda-tanda mencurigakan, namun tiada bedah siasat atau inkues dijalankan pada peringkat awal. Apabila proses tersebut akhirnya dimulakan, ia tetap dikendalikan sepenuhnya oleh pihak polis, tanpa adanya mekanisme bebas yang mampu menjamin keputusan yang telus, berkecuali, dan diyakini umum.
 
Situasi ini mendedahkan kelemahan asas dalam sistem perundangan negara, iaitu ketiadaan sebuah Akta Koroner yang bebas seperti yang telah lama dilaksanakan di Singapura dan United Kingdom.
 
Di Malaysia, siasatan kematian dikawal di bawah Kanun Tatacara Jenayah (CPC). Berdasarkan peruntukan ini, pihak polis memulakan siasatan, mengarahkan bedah siasat, dan membawa kes ke hadapan majistret untuk inkues jika perlu. 
 
Sistem ini memberikan kuasa utama kepada agensi penguatkuasaan yang pada masa sama mungkin menjadi subjek siasatan, sekali gus mewujudkan konflik kepentingan yang jelas dan membuka ruang kepada kecuaian.
 
Ketiadaan institusi koroner yang bebas menimbulkan risiko campur tangan dan bias, terutama dalam kes-kes melibatkan kematian dalam tahanan atau melibatkan agensi penguatkuasaan. Sejarah telah membuktikan implikasi kelemahan ini.
 
Kematian Teoh Beng Hock pada tahun 2009, seorang saksi SPRM yang ditemui mati di bangunan agensi tersebut, membawa kepada inkues panjang, kesimpulan bercanggah, dan desakan berterusan daripada keluarga serta masyarakat sivil untuk mendapatkan jawapan muktamad. Pada tahun yang sama, kematian A. Kugan pula mendedahkan percanggahan ketara antara dua laporan bedah siasat berasingan. Pada 2011, kematian Ahmad Sarbani Mohamed mencetuskan pertikaian antara dapatan inkues dengan keputusan mahkamah sivil. 
 
Pada 2017, S. Balamurugan meninggal dunia dalam tahanan walaupun terdapat arahan majistret supaya beliau dibebaskan dan diberi rawatan perubatan. Baru-baru ini pada 2021, kematian A. Ganapathy membuktikan wujud kecuaian serius dalam pengendalian tahanan.
 
Dalam kes pelajar, insiden seperti kematian Mohamad Thaqif Amin pada 2017 dan S. Vinosiny pada 2022 menonjolkan isu kelewatan, percanggahan, dan komunikasi yang tidak telus dalam menentukan punca kematian. Kes-kes ini menggambarkan corak berulang iaitu ketidaktelusan siasatan, standardisasi forensik yang tidak konsisten, dan kekangan akses keluarga terhadap bukti, yang sama seperti apa yang sedang dipersoalkan dalam kes Zara.
 
Keluarga mangsa sering berdepan halangan besar untuk mendapatkan akses penuh kepada fail siasatan, bukti forensik, dan laporan bedah siasat. Ketidakseragaman prosedur antara negeri dan daerah, bergantung kepada budi bicara pegawai penyiasat dan majistret, memburukkan lagi keadaan. Keyakinan awam semakin terhakis apabila keputusan inkues dilihat berat sebelah atau tidak telus.
 
Kes Zara menjadi gambaran nyata masalah ini. Keluarganya memerlukan jawapan yang sahih, namun terpaksa bergantung kepada saluran yang sama yang berpotensi mempertahankan institusi sendiri atau terdedah kepada kecuaian pihak penguat kuasa. 

Sekiranya Malaysia menggubal Akta Koroner seperti Coroners Act 2010 di Singapura atau Coroners and Justice Act 2009 di United Kingdom, setiap kematian luar biasa, mencurigakan, atau tidak dapat dijelaskan akan disiasat mengikut prosedur nasional yang seragam oleh koroner bebas yang tidak terikat kepada polis atau mana-mana agensi penguatkuasaan. Keluarga akan mempunyai hak undang-undang untuk mengakses dapatan siasatan, menyoal saksi, dan mengambil bahagian secara bermakna dalam inkues. Integriti forensik juga akan diperkukuh dengan autopsi dijalankan di bawah arahan koroner oleh pakar forensik bebas, mengurangkan risiko bukti dimanipulasi atau disembunyikan.

Negara lain telah membuktikan keberkesanan sistem sebegini. Di Singapura, setiap kematian yang luar biasa, mendadak, atau mencurigakan wajib dilaporkan kepada koroner yang berkuasa mengarahkan autopsi, memanggil saksi, dan menentukan punca kematian di mahkamah terbuka. Di United Kingdom, koroner adalah pegawai kehakiman bebas yang menyiasat kematian demi kepentingan awam, khususnya dalam kes berprofil tinggi atau melibatkan agensi kerajaan. Di Australia dan Kanada, sistem koroner beroperasi di peringkat negeri atau wilayah dengan kuasa yang sepenuhnya bebas daripada polis, dan laporan mereka sering membawa kepada reformasi dasar serta undang-undang.

Kes Zara adalah peringatan tegas bahawa nyawa rakyat tidak boleh dibiarkan menjadi sekadar angka statistik. Malaysia memerlukan Akta Koroner dengan segera untuk memastikan setiap kematian mencurigakan disiasat oleh badan yang benar-benar bebas, profesional, dan telus. Penangguhan hanya akan mengheret lebih ramai keluarga ke dalam penderitaan mencari kebenaran yang mungkin terkubur bersama jasad insan tersayang.

Jika Singapura, United Kingdom, Australia, dan Kanada telah membuktikan nilai sistem ini, tiada alasan munasabah bagi Malaysia untuk terus bergantung pada model lama yang berasaskan budi bicara pihak yang berpotensi mempunyai konflik kepentingan. Kebenaran adalah hak, bukan keistimewaan, dan kes Zara mesti menjadi titik mula kepada reformasi yang sudah terlalu lama tertangguh.

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin - Setiausaha Agung Sekretariat Tanahair
 
********************************************************************************
English

THE ZARA CASE: A CATALYST FOR THE MALAYSIAN CORONERS ACT

By: Dr Armin Baniaz Pahamin - Secretary-General Sekretariat Tanahair

The tragic death of Zara Qairina was not merely the loss of a young life but a stark indictment of the nation’s justice system. Her case has raised pressing questions about the transparency and integrity of death investigation processes in Malaysia. The family alleged negligence and suspicious circumstances, yet no post-mortem or inquest was conducted at the outset. When these processes were eventually initiated, they remained entirely under police control, with no independent mechanism to ensure findings that were transparent, impartial, and credible.

This exposes a fundamental flaw in our legal system, which is the absence of an independent Coroners Act, as has long been implemented in Singapore and the United Kingdom.

In Malaysia, death investigations fall under the Criminal Procedure Code (CPC). Under its provisions, the police initiate investigations, order post-mortems, and, where necessary, bring cases before a magistrate for an inquest. This framework places primary authority in the hands of the very enforcement agencies that may themselves be the subject of investigation, creating a clear conflict of interest and leaving the process vulnerable to negligence.

The lack of an independent coroner’s institution creates opportunities for interference and bias, particularly in cases involving deaths in custody or deaths linked to enforcement agencies. History has repeatedly shown the consequences of this gap. The 2009 death of Teoh Beng Hock, for instance, revealed how the mysterious death of a MACC witness inside the agency’s building led to a protracted inquest, conflicting conclusions, and ongoing calls from the family and civil society for definitive answers. 

The same year, the death of A. Kugan exposed glaring discrepancies between two separate post-mortem reports. In 2011, the death of Ahmad Sarbani Mohamed sparked disputes between the inquest findings and the outcome of subsequent civil court proceedings. In 2017, S. Balamurugan died in custody after a magistrate’s order for his release and medical treatment was ignored. More recently, in 2021, the death of A. Ganapathy confirmed serious negligence in the handling of detainees.

Among students, cases such as the 2017 death of Mohamad Thaqif Amin and the 2022 death of S. Vinosiny highlight delays, conflicting reports, and opaque communication in determining causes of death. Collectively, these cases demonstrate a recurring pattern: opaque investigations, inconsistent forensic standards, and restricted access for families to critical evidence, the very same issues now at the heart of the Zara case.

Bereaved families often face severe obstacles in gaining full access to investigation files, forensic evidence, and post-mortem reports. Procedural inconsistencies between states and districts, dependent on the discretion of investigating officers and magistrates, only worsen the problem. Public confidence erodes further when inquest outcomes are perceived as biased or lacking transparency. Zara’s case starkly illustrates this reality: her family sought the truth, but was forced to rely on the very institutions potentially implicated in negligence or misconduct.

If Malaysia were to enact a Coroners Act similar to Singapore’s Coroners Act 2010 or the United Kingdom’s Coroners and Justice Act 2009, death investigations could be conducted independently and impartially by coroners unbound to the police or any enforcement agency. Every unnatural, suspicious, or unexplained death would follow a uniform national procedure. Families would have a legal right to access investigation findings, question witnesses, and participate meaningfully in inquests. Forensic integrity would be strengthened, with autopsies conducted under the coroner’s direction by independent forensic experts, reducing the risk of evidence tampering or suppression. Most importantly, decisions delivered by an independent institution would restore public trust in the justice process.

Other nations have already proven the effectiveness of such systems. In Singapore, the Coroners Act 2010 requires all unnatural, sudden, or unexplained deaths to be reported to a coroner, who has the authority to order autopsies, summon witnesses, and determine causes of death in open court. In the United Kingdom, the Coroners and Justice Act 2009 ensures coroners are independent judicial officers investigating deaths in the public interest, particularly high-profile cases or those involving government agencies. 

In Australia and Canada, coroner systems operate at the state or provincial level, with powers entirely separate from the police, and their reports often lead to significant policy and legislative reforms. These models demonstrate how independent coronial institutions not only provide answers to grieving families but also serve as essential mechanisms of state accountability for the protection of life.
The Zara case is a stark reminder that the lives of citizens must never be reduced to mere statistics. 

Malaysia urgently needs a Coroners Act to ensure that every suspicious death is investigated by a transparent, professional, and truly independent body. Delay will only condemn more families to the anguish of seeking truths that may be buried along with their loved ones.

If Singapore, the United Kingdom, Australia, and Canada have already shown the value of such systems, there is no credible reason for Malaysia to cling to an outdated model reliant on the discretion of potentially conflicted parties. Truth is a right, not a privilege, and Zara’s case must mark the starting point for this long-overdue reform. 

#JusticeForZara

RMK13: PROJEK MEGA LRT PULAU PINANG BUKTI PEMBANGUNAN DIJADIKAN ALAT MENYAKAU DUIT RAKYAT

RMK13: PROJEK MEGA LRT PULAU PINANG BUKTI PEMBANGUNAN DIJADIKAN ALAT MENYAKAU DUIT RAKYAT

Oleh: Dr Armin Baniaz Pahamin - Presiden Gerakan Ekonomi Malaysia

Kuala Lumpur 8 Ogos 2025. Peruntukan RM16 bilion bagi projek 29 kilometer Transit Aliran Ringan (LRT) di Pulau Pinang bukan sekadar isu perbelanjaan melampau, ia adalah cerminan jelas kecacatan yang lebih besar dalam Rancangan Malaysia Ke-13 (RMK13). Rancangan yang diwar-warkan sebagai pelan untuk “Melakar Semula Pembangunan” ini hakikatnya hanyalah ilusi besar reformasi, menutup kesinambungan politik projek mega yang tidak telus di bawah jenama baharu: Ekonomi MADANI.

RMK13 menjanjikan pembangunan inklusif, disiplin fiskal, dan pengukuhan institusi. Namun, projek LRT Pulau Pinang membongkar segala percanggahan itu. Dengan kos RM552 juta setiap kilometer, projek ini kini tergolong antara LRT paling mahal di dunia. Malah mengatasi kos sistem metro bawah tanah di bandar-bandar maju. Walhal projek ini majoritinya berbentuk jejambat, tanpa komponen terowong besar, namun harganya melebihi projek MRT2 dan MRT3 di Lembah Klang yang jauh lebih kompleks.

Apa justifikasi untuk kos yang sebegitu tinggi?

Kenyataan rasmi kerajaan bahawa projek ini hanya akan menelan RM10 bilion “tanpa kerja penambakan” membuktikan wujudnya pembungkusan projek yang tidak perlu, dipacu bukan oleh keperluan pengangkutan awam tetapi oleh spekulasi hartanah dan agenda politik. 

Tambahan RM6 bilion itu tidak memberi nilai tambah kepada rakyat. Ia hanya memberi pulangan besar kepada pemaju yang mempunyai hubungan politik.

Inilah masalah asas RMK13. Ia bukan pelan reformasi yang berteraskan akauntabiliti institusi, tetapi senarai hajat politik yang dibungkus dengan bahasa teknokratik. 

Di sebalik retorik mengenai kecerdasan buatan, transformasi digital, dan pertumbuhan saksama, pelaksanaannya mendedahkan kejatuhan kembali kepada ekonomi berteraskan naungan (patronage-driven economics) yang menguntungkan segelintir, sambil membebankan rakyat.

Projek LRT Pulau Pinang adalah contoh nyata:

1. Tiada butiran tender terbuka yang diumumkan.
2. Tiada analisis kos-faedah bebas didedahkan.
3. Tiada pemisahan jelas antara infrastruktur pengangkutan dan projek hartanah penambakan laut.
4. Tiada penjelasan mengapa projek ini diutamakan berbanding keperluan pengangkutan kritikal di Lembah Klang, Johor, Sabah dan Sarawak.

Lebih membimbangkan, struktur RMK13 itu sendiri membenarkan pembaziran seperti ini. Dengan memusatkan kuasa membuat keputusan tetapi menangguhkan akauntabiliti fiskal kepada pelan berperingkat (rolling plans) dan jaminan persekutuan yang kabur, RMK13 memberi ruang luas untuk perbelanjaan tanpa kawalan dan tanpa semakan Parlimen.

Jika RMK13 benar-benar mahu “melakar semula pembangunan,” ia mesti bermula dengan membongkar dan menghapuskan seni bina lama kapitalisme kroni yang diselindungkan sebagai pembangunan infrastruktur. Jika tidak, ia akan tercatat dalam sejarah sebagai rancangan paling mahal dalam perancangan negara. Mahal dari segi kos, mahal dari segi penafian akauntabiliti, dan mahal dari segi kegagalan reformasi institusi.

Kami mendesak kerajaan untuk:

•       Mendedahkan segera pecahan kos penuh projek LRT Pulau Pinang.

•       Menangguhkan semua komponen penambakan sehingga siasatan awam selesai.

•       Memperkasakan Jawatankuasa Kira-Kira Wang Negara (PAC) dan Ketua Audit Negara untuk mengaudit setiap projek mega di bawah RMK13.

•       Melaksanakan kewajipan pendedahan projek bagi semua infrastruktur yang melebihi kos RM1 bilion.

Tanpa langkah-langkah ini, RMK13 bukanlah visi. ia hanyalah tirai. Dan di sebalik tirai itu, terselindunglah budaya pembaziran dan penyelewengan yang sama, yang pernah melahirkan skandal 1MDB, rundingan semula ECRL, dan peningkatan hutang negara tanpa kawalan.

 

 

*********************************************************************************** 

RMK13: PENANG LRT IS A MONUMENT TO CRONY CAPITALISM FUNDED BY THE PEOPLE

By: Dr Armin Baniaz Pahamin - President Gerakan Ekonomi Malaysia

Kuala Lumpur 8 August 2025. The RM16 billion price tag for the 29-kilometre Penang Light Rail Transit (LRT) project is not an isolated case of fiscal extravagance. It is a clear manifestation of the broader flaws embedded within the 13th Malaysia Plan (RMK13). Touted as a blueprint to “Redesign Development” (Melakar Semula Pembangunan), RMK13 instead emerges as a grand illusion of reform, concealing a continuation of opaque mega-project politics under a new name: Ekonomi MADANI.

RMK13 promised inclusive development, fiscal prudence, and institutional strengthening. Yet, the Penang LRT alone exposes its contradictions. At RM552 million per kilometre, this project now ranks among the most expensive LRT systems in the world, surpassing even fully underground metro systems in developed cities. Despite being predominantly elevated, the project cost rivals and even exceeds Malaysia’s own MRT2 and MRT3 projects, which included expensive tunnelling components.

What justification is there for such an inflated cost?

The government’s clarification that the project could cost RM10 billion “without reclamation” confirms the existence of non-essential project bundling, driven not by public transport needs but by speculative land development and political vanity. 

The additional RM6 billion is not about a better public service. It is about better returns for politically linked developers.

This is precisely the problem with RMK13. It is not a plan rooted in reform or institutional accountability. 

It is a political wishlist dressed in technocratic language, riddled with vague ambitions and financed by future generations. Despite its rhetorical flourishes about artificial intelligence, digital transformation, and equitable growth, the actual implementation reveals a retreat into patronage-driven economics that benefits the few while burdening the rakyat.

The Penang LRT is a glaring example:

1. No open tender details made public.
2. No independent cost-benefit analysis released.
3. No transparent separation between transport infrastructure and real estate reclamation.
4. And no justification as to why this project was prioritised over more critical urban transit needs in the Klang Valley, Johor, or Sabah and Sarawak.

Moreover, the very structure of RMK13 allows such excess. By centralising decision-making while deferring fiscal accountability to rolling plans and vague federal guarantees, the Plan gives wide leeway for unchecked spending without parliamentary scrutiny.

 

If RMK13 is truly about “redesigning development,” then it must start with dismantling the old architecture of crony capitalism disguised as infrastructure development. Otherwise, it will go down in history as the most expensive denial in Malaysian planning, denial of accountability, denial of equity, and denial of institutional reform.

We urge the government to:

• Immediately publish the full cost breakdown of the Penang LRT project.
• Suspend all reclamation-related components until a full public inquiry is completed.
• Empower the Public Accounts Committee (PAC) and Auditor General to audit every RMK13 mega-project.
• Implement mandatory project disclosures for any infrastructure exceeding RM1 billion.

Anything less would prove that RMK13 is not a vision, but it is a veil. And behind that veil lies the same excesses that brought us 1MDB, ECRL renegotiations, and ballooning national debt.